24 คำขาดของเมียมาเฟีย
1190 Words
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกลิ่นอับชื้นในห้องใต้ดิน แสงไฟส่องลงมากระทบร่างโชกเลือดของหัวหน้านักฆ่าที่ถูกมัดตรึงกับเก้าอี้เหล็ก หน้าตาปูดบวมจนจำเค้าเดิมไม่ได้
จันทร์เจ้ายืนกอดอกมองด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวควงมีดคาร์รามบิทเล่นไปมา ชวิ้ง... ชวิ้ง...
"กูถามครั้งสุดท้าย..." น้ำเสียงเธอราบเรียบ แต่เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง "ใครส่งมึงมา"
ชายคนนั้นถ่มเลือดลงพื้น ถุย! แสยะยิ้มเห็นฟันที่หัก "อยากรู้เหรออีหนู... ก็คนที่พวกมึงไปเหยียบตีนเข้าไง... เสี่ยชัยยศมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง แต่แบ็คของมัน... เขาไม่ปล่อยไอ้คามินไว้แน่"
"โอ้..." จันทร์เจ้าเลิกคิ้ว แสร้งทำหน้าตกใจ "แบ็คใหญ่ซะด้วย... แล้วไงต่อ?"
"มันต้องการหัวไอ้คามิน!" นักฆ่าตะคอกใส่หน้า "เจ้านายกูสั่งมา... ต้องเด็ดหัวไอ้คามินไปเซ่นไหว้ศพเสี่ยชัยยศ! มึงเตรียมตัวเป็นหม้ายได้เลย ฮ่าๆๆๆ!"
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังก้อง วิทย์กำหมัดแน่นจะพุ่งเข้าไปซัด แต่จันทร์เจ้ายกมือห้าม
เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวนักโทษช้าๆ รังสีสังหารแผ่ออกมาจนเสียงหัวเราะเงียบกริบ
"เด็ดหัวคามินเหรอ?" จันทร์เจ้าทวนคำ ยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มแม่มดที่สวยงามแต่อำมหิต "ก่อนที่มึง หรือเจ้านายหน้าโง่ของมึงจะคิดไปถึงตัวผัวกู... เคยแหกตาดูหรือยังว่าเมียเขาเป็นใคร!"
ฉึก!
"อ๊ากกกกกก!!"
เสียงร้องโหยหวนดังลั่นห้องเก็บเสียง ปลายมีดโค้งคมกริบปักลงไปที่เส้นเอ็นหลังมือ จันทร์เจ้าบิดข้อมือช้าๆ อย่างใจเย็น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนชุดดำ แต่สีหน้าเธอไม่เปลี่ยน... เธอกำลังสนุก
"จะเด็ดหัวเขาเหรอ..." เธอกระซิบข้างหูมัน "มือข้างนี้สินะที่จะใช้จับปืนยิงเขา... งั้นก็ไม่ต้องมีมัน!"
แควก!
เธอสะบัดข้อมือทีเดียว เส้นเอ็นขาดสะบั้น! คนร้ายดิ้นพราดทรมานแสนสาหัส น้ำตาไหลพรากผสมเลือด
วิทย์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขนแขนลุกชัน... ความโหดของคามินคือความเด็ดขาด แต่ความโหดของจันทร์เจ้าคือความบ้าคลั่งของคนที่แตะต้องดวงใจเธอ
"เอาล่ะ..." จันทร์เจ้าดึงมีดออก เช็ดเลือดกับเสื้อเหยื่อ "บอกชื่อเจ้านายมึงมา... หรือจะให้กูเลาะเส้นเอ็นที่เหลือทีละเส้น... เริ่มจากข้อเท้า... หัวเข่า... แล้วค่อยไปที่ลูกตา"
เธอเอาปลายมีดแตะที่เปลือกตาที่สั่นระริก
"อย่า... อย่า! กูบอกแล้ว! ยอมแล้ว!" นักฆ่ากรีดร้องเสียงหลง สติแตกกระเจิง "นายใหญ่... นายใหญ่คือเจ้าสัวทรงพลเจ้าพ่อท่าเรือคลองเปย เขาเป็นหุ้นส่วนลับๆ ของไอ้ชัยยศ... อย่าทำกู กูบอกหมดแล้ว"
จันทร์เจ้ายืดตัวขึ้น เก็บมีดเข้าฝักที่ต้นขา กริ๊ก แววตาพอใจ
"เจ้าสัวทรงพล... โอเค กูจำชื่อนี้ไว้แล้ว" เธอพยักหน้าให้วิทย์ "พี่วิทย์ ข้อมูลครบแล้ว"
"แล้วมันล่ะจันทร์เจ้า... จะให้พี่เก็บเลยไหม" วิทย์ถามเสียงเครียด
จันทร์เจ้าหันกลับมามองร่างที่นอนร้องครวญคราง "ตายเลยมันสบายไป... สำหรับคนที่คิดจะฆ่าคามิน..."
เธอหยิบขวดแอลกอฮอล์ล้างแผลขวดใหญ่ โยนส่งให้ลูกน้อง
"ราดแผลมันให้ทั่ว... ทุกแผลที่กูทำไว้" เธอสั่งเสียงเรียบ หันหลังเดินออกไป "ปล่อยให้มันค่อยๆ ตายช้าๆ... ให้มันสำนึกไปจนลมหายใจสุดท้าย ว่ามันกำลังเล่นผิดคน!"
อ๊ากกกกกกก!!
เสียงกรีดร้องทรมานดังไล่หลังมา แต่จันทร์เจ้าไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้า ในหัวมีแต่แผนการที่จะเด็ดหัวเจ้าสัวทรงพลมาวางแทบเท้าคนรัก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา | ห้องทำงานคามิน
จันทร์เจ้าในชุดใหม่สะอาดเดินเข้ามา บรรยากาศในห้องตึงเครียด คามินยืนดูแผนที่โกดังและเส้นทางเดินเรือบนจอโปรเจกเตอร์ โดยมีวิทย์คอยอธิบาย
"ได้เรื่องแล้วครับบอส" วิทย์รายงาน "เป็นเจ้าสัวทรงพลจริงๆ หมอนี่เสียผลประโยชน์มหาศาลตอนที่เราเก็บเสี่ยชัยยศ มันเลยกะจะล้างบางเราเพื่อยึดธุรกิจคืน"
คามินพยักหน้า แววตาดุดัน "งั้นคืนนี้... เราจะบุกรังมัน ไม่ต้องรอให้มันตั้งตัวทัน"
เขาหันไปมองจันทร์เจ้า สายตาอ่อนลงเล็กน้อย "จันทร์... คืนนี้เธอรออยู่ที่นี่... ฉันจะให้คนคุ้มกันหนาแน่นที่สุด"
จันทร์เจ้าขมวดคิ้วทันที "หมายความว่าไงคะ? บอสจะไปคนเดียวหรอ?"
"ฉันจะไปกับวิทย์และทีมจู่โจม" คามินตอบเสียงเข้ม "งานนี้เสี่ยงมาก ไอ้ทรงพลมันมีกองกำลังส่วนตัวอาวุธครบมือ... ฉันไม่อยากให้เธอไปเสี่ยง"
"บอสลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อเช้าใครเป็นคนช่วยบอสออกมาจากดงกระสุน!" จันทร์เจ้าสวนกลับเสียงแข็ง "ถ้าจันทร์ไม่อยู่ ใครจะระวังหลังให้บอส! พี่วิทย์คนเดียวดูไม่ทั่วหรอกค่ะ!"
"จันทร์เจ้า" คามินขึ้นเสียง "นี่คือคำสั่ง ฉันเป็นหัวหน้า และฉันเป็นผัวเธอ... ฉันมีหน้าที่ต้องปกป้องเธอ ไม่ใช่ให้เธอเอาตัวมารับกระสุนแทนฉัน!"
ห้องเงียบกริบ ลูกน้องก้มหน้าหลบตา สงครามประสาทผัวเมียมาเฟียปะทุเดือด
จันทร์เจ้าจ้องตาคามินเขม็ง ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนจมูกแทบชนกัน
"ฟังนะคามิน..." เธอเรียกชื่อจริงด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ชีวิตของจันทร์... จันทร์ยกให้คุณไปตั้งแต่วันที่คุณเก็บจันทร์มาเลี้ยงแล้ว... ถ้าคุณตาย จันทร์ก็อยู่ไม่ได้!"
"แล้วถ้าเธอตาย ฉันจะอยู่ได้งั้นสิ!" คามินเถียงกลับ บีบไหล่เธอแน่น
จันทร์เจ้าปัดมือเขาออก คว้าปืน Glock 19 ของเธอกระแทกลงบนโต๊ะแผนที่ดัง ปัง
"ถ้าบอสไม่ให้จันทร์ไปปกป้อง... ถ้าบอสไม่เชื่อใจฝีมือจันทร์..." เธอกัดฟันพูด สายตาแน่วแน่ "ก็อย่ามาเรียกจันทร์ว่าเมียอีก! และถ้าไม่ให้จันทร์ปกป้อง... ก็ไม่ต้องมาเป็นผัวของจันทร์! เลิกกันไปเลย!"
คำขาดทำเอาคามินอ้าปากค้าง มองหญิงสาวตัวเล็กที่ใจเด็ดกว่าหินผา... เขาถอนหายใจยาวเหยียดอย่างยอมจำนน
เขารู้ดี... ขังไว้เธอก็พังประตูตามไปอยู่ดี และที่สำคัญ... เขาแพ้สายตานี้เสมอ
"โอเค..." คามินยกมือยอมแพ้ มุมปากกระตุกยิ้มร้าย "ขู่เลิกเลยเหรอ... โหดชิบหายเมียกู"
เขาดึงเธอเข้ามากอด กระซิบข้างหู "งั้นตกลง... คืนนี้เราจะไปเด็ดหัวไอ้ทรงพลด้วยกัน... แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่เอาตัวไปบังกระสุนให้ฉันอีก... เข้าใจมั้ย"
จันทร์เจ้ายิ้มกว้าง กอดตอบแน่น "รับทราบค่ะบอส! จันทร์จะระวังหลังให้... ใครหน้าไหนก็แตะต้องผัวจันทร์ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ!"
คามินหันไปพยักหน้าให้วิทย์ สัญญาณเริ่มปฏิบัติการ
"เตรียมทีมให้พร้อม! คืนนี้ ดิ เอ็มเพอเรอร์ จะออกล่า... ใครขวาง ฆ่าแม่งให้เรียบ!"
- Writer
- chap_listContents
- likeADD