17 เศษเสี้ยวที่แตกสลาย
1069 Words
ปัง...
เสียงประตูห้องปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกและกลิ่นเลือดที่ติดจมูกมา... แต่ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับหนักอึ้งจนน่าใจหาย
คามินยังหอบหายใจเล็กน้อยจากการรีบพาเธอออกมา เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะไหล่คนข้างหน้าด้วยความเป็นห่วง
"จันทร์..."
จันทร์เจ้าหยุดกึกกลางห้อง เธอยืนหันหลัง ไหล่บางสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ เสียงฟันกระทบกันกึกๆ ดังลอดออกมา ก่อนที่เธอจะหันขวับกลับมา
แววตาที่เคยว่างเปล่าเมื่อกี้หายไป... แทนที่ด้วยความตื่นตระหนก ร้อนรน และบิดเบี้ยวจนดูเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ
"ล็อกประตู..." เธอสั่งเสียงพร่า ตาลอกแลกมองไปรอบห้องเหมือนหวาดระแวงอะไรบางอย่าง "ล็อกรึยัง? เสียงมันจะเข้ามา... ล็อกเดี๋ยวนี้"
"ล็อกแล้ว..." คามินตอบเสียงนุ่มแต่หนักแน่น ยกมือขึ้นสองข้างแสดงความบริสุทธิ์ใจ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหา "ล็อกแล้วจันทร์... ไม่มีใครเข้ามาได้แล้ว ปลอดภัยแล้ว"
"ไม่ อย่าเข้ามา" เธอถอยหลังกรูด "อย่ามองจันทร์แบบนั้น อย่ามอง"
แต่แล้ววินาทีต่อมา ความสับสนก็ตีกลับ เธอกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่เขาราวกับคนเสียสติ กระชากคอเสื้อเขาลงมาบดจูบอย่างรุนแรง...มีแต่การขบกัด ดูดดึง และรุกล้ำอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนชอนไชเข้ามาควานหาความรู้สึก ราวกับคนสิ้นหวังที่ไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว
"อื้อ! จันทร์... เดี๋ยว..." คามินพยายามเบี่ยงหน้าหลบเพราะกลัวเธอจะขาดอากาศหายใจ แต่เธอไม่ยอม
แควก!
มือเล็กที่สั่นระริกกระชากเสื้อเชิ้ตเขาจนขาดวิ่น กระดุมหลุดกระเด็น กริ๊ก... กริ๊ก... ร่วงกราวลงพื้น เธอผลักอกแกร่งให้ถอยไปชิดผนัง สองมือลูบไล้ไปทั่วกล้ามเนื้ออย่างสะเปะสะปะและรีบร้อน
"ถอดสิ! ถอดออกให้หมด" เธอตะคอกใส่หน้าเขา แต่น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น มือหนึ่งขยำอก อีกมือเลื่อนต่ำลงไปปลดหัวเข็มขัด แกร๊ก
"จันทร์... ใจเย็นๆ... ฟังพี่ก่อน..." คามินไม่ได้ปัดป้องรุนแรง แต่พยายามจับมือเธอไว้อย่างเบามือ "หนูเป็นอะไร... บอกพี่สิ"
"ไม่... ไม่เย็นแล้ว! ปล่อยนะ!" เธอส่ายหน้าดิก น้ำตาเริ่มไหลพราก "จันทร์ร้อน... ร้อนไปหมดแล้ว... บอส... เอาจันทร์ที... เอาแรงๆ... ทำให้จันทร์ลืม..."
"ลืม?..." คามินขมวดคิ้วด้วยความปวดใจ "หนูจะลืมอะไร..."
"ลืมมัน! ลืมเสียงกระดูกพวกนั้น!" เธอตะโกนใส่หน้าเขา เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง "เสียงมันดังอยู่ในหัว! ดังวิ้งๆ ไม่หยุดเลย! ทำให้มันหายไปที! ใส่เข้ามา... ให้จันทร์รู้สึกอย่างอื่น... อย่าให้จันทร์เห็นภาพมัน!"
"จันทร์..."
"เร็วสิ! เอากันเดี๋ยวนี้!" เธอพยายามจะดึงกางเกงเขาลง พยายามจะเบียดร่างกายเข้าหาเพื่อจุดไฟราคะ หวังให้ความเจ็บปวดทางกายกลบเสียงกรีดร้องในหัว "ทำให้จันทร์เจ็บ... เจ็บตรงนี้... จะได้ไม่เจ็บที่ใจ! ทำสิ!"
"ไม่... พี่ไม่ทำ..."
คามินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอมากุมไว้ที่อกตัวเองแน่น ไม่ได้ตรึงเธอไว้กับผนัง แต่ดึงเธอเข้ามาหาตัว
"มองหน้าพี่... จันทร์เจ้า... มองหน้าพี่..."
จันทร์เจ้าหอบหายใจตัวโยน อกกระเพื่อมแรง พยายามจะดิ้นหนี แต่สัมผัสของคามินนุ่มนวลเกินกว่าจะสู้ไหว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา... ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว สับสน และแตกสลายไม่มีชิ้นดี
"ฮึก..."
"ไม่เอาแบบนี้..." คามินพูดเสียงเครือ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พี่ไม่ทำร้ายหนูซ้ำอีกแล้ว... พอแล้ว..."
แรงขัดขืนหายวับไป ร่างบางอ่อนยวบลงเหมือนคนถูกสูบวิญญาณ คามินรีบปล่อยมือแล้วรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น... กอดด้วยความทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้
"ไม่เป็นไร..." เขากดหัวเธอซบลงกับไหล่ ลูบผมที่ยุ่งเหยิงเบาๆ เหมือนกล่อมเด็ก "ชู่ว์... พี่อยู่นี่... พี่ขอโทษ... มันจบแล้ว... หนูไม่ต้องทำอะไรแล้ว"
สัมผัสอบอุ่นและคำขอโทษจากปากผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุด เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบกำแพงความเข้มแข็งจอมปลอมของเธอจนพังครืนลงมา
"ฮึก... ฮือออออ!"
เสียงร้องไห้โฮดังลั่นห้อง ไม่ใช่เสียงของนักฆ่าเลือดเย็น แต่เป็นเสียงของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่หลงทางและหวาดกลัวสุดขีด
"คิดถึง... ฮือ... จันทร์คิดถึงพ่อ... คิดถึงแม่... ฮึก..." เธอขยำเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาจนยับยู่ยี่ ปล่อยโฮออกมาจนตัวโยน ระบายความเจ็บปวดที่อัดอั้นมาเกือบยี่สิบปี
"ทำไม... ทำไมจันทร์ต้องเป็นแบบนี้... ฮือ... บอส... ทำไมจันทร์ต้องฆ่า... ทำไมมือจันทร์ต้องเปื้อนเลือด..."
คำถามที่ไร้คำตอบกรีดแทงหัวใจคนฟังจนเหวอะหวะ คามินกอดเธอแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมหอม พยายามกลั้นน้ำตาของลูกผู้ชายไม่ให้ไหลตาม
เขาเอง... เขาเองที่เป็นคนยัดเยียดมีดใส่มือเธอ... เขาเองที่สร้างปีศาจตนนี้ขึ้นมา
"พี่ขอโทษ... พี่ผิดเอง..." คามินกระซิบเสียงสั่น จูบขมับเธอซ้ำๆ "พี่ไม่น่าดึงหนูเข้ามาในโลกบ้าๆ นี่เลย... พี่ขอโทษ..."
"มือจันทร์... มือจันทร์มันสกปรก..." เธอผละหน้าออกจากอกเขา ยกมือตัวเองขึ้นมาดูด้วยแววตาเลื่อนลอย ทั้งที่มือสะอาดสะอ้าน แต่เธอกลับเห็นเลือดทาอยู่เต็มไปหมด "ล้างไม่ออก... กลิ่นเลือดมันติด... ฮึก... สกปรก... สกปรกไปหมดแล้ว"
"ไม่สกปรก... มือหนูไม่สกปรกเลย" คามินรีบคว้ามือเธอมากุมไว้ ยกขึ้นมาจูบที่ฝ่ามือ หลังมือ และปลายนิ้วอย่างไม่รังเกียจ "เห็นไหม... สะอาดจะตาย... มือคู่นี้ขาวสะอาดที่สุดสำหรับพี่"
แต่จันทร์เจ้ากลับส่ายหน้า กระชากมือกลับอย่างแรง
"อย่าจับ! อย่าแตะจันทร์!" เธอถอยหลังกรูด มองเขาด้วยความหวาดระแวงและรังเกียจตัวเอง "เดี๋ยวบอสเปื้อน... จันทร์มันน่ารังเกียจ... ปีศาจ... จันทร์เป็นปีศาจ... ขอโทษ... จันทร์ขอโทษ..."
พูดจบ เธอก็หันหลังหนี โซซัดโซเซเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง เดินไปที่เตียงกว้างแล้วล้มตัวลงนอน
กอดตัวเองแน่น... พึมพำเรียกหาพ่อแม่ที่ไม่มีวันกลับมา พยายามเก็บเศษซากวิญญาณที่แตกสลายให้กลับมาประกอบกันใหม่เพียงลำพัง
ทิ้งให้คามินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองแผ่นหลังเล็กที่สั่นเทานั้นด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดเจียนตาย
- Writer
