กรงรักพยัคฆ์ร้าย

29 บทลงโทษของนางมารร้าย

ภายในองค์กร 'ดิ เอ็มเพอเรอร์' ทุกคนรู้แค่ว่าจันทร์เจ้าคือเด็กกำพร้าที่คามินเก็บมาเลี้ยง เป็นเลขาหน้าห้องที่ทำงานเก่ง และเป็นบอดี้การ์ดหญิงฝีมือดี... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าสวยหวานนั้น ซุกซ่อนปีศาจที่เชี่ยวชาญการทรมานและการสังหารเอาไว้

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายหน้าร้าน คามินตั้งใจจะเดินตามไปง้อเมีย แต่ทว่า...

"บอสครับ! รบกวนทางนี้หน่อยครับ มีปัญหาระบบบัญชีที่ห้องเก็บเงินด่วนครับ!" ผู้จัดการคาสิโนวิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงาน

คามินชะงัก หันมองทางที่จันทร์เจ้าเดินหายไปอย่างลังเล "เออ! เดี๋ยวฉันตามไป... วิทย์ ไปบอกจันทร์ให้รอที่ห้องซ้อมยิงปืนชั้นล่าง เดี๋ยวฉันเคลียร์งานเสร็จจะรีบตามไป"

"ครับบอส"

เมื่อคามินเดินแยกไป พลอย ที่แอบซุ่มดูอยู่มุมเสาก็แสยะยิ้มร้าย... โอกาสทองมาถึงแล้ว

เธอสะบัดก้นเดินนวยนาดตามจันทร์เจ้าไปทันที จนไปทันกันที่ทางเดินเปลี่ยวหน้าห้องพักแม่บ้านซึ่งปลอดคน

"นี่! นังหน้าจืด!" พลอยตะโกนเรียกเสียงแหลม

จันทร์เจ้าหยุดเดิน กึก หันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย "มีธุระอะไรคะคุณพลอย โซนนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า"

"ไม่ต้องมาทำเป็นวางมาด!" พลอยเดินกระแทกส้นเท้า ปัง ปัง เข้าไปกระแทกไหล่จันทร์เจ้า "ฉันจะมาเตือนเธอ... เลิกอ่อยบอสได้แล้ว! อีร่าน!"

จันทร์เจ้าเลิกคิ้ว "ร่าน... ฉันเป็นเมียเขา... การที่ฉันอยู่กับผัวฉัน มันเรียกว่าร่านตรงไหน?"

"เมียแค่ในนามน่ะสิ!" พลอยหัวเราะเยาะ "น้ำหน้าอย่างเธอ บอสเขาคงแค่เอาไว้แก้ขัด... เขาไม่ชอบหรอกพวกจืดชืดแบบเนี้ย เขาชอบแบบฉันนี่! ร้อนแรง! ถึงใจ!"

พลอยขยับเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงหยาบโลนข้างหู "รู้ไหม... เวลาบอสอยู่กับฉัน เขาชอบให้ฉันทำแบบไหน... เขาชอบให้ฉันขึ้นขย่มแรงๆ ร้องเสียงดังๆ... แล้วเขาก็บอกว่า 'พลอย... เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ ไม่เหมือนใครเลย' ... เธอเคยทำให้เขาแบบนั้นได้หรือเปล่าล่ะ หรือนอนเป็นท่อนไม้ให้เขาเอาเฉยๆ"

คำพูดดูถูกเหยียดหยามและการพรรณนาฉากร่วมรักกับสามีของเธออย่างหน้าไม่อาย ทำให้ความอดทนเส้นสุดท้ายของจันทร์เจ้า ขาดลง

แววตาที่เคยเรียบเฉยเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง... มันไม่ใช่แววตาของมนุษย์ปกติ แต่เป็นแววตาของสัตว์ร้ายที่กำลังจะฉีกเหยื่อ

จันทร์เจ้าไม่โต้ตอบด้วยคำพูด เธอแค่ยกมือขวากวักเบาๆ ไปทางเงามืดด้านหลัง

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ในชุดดำสามคนก็ก้าวออกมาจากความมืด พวกเขาคือหน่วยเดนตาย ลูกน้องลับๆ ที่จันทร์เจ้าเลี้ยงไว้ใช้งานสกปรกโดยเฉพาะ คนพวกนี้ภักดีกับเธอแค่คนเดียว

"จับมันไปที่ห้องว่าง" จันทร์เจ้าสั่งเสียงเย็นยะเยือก

"เฮ้ย! พวกแกเป็นใคร! ปล่อยกูนะ!" พลอยตกใจสุดขีดเมื่อถูกล็อคแขนซ้ายขวา "อีบ้า มึงจะทำอะไรกู อีหน้าด้าน ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ!"

"ปล่อยกูนะ! อีบ้า! มึงจะทำอะไรกู!" พลอยกรีดร้องลั่น ขาตะกายปัดป่ายไปมาขณะที่ถูกชายฉกรรจ์ร่างผอมสองคนหิ้วปีกเข้ามาเหวี่ยงลงบนเตียงนอนเก่าๆ ในห้องพักแม่บ้านที่ว่างเปล่า กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย

ปัง! กริ๊ก...

จันทร์เจ้าเดินตามเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใช้ปลายเท้าเขี่ยประตูห้องปิดลงกลอน เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของพลอยจนหนาวสะท้าน

"ทำอะไรงั้นเหรอ..." จันทร์เจ้าเอียงคอถาม มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ดูแล้วชวนขนหัวลุก "ก็เมื่อกี้... คุณพลอยเพิ่งจะสาธยายให้จันทร์ฟังไม่ใช่เหรอคะ ว่าลีลาบนเตียงของคุณมัน 'เด็ดดวง' แค่ไหน... ท่าไหนบ้างนะที่บอกว่าบอสชอบ ท่าหมา หรือท่ายกขาพาดบ่า?"

เธอเดินไปลากเก้าอี้พลาสติกมาวางที่ปลายเตียง ครืด... ทิ้งตัวลงนั่งไขว้ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ ราวกับรอดูหนังกลางแปลง แววตาที่มองพลอยว่างเปล่าและสนุกสนานอย่างน่าประหลาด... เหมือนเด็กที่กำลังจะเด็ดปีกแมลงวันเล่น

"มึง... อีโรคจิต! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าบอสรู้ มึงโดนเด้งแน่!" พลอยยังคงปากดีแม้ตัวจะสั่นเทา

"จุ๊ๆๆ..." จันทร์เจ้ายกนิ้วชี้จรดริมฝีปาก "บอสเขาไม่ว่างมารับรู้เรื่องไร้สาระของ 'ของเล่นเก่า' หรอกค่ะ... แต่ไม่ต้องห่วงนะ วันนี้จันทร์หาคนมาช่วยทบทวนความจำให้"

เธอกระดิกนิ้วเรียกชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนรอคำสั่งอยู่ข้างหลัง สีหน้าของพวกเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ เพราะพวกเขาเป็นเดนตายที่ออกจากคุก ที่จันทร์เจ้าเลี้ยงไว้โดยเฉพาะ

"พวกนาย..." จันทร์เจ้าสั่งเสียงเรียบ "จัดให้คุณพลอยเขาหน่อย... เอาให้เหมือนที่เขาคุยโวไว้เมื่อกี้นะ ทุกท่า ทุกลีลา... ฉันอยากรู้ว่าของดีมันเป็นยังไง"

"รับทราบครับนายหญิง" หัวหน้าชุดตอบรับเสียงทุ้ม

ชายคนแรกก้าวเข้าไปหาพลอยที่นอนตัวสั่น มือหนากระชากชุดเดรสสายเดี่ยวราคาแพงจนขาดวิ่น แควก! เผยให้เห็นเรือนร่างขาวโพลน

"กรี๊ดดดด!! อย่านะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" พลอยกรีดร้องสุดเสียง พยายามดิ้นหนีแต่ก็ถูกมือหนาตรึงข้อมือไว้กับหัวเตียง

"ร้องดังๆ สิคะ..." จันทร์เจ้านั่งเท้าคางมองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "เสียงร้องของคุณมันไพเราะกว่าตอนพล่ามเรื่องผัวชาวบ้านเยอะเลย"

ชายคนที่สองเดินเข้ามาสมทบ ปลดเข็มขัด กริ๊ก รูดซิป พรืด ความแข็งขึงที่มีมุกรอบๆดีดผางออกมาต่อหน้าต่อตาพลอย เธอเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด น้ำตาไหลพรากอาบแก้มเครื่องสำอางไหลเยิ้ม

"ไม่... ไม่เอา... กราบล่ะ... ปล่อยฉันไปเถอะ..." พลอยยกมือไหว้ปลกๆ ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนก

"ไหนบอกว่าชอบไม่ใช่เหรอ" จันทร์เจ้าหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ หึหึ... แววตาวาวโรจน์ด้วยความวิปริต "บอสคงทำให้ไม่ถึงใจสินะ... งั้นลองของลูกน้องของฉันหน่อยเป็นไง รับรอง... ถึงใจกว่าเยอะ"

สิ้นคำอนุญาต มหกรรมกามกิจอันป่าเถื่อนก็เริ่มต้นขึ้น ชายคนแรกแยกขาพลอยออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปโดยไม่มีการเล้าโลม

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

"อ๊ากกก! เจ็บ! ฮืออออ!"

จันทร์เจ้านั่งมองภาพตรงหน้าราวกับกำลังดูหนังสดเธอมองดูพลอยที่ถูกกระทำย่ำยีด้วยสายตาเย็นชา บางจังหวะก็หัวเราะคิกคักชอบใจเมื่อเห็นพลอยทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"อู้วว... ท่านั้นสวยนะ จัดระเบียบร่างกายดีนี่นา สมกับเป็นมืออาชีพ" เธอเอ่ยปากวิจารณ์พลางปรบมือเบาๆ "เปลี่ยนคนซิ... อีกคนต่อคิวเลย อย่าให้ขาดตอน"

ณ ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด (CCTV Room)

คามินยืนกอดอกจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเพิ่งได้รับแจ้งจากระบบ AI ว่ามีการเคลื่อนไหวผิดปกติในโซนพนักงาน และเมื่อกดเข้าไปดู... เขาก็เห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่

ภาพคนรักตัวน้อยของเขา นั่งไขว้ห้างกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอำมหิต ขณะกำลังนั่งดูการรุมโทรมอย่างใจเย็น

"ยัยจันทร์เอ๊ย..." คามินพึมพำ ยกมือนวดขมับตัวเอง "ทำไมโหดขนาดนี้วะ..."

เขารู้ว่าจันทร์เจ้าเป็นนักฆ่า เขารู้ว่าเธอฆ่าคนได้ตาไม่กระพริบ แต่ด้านมืดที่ 'โรคจิต' และ 'ซาดิสม์' ขนาดนี้... เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

มันไม่ใช่ความโหดแบบยิงทิ้ง... แต่มันคือการทำลายศักดิ์ศรีและความเป็นคนให้ย่อยยับ แล้วนั่งดูความพินาศนั้นด้วยความบันเทิง

แต่สิ่งที่ทำให้คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม... กลับไม่ใช่แค่ความโหดของเมีย

แต่เป็นใบหน้าของชายสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ

ชายฉกรรจ์ในชุดดำพวกนั้น... คามินไม่รู้จักเลย เขาคุมองค์กรนี้ เขารู้จักคนของเขาทุกคน ไม่ว่าจะมือปืน ช่างเทคนิค คนเดินโพย แม้แต่พนักงานครัว แต่สามคนนั้น... เขาไม่เคยเห็นหน้า

“ลูกน้องใครวะ…” เขาพึมพำในลำคอ “ไม่ใช่ของฉัน... แล้วเป็นของใคร?”

"บอสครับ... จะให้เข้าไปห้ามไหมครับ?" วิทย์ที่ยืนชะโงกหน้ามาดูด้วยถามเสียงสั่นๆ ขนลุกเกรียว

คามินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง มองดูแววตาของจันทร์เจ้าในจอ... แววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจที่ได้แก้แค้นคนที่มาหยามเกียรติสามี

"ไม่ต้อง..." คามินถอนหายใจ ปิดหน้าจอแท็บเล็ตลง ปิ๊บ "ปล่อยให้เธอระบายอารมณ์ไป... ยัยนั่นมันปากดีเองที่ไปแหย่รังแตน จันทร์เจ้าเตือนแล้วไม่ฟัง ก็ต้องโดนแบบนี้แหละ"

เขาหันหลังเดินออกจากห้องควบคุม

"แค่สั่งคนเตรียมเก็บกวาดให้เรียบร้อย... แล้วกำชับไอ้พวกนั้นด้วยว่า เสร็จกิจแล้วให้เอาตัวยัยพลอยไปโยนทิ้งไว้หน้าซ่องราคาถูกๆ แถวท่าเรือ... ให้มันรู้รสชาติของการเป็น 'กะหรี่' จริงๆ ซะบ้าง"

"ครับบอส..."

คามินเดินล้วงกระเป๋ากางเกงกลับไปที่เพนท์เฮาส์ชั้นบน เขารู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อย่างบอกไม่ถูก... มีเมียโหดก็ดีที่ช่วยดูแลตัวเองได้ แต่ถ้าวันไหนเขาเผลอไปทำอะไรให้เธอโกรธขึ้นมา... สภาพเขาคงไม่ต่างจากยัยพลอยแน่ๆ

'ต้องรักเมียให้มากๆ... เชื่อฟังเมียให้มากๆ' คามินท่องจำให้ขึ้นใจ

กลับมาที่ห้องเชือด

พลอยนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง ร่างกายบอบช้ำ ตาเหลือกโพลงมองเพดานอย่างคนสติหลุด น้ำลายไหลยืดมุมปาก ชายสามคนผละออกไปยืนจัดระเบียบเสื้อผ้าตัวเองเงียบๆ

จันทร์เจ้าลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กระโปรงเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้ทางสู้ ก้มลงกระซิบข้างหู

"จำไว้นะคะคุณพลอย..." น้ำเสียงของเธอหวานหยด แต่เนื้อความเชือดเฉือน "คามินเป็นผัวของจันทร์... และใครที่คิดจะแย่งผัวของจันทร์... จุดจบมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในละครหรอกนะ"

เธอหยิบแบงค์พันปึกใหญ่ในกระเป๋าเสื้อสูท ฟาดลงบนหน้าของพลอยจนปลิวว่อนกระจายเต็มเตียง

"ค่าตัว... ถือว่าจันทร์สงเคราะห์"

จันทร์เจ้าแสยะยิ้มทิ้งท้าย ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ลา ลา ล้า... ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวโลกีย์และเสียงสะอื้นไห้ของคนที่บังอาจเล่นกับไฟ