กรงรักพยัคฆ์ร้าย

18 เศษเสี้ยวที่แตกสลาย Nc

คำเตือน: ตอนนี้มีเนื้อหาทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อน เนื่องจากสภาวะจิตใจที่ไม่มั่นคงของตัวละคร

******************************

คามินนั่งมองร่างเล็กที่ขดตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกจุกในอก เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจะลูบหัวปลอบโยน แต่พอปลายนิ้วแตะโดนเส้นผม จันทร์เจ้าก็สะดุ้งเฮือก

เธอพลิกตัวกลับมาทันที... น้ำตาที่นองหน้าหายไปไหนไม่รู้ เหลือแต่แววตาที่ลุกโชนเหมือนคนกำลังจะจมน้ำแล้วเจอขอนไม้

"บอส..." เธอเรียกเสียงสั่น "อย่าเพิ่ง... อย่าเพิ่งหยุด"

"จันทร์..." คามินขมวดคิ้ว จะดึงมือออก "เธอไม่ไหวหรอก พักเถอะ"

"ไม่ไหว! จันทร์หลับตาไม่ได้!" เธอส่ายหน้าดิก ผุดลุกขึ้นโถมตัวเข้าใส่ สองแขนคล้องคอเขาแน่นจนเจ็บ "หลับตาแล้วเห็นแต่เลือด... เห็นแต่หน้ามัน... บอสขา... ช่วยจันทร์ที... ทำให้จันทร์ลืม... ทำให้จันทร์รู้สึกแค่บอสคนเดียว!"

ปากร้อนผ่าวบดขยี้ปากเขาอย่างบ้าคลั่ง ดูดดึงลิ้นรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ มือบางตะปบลงไปที่เข็มขัด รูดซิปกางเกงเขาออกด้วยมือไม้สั่นเทา

"จันทร์! ใจเย็นก่อน!" คามินพยายามจะรั้งสติ แต่ความร้อนรนของเธอทำเอาเขาตบะแตก

"ไม่เย็น! ไม่เอาเย็นๆ!" จันทร์เจ้าตวาดเสียงหอบ ผลักเขานอนหงายแล้วขึ้นคร่อมทับทันที เธอถลกชายชุดราตรีขาดวิ่นขึ้นมากองที่เอว เผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวที่ฉ่ำเยิ้มจากอารมณ์แปรปรวน

มือเล็กกำแก่นกายที่แข็งขึงของเขาจ่อที่ปากทางรัก รูดรั้งทีเดียวก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวกดสะโพกลงไปจนมิดด้าม

สวบ! ปึ่ก!

"อึ่ก!... อ๊าาส์!"

เสียงครางดังประสานกันทันทีที่ร่างกายเชื่อมต่อ ความคับแน่นที่ตอดรัดตุบๆ ทำเอาคามินตาเหลือก สูทปากเสียงดัง ซี๊ด...

"แน่น... แน่นชิบหายเลยจันทร์..." คามินกัดฟันกรอด มือบีบขยำสะโพกแน่นจนเนื้อปลิ้น "ขยับสิ... ที่รัก ขยับ..."

จันทร์เจ้าเริ่มขยับสะโพกขึ้นลง จังหวะเนิบนาบในตอนแรกเริ่มเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่อัดอั้น ทุกครั้งที่แก่นกายครูดผ่านจุดกระสัน มันเหมือนสายฟ้าฟาดที่ไล่ความกลัวในหัวออกไปทีละนิด

พั่บ... พั่บ... พั่บ...

"ไม่ทันใจ..." คามินสบถ พลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว กดร่างบางจมเขี้ยวกับที่นอน จับขาเรียวแยกออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้ากลาง ก่อนจะถาโถมสะโพกใส่ด้วยความดิบเถื่อน

ตับ! ตับ! ตับ!

"อร๊ายยย! บอส! บอสขา!" จันทร์เจ้าหวีดร้องลั่น ร่างกายบิดเร่า หัวชนหัวเตียง ปึง ปึง ตามแรงกระแทก

"อืมมม... จันทร์... ซี๊ด... ตอดแรงชะมัด..." คามินคำรามในคอ โหมกายเข้าใส่ไม่ยั้งเหมือนสัตว์ป่าติดสัด พั่บๆๆๆๆ

"อื๊อออ! ตรงนั้น... อ๊า! แรงอีก... บอส... แรงกว่านี้อีกได้มั้ย!" จันทร์เจ้าตะโกนสั่งทั้งน้ำตาแห่งความสุขสม

เมื่อเห็นคามินยังออมแรง เธอเอื้อมมือมาจิกสะโพกสอบ เล็บครูดเนื้อจนเลือดซิบ ออกแรงกระชากให้เขาแนบชิดเข้ามาอีก

"ไม่ได้ยินเหรอ! บอกว่าแรงกว่านี้!" เธอตะคอกเสียงพร่า จ้องตาเขาดุดัน "ตอกลงมา! เอาให้ตายกันไปข้างนึงเลย! เร็วสิ!"

คำท้าทายเหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ เส้นความอดทนมาเฟียหนุ่มขาดผึง

"ได้!... มึงขอเองนะจันทร์!"

คามินสบถลั่น ยึดเอวคอดไว้มั่น ก่อนจะระดมซอยสะโพกอัดแก่นกายเข้าใส่ร่องรักที่บวมเป่งอย่างบ้าคลั่ง ไร้ความปรานี มีแต่ตัณหาดิบเถื่อนล้วนๆ

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเตียง

"อ๊ากกกก! บอส! อร๊ายยยยย!" จันทร์เจ้าตาเหลือกโพลง ตัวเกร็งกระตุกไปตามแรงส่งมหาศาล

"ซี้ดดด... จันทร์... จันทร์เอ้ย!"

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

กลิ่นเหงื่อและกลิ่นราคะคละคลุ้ง จันทร์เจ้าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเป็นรอยทางยาว สองขารัดเอวสอบแน่นเพื่อให้รับแรงได้ลึกที่สุด

"จะเสร็จ... ฮึก... จะแตกแล้ว... บอส... แรงๆ... อร๊ายยย!"

คามินรัวสะโพกถี่ยิบเป็นชุดสุดท้าย เน้นย้ำจุดกระสันซ้ำๆ อย่างรุนแรง จนร่างบางกระตุกเกร็งรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนเขาแน่นจนปวดหนึบ

ตับ! ตับ! ตับ! ปึก!

เขากระแทกเน้นๆ ครั้งสุดท้าย กดแช่ค้างไว้แนบแน่น ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด

"อืมมมมมม!...."

เสียงคำรามต่ำด้วยความสุขสมดังก้องห้อง ทั้งคู่หอบหายใจแฮ่ก ร่างกายชุ่มโชกเหงื่อ จันทร์เจ้าทิ้งตัวลงบนที่นอนหมดสภาพ ดวงตาลอยคว้าง... แต่ความหวาดกลัวเมื่อกี้หายไปแล้ว เหลือเพียงความเหนื่อยอ่อนที่เข้ามาแทนที่