กรงรักพยัคฆ์ร้าย

15 กรงขังแห่งความแค้น

คำเตือน ตอนนี้มีเนื้อหาความรุนแรงและการปลดปล่อยด้านมืดของตัวละคร ผู้อ่านที่อ่อนไหวกับฉากทรมานควรพิจารณาก่อนอ่าน

****************************************

แกร็ก... ติ๊ด

เสียงระบบล็อกประตูอัตโนมัติทำงานแผ่วเบา แต่มันกลับก้องสะท้อนในหูของเสี่ยชัยยศราวกับเสียงตอกฝาโลง

ทันทีที่โลกภายนอกถูกตัดขาด รอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบหน้าของจันทร์เจ้าก็หายวับไป... เหมือนปิดสวิตช์ไฟ เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืด และแววตาของมัจจุราชที่ยืนรอรับวิญญาณ

"มามะคนดี... มัวยืนนิ่งอยู่ทำไม มาให้เสี่ย 'ชิม' หน่อยซิ..." เสี่ยชัยยศที่ยังหน้ามืดตามัวเพราะฤทธิ์เหล้าตัณหา เดินโซซัดโซเซอ้าแขนเข้ามาหาอย่างย่ามใจ

ผัวะ!

ฝ่ามือบางสับเข้ากลางลำคอหอยอย่างแม่นยำและไร้ปรานี

"อั่ก!"

เสียงกระดูกอ่อนหลอดลมกระทบกันดัง กร๊อบ เสี่ยชัยยศตาเหลือกถลน ลมหายใจขาดห้วง ร่างท้วมล้มหน้าคะมำกระแทกพื้นพรมดัง ตึง!

ยังไม่ทันจะตั้งตัว จันทร์เจ้าก็พุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ ใช้เข่ากดทับกลางสันหลังมันไว้จนกระดูกลั่น มือเรียวกระชากเนคไทรไหมราคาแพงออกมารัดข้อมือที่ถูกบิดไพล่หลังจนไหล่แทบหลุด

"อื้อ! อ่อยกู! (ปล่อยกู!)"

เสี่ยชัยยศดิ้นพราดๆ เหมือนหมูบนเขียง แต่ยิ่งดิ้น ปมเงื่อนตายแบบหน่วยรบพิเศษยิ่งรัดแน่นจนบาดลึกเข้าเนื้อ จันทร์เจ้าไม่รอช้า คว้าสายไฟโคมไฟหัวเตียงมากระชาก แควก! มัดรวบข้อเท้าอ้วนป้อมของมันจนแน่นหนา

"อีนังแพศยา! มึงเป็นใครวะ!" เสี่ยชัยยศตะโกนเสียงแหบแห้ง หน้าแนบพื้น "มึงรู้ไหมกูเป็นใคร... เดี๋ยวมึงเจอดีแน่! กูจะให้ลูกน้องกูเข้ามารุมโทรมมึงให้ตายคาตีน!"

จันทร์เจ้ายืนกอดอก มองดูความพยายามอันน่าสมเพชนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือลงไปที่ต้นขาเรียวสวย... เลิกกระโปรงขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นด้ามมีดสีดำสนิทที่รัดไว้กับผิวเนื้อขาวเนียน

ชริ้ง...

แสงไฟสะท้อนคมมีดวาววับบาดตา เธอเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเหยื่อที่นอนตัวสั่นงกๆ แล้วนั่งยองๆ ลงตรงหน้า ใช้ปลายมีดเย็นเฉียบไล้ไปตามแก้มสากของมัน... ลากเบาๆ ผ่านเปลือกตา... จมูก... มาหยุดที่ริมฝีปากสั่นระริก

"เฮอะ... จะตายห่าอยู่แล้วยังปากดีไม่เลิก"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่ฟังดูเย็นยะเยือกจนขนหัวลุก "สมองเสื่อมหรือไง... หรือว่าฆ่าคนมาเยอะจนจำไม่ได้แล้วว่าสร้างศัตรูไว้ที่ไหนบ้าง"

"มะ... มึงพูดเรื่องอะไร..." เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผากเสี่ยชัยยศ ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ดำมืดไร้ก้นบึ้งคู่นั้น "กูไม่เคยรู้จักมึง!"

"จริงเหรอ?..." จันทร์เจ้าเอียงคอถาม แสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว "ลองนึกดูดีๆ สิ... สิบกว่าปีก่อน โกดังร้างท้ายซอย 14... วันที่ฝนตกหนัก... พ่อแม่คู่หนึ่งคุกเข่ากราบตีนมึง ขอร้องให้ไว้ชีวิต... แต่มึงกลับหัวเราะแล้วเป่าสมองพวกเขาจนเละคาพื้น... จำได้รึยัง!"

เสี่ยชัยยศสะดุ้งเฮือก ภาพความทรงจำสีเลือดพุ่งย้อนกลับเข้ามา "มึง... เป็นไปไม่ได้... มึงคือลูกไอ้..."

"เออ! กูคือลูกสาวคนนั้นไง!" จันทร์เจ้าตวาดลั่น ใช้ด้ามมีดกระแทกปากมันเต็มแรง

ปึก!

เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากที่แตกยับ "แกลืมเช็กให้ดีล่ะสิว่าต้องฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วย! กูรอดมาได้... กูคลานออกมาจากกองเลือดพ่อแม่กู... กูมีชีวิตอยู่เพื่อรอมึง... รอวันนี้!"

"ยะ... อย่าทำอะไรกูเลย..." เสี่ยชัยยศตัวสั่นเทา เยี่ยวราดกางเกงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "กูขอโทษ... กูจะให้เงิน มึงอยากได้เท่าไหร่กูให้หมด... ร้อยล้าน? ห้าร้อยล้าน?"

"เงิน?" จันทร์เจ้าหัวเราะเสียงแหลม ฟังดูวิปริตผิดเพี้ยน "เงินสกปรกของมึงซื้อชีวิตพ่อแม่กูคืนมาได้ไหม! สิ่งเดียวที่กูต้องการคือลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมึง"

เธอแตะหูฟังบลูทูธที่ซ่อนอยู่ใต้ผม สัญญาณถูกเชื่อมต่อไปยังปลายทางที่มีคนรอฟังด้วยใจระทึก

"บอสคะ..." น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหวานหยดย้อย... แต่เป็นความหวานที่อาบยาพิษ "เหยื่ออยู่ในมือจันทร์แล้วค่ะ... มัดรวมไว้เหมือนหมูตอนรอเชือด"

เธอจ้องมองเสี่ยชัยยศด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง รูม่านตาขยายเต็มที่ด้วยความตื่นเต้นที่บิดเบี้ยว

"เราจะจัดการกับเศษเนื้อ ก้อนนี้ยังไงดีคะบอส?" เธอถามพลางกดปลายมีดลงบนแขนเสื้อสูทราคาแพง ลากผ่านเนื้อผ้า... ฉึก... กรีดลึกลงไปในเนื้อจนเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว

"จะให้จันทร์... หั่นมันทีละชิ้น... สดๆ... เริ่มจากนิ้วมือ... ตัดจมูก... เฉือนหู... ค่อยๆ เลาะหนังมันออกมาทีละแผ่น จนกว่ามันจะขาดใจตายดีไหมคะ?"

"อ๊ากกกกก! เจ็บ! พอแล้ว! ช่วยด้วย!" เสี่ยชัยยศร้องโหยหวนดิ้นพราดๆ

"ร้องสิ... ร้องอีก..." จันทร์เจ้ากระซิบข้างหูมัน เสียงสั่นเครือด้วยความสะใจ "ร้องให้เหมือนที่พ่อแม่กูเคยร้องขอชีวิต... ร้องให้ดังกว่านี้! ให้มันทรมานจนอยากจะตายแต่ก็ตายไม่ได้!"

แววตาของจันทร์เจ้าตอนนี้ลุกโชนไปด้วยไฟนรก... ปีศาจที่หลับใหลถูกปลุกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ มันกัดกินความเมตตาจนไม่เหลือซาก

คามินที่ฟังอยู่ปลายสายขนลุกซู่ไปทั้งตัว... นี่ไม่ใช่จันทร์เจ้าที่เขาเคยรู้จัก ไม่ใช่เด็กสาวขี้อ้อนบนเตียง... แต่นี่คือสัตว์ประหลาดที่ถูกสร้างขึ้นจากความแค้นและความเจ็บปวดล้วนๆ เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ในลำคอของเธอก้องสะท้อนอยู่ในหูฟัง ฟังดูจิตหลุดจนน่ากลัว

"จันทร์!..." เสียงคามินตะโกนลอดมาตามสาย แฝงความตื่นตระหนก "จันทร์! ตั้งสติหน่อย! อย่าเพิ่งทำอะไรบ้าๆ! อย่าเพิ่งฆ่ามัน! ฉันกำลังเข้าไปเดี๋ยวนี้! ได้ยินไหมจันทร์!"