16 อ้อมกอดของซาตาน
952 Words
ตอนที่ 16 : อ้อมกอดของซาตาน
ปัง!
บานประตูไม้สักถูกถีบจนเปิดอ้ากระแทกผนังดังสนั่น คามินก้าวเข้ามาปืนในมือพร้อมเหนี่ยวไก โดยมีวิทย์และลูกน้องประกบหลังเตรียมสาดกระสุน
แต่แล้วฝีเท้าของทุกคนก็หยุดกึก... เหมือนถูกแช่แข็งด้วยภาพตรงหน้า
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งเตะจมูก
เสี่ยชัยยศ... ผู้ทรงอิทธิพลแห่งชายแดน ตอนนี้นอนขดตัวสั่นทิ้มอยู่บนพรมราคาแพง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ปากสั่นระริกพึมพำเหมือนคนเสียสติ
ส่วนจันทร์เจ้า... ยืนค้ำหัวมันอยู่
เธอใช้ปลายมีดสั้นเขี่ยไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าทัดหูช้าๆ
เธอค่อยๆ หันมามองผู้มาใหม่... รอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับบนใบหน้า แต่ดวงตากลับเบิกกว้างและว่างเปล่าจนน่าขนลุก
"มาช้านะคะบอส..." จันทร์เจ้าเอียงคอเล็กน้อย แววตาที่มองคามินดูเลื่อนลอยชอบกล "จันทร์เกือบจะเริ่มแล่เนื้อชิ้นแรกแล้วเชียว... กำลังเล็งอยู่เลยว่าจะเริ่มจากนิ้วไหนดี"
"ไอ้คามิน!..." เสี่ยชัยยศตะโกนเสียงหลงเมื่อเห็นคามิน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "เอาอีนังนี่ออกไป! มันบ้า! มันเป็นโรคจิต! กูยอมแล้ว... กูยกให้มึงหมดเลย คาสิโน... ธุรกิจ... เอาไปให้หมด! แค่เอามันออกไปจากกู!"
ผัวะ!
เท้าเรียวสวยในรองเท้าส้นเข็มตวัดเตะเข้าที่ชายโครงเสี่ยชัยยศเต็มแรงโดยไม่ต้องเล็ง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่นห้อง เสี่ยชัยยศตัวงอเป็นกุ้ง ร้องไม่ออกได้แต่ไอโขลกๆ ออกมาเป็นเลือด
"หุบปาก!" จันทร์เจ้าตวาดเสียงกร้าว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ใครอนุญาตให้มึงเรียกชื่อบอสของกู! ขยะอย่างมึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ!"
เธอง้างมีดขึ้นสูง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งแค้น เตรียมปักลงกลางลูกกระเดือกเพื่อดับเสียงน่ารำคาญ
"จันทร์! หยุด!"
คามินทิ้งปืน พุ่งตัวเข้าไปรวบเอวบางจากด้านหลังทันที มือแกร่งคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดไว้แน่น ออกแรงบีบจนข้อเธอขาวซีด
แกร๊ง!
มีดหลุดจากมือร่วงลงพื้น
"ปล่อยนะ! ปล่อยกู!" จันทร์เจ้าดิ้นพล่าน กรีดร้องเหมือนคนที่เสียสติไปแล้ว "กูจะฆ่ามัน! ปล่อยกู! มันฆ่าพ่อแม่กู! มันต้องตาย!!"
"มันตายแน่จันทร์... มันตายแน่..." คามินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ล็อคแขนเธอไว้แนบอก กดศีรษะเธอให้จมลงกับแผงอกกว้าง "แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้... ไม่ใช่แบบนี้... อย่าเอามือสวยๆ ของเธอมาเปื้อนเลือดสวะพรรค์นี้อีกเลย พอได้แล้ว!"
คามินหันไปพยักหน้าให้วิทย์ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม
วิทย์รู้หน้าที่ทันที เขาสบถเบาๆ ก่อนจะสั่งลูกน้อง "ลากมันออกไป!"
"ไม่! อย่า! ช่วยด้วยยยย!"
เสี่ยชัยยศตะเกียกตะกายหนีตาย แต่ก็ถูกลูกน้องคามินหิ้วปีกออกไปเหมือนหมาข้างถนน
"เอาไปจัดการที่ 'ลานเชือด'..." คามินสั่งเสียงเย็นยะเยือกโดยไม่ละสายตาจากคนในอ้อมกอด "ทำให้สาสม... ถ่ายคลิปตอนมันขาดใจตายส่งมาให้จันทร์ดูด้วย... ให้รู้ว่าจุดจบของคนที่แตะต้องครอบครัวเราเป็นยังไง"
"ครับบอส"
เสียงประตูปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและเสียงหอบหายใจ
ร่างที่ดิ้นรนขัดขืนเมื่อครู่ค่อยๆ หมดแรงลงดื้อๆ จันทร์เจ้าทรุดตัวลง แต่คามินประคองไว้แน่น ร่างกายเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นจนตัวโยน
"ฮึก... ฮือ..."
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคามิน ดวงตาที่เคยดุดันและวิปริตเมื่อกี้ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... กลัวว่าจะถูกรังเกียจ
"บอส..." เสียงเธอสั่นเครือ แหบพร่า "บอสเห็น... เห็นจันทร์เมื่อกี้ใช่มั้ยคะ..."
คามินไม่ตอบ แต่ยกนิ้วโป้งขึ้นปาดคราบน้ำตาปนเลือดฝอยๆ ที่แก้มเธอออกให้อย่างเบามือ
"จันทร์มันน่ากลัว... จันทร์มันบ้า..." จันทร์เจ้าพึมพำ หลบสายตาเขา พยายามจะแกะมือเขาออก "ผู้หญิงโรคจิตแบบนี้... บอสคงรับไม่ได้... บอสปล่อยจันทร์เถอะ..."
"มองหน้ากู..." คามินเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา "กูสั่งให้มองหน้ากู จันทร์เจ้า"
ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเธอ
"ฟังนะ... กูคือคามิน... กูโตมากับความตาย กูอยู่กับความโหดร้ายมาทั้งชีวิต... คิดว่าแค่นี้จะทำให้กูกลัวเมียตัวเองงั้นเหรอ?"
เขากระตุกยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่ยอมรับในตัวตนของเธอทุกอย่าง ไม่ว่าจะขาวสะอาดหรือดำสนิท
"ต่อให้เธอจะเป็นนางฟ้า... หรือเป็นซาตานที่บ้าคลั่งกว่านี้... เธอก็ยังเป็นยัยตัวแสบของฉัน... เป็นผู้หญิงคนเดียวที่กูรักจนหมดหัวใจ... จำใส่สมองดื้อๆ นี่ไว้ซะ!"
คามินโน้มหน้าลงกดจูบที่หน้าผากมนหนักๆ ย้ำคำสัญญา
จันทร์เจ้าเม้มปากแน่น โผเข้ากอดเอวเขาแน่นฝังหน้าลงกับอกแกร่ง ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาย "ฮือ... บอสขา... จันทร์รักบอส... ฮึก... รักบอสที่สุด..."
"เออ รู้แล้วน่า..." คามินกอดตอบ ลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "กลับบ้านกัน... ไปล้างตัว ล้างเลือดออกให้หมด..."
เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและเจ้าเล่ห์
"แล้วคืนนี้เตรียมตัวไว้เลย... ฉันจะลงโทษที่เธอแต่งตัวโป๊มายั่วโมโหฉันแถมยังทำให้ฉันใจหายใจคว่ำ..."
"เตรียมรับบทลงโทษทัณฑ์บนเตียงไว้ได้เลย... แม่นักฆ่าหน้าหวาน"
- Writer
