ติ๊ง!
เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมประตูที่เลื่อนเปิด จันทร์เจ้าก้าวออกมาด้วยท่าทางเหมือนคนหมดแรง ไหล่ตก คอพับ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ดัง เฮ้อ... ทันทีที่พ้นประตูลิฟต์ มือเรียวยกขึ้นขยี้ผมตัวเองแรงๆ จนยุ่งเหยิงเหมือนอยากจะสลัดภาพบ้าๆ ในหัวออกไป
"พี่คามี่..."
เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ขาเรียวซอยเท้าเร็วๆ ตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานใหญ่ คามินเงยหน้าจากกองเอกสารทันทีที่ได้ยินเสียงประตู เขาวางปากกา กึก ลงบนโต๊ะ เลิกคิ้วมองร่างเล็กที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามา
"มาทรงนี้..." คามินยิ้มมุมปาก เอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วตบหน้าขาตัวเองสองที ปุๆ "มานี่มา"
จันทร์เจ้าไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งตักเขา ตุบ! แขนเล็กตวัดกอดคอเขาแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคออุ่นๆ สูดกลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่จางๆ เข้าปอดเฮือกใหญ่
"เหนื่อย..." เสียงเธออู้อี้อยู่ในคอเขา "เหม็นคาว... ขอกอดหน่อย"
"หึๆ..." คามินหัวเราะในลำคอ แขนแกร่งรวบเอวเธอไ
