เสียงลมหายใจหอบกระเส่าค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ คามินพลิกตัวลงมานอนเคียงข้าง ดึงผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ เขาโอบกอดจันทร์เจ้าไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน จูบซับเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายตามไรผมของเมียเด็ก
จันทร์เจ้าหลับตาพริ้ม ซุกหน้าลงกับอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง นิ้วเรียวสวยลากไล้ไปตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเล่นเบาๆ ราวกับกำลังวาดลวดลายแสดงความเป็นเจ้าของ
"แล้วจันทร์ล่ะคะ..." เธอเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงหวานยังคงติดแหบพร่าจากกิจกรรมเมื่อครู่ "เด็ดเท่าเด็กๆ ของพี่คามี่ในอดีตหรือเปล่า?"
คามินหัวเราะในลำคอ กระชับกอดเธอแน่นขึ้น
"ถามอะไรแบบนั้น... ไม่มีใครเทียบจันทร์ได้อยู่แล้ว บอกกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม"
"ปากหวาน..." จันทร์เจ้ายิ้มมุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยออดอ้อนเริ่มฉายประกายคมกล้าขึ้นมาเล็กน้อย "แล้ว... คุณนีน่าล่ะคะ"
ชื
