กรงรักพยัคฆ์ร้าย

13 เดิมพันด้วยลมหายใจ

บรรยากาศในห้องทำงานชั้นผู้บริหารตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ควันบุหรี่ลอยคลุ้งเหนือโต๊ะทำงานคามินจ้องมองรูปถ่ายในแท็บเล็ตด้วยสายตาที่อ่านยาก... ทั้งโกรธแค้น ทั้งกังวล

"ไอ้เสี่ยชัยยศ..." เขาเอ่ยชื่อศัตรูเสียงลอดไรฟัน "มันกลับมาแล้วจริงๆ แถมยังเปิดกาสิโนแข่งกับเราที่ชายแดน... ที่สำคัญ มันคือไอ้สวะที่สั่งเก็บพ่อแม่จันทร์เจ้าเมื่อสิบปีก่อน"

วิทย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย สีหน้าเคร่งเครียด "สายข่าวคอนเฟิร์มแล้วครับบอส คืนนี้มันจัดงานเปิดตัวเป็นการภายใน ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก... ถ้าจะลงมือ ต้องคืนนี้เท่านั้น ก่อนที่มันจะสร้างฐานอำนาจเสร็จแล้วกลับมากัดเรา"

"กูรู้..." คามินทุบโต๊ะปัง "แต่ปัญหามันอยู่ที่คนลงมือ... กูไม่ให้จันทร์เจ้าทำงานนี้"

วิทย์เลิกคิ้วสูง "ทำไมล่ะครับ? นี่มันงานถนัดของเธอเลยนะครับ ลอบสังหารในพื้นที่ปิด แทรกซึมเงียบๆ แล้วจบงาน... ในองค์กรเราไม่มีใครทำได้ดีกว่าเธอแล้ว"

"กูบอกว่าไม่ ก็คือไม่!" คามินสวนเสียงแข็ง ลุกขึ้นเดินไปยืนกอดอกมองวิวนอกหน้าต่าง "คราวก่อนเธอก็เกือบตาย... แผลเพิ่งจะหายดี กูไม่อยากให้เธอเอาชีวิตไปเสี่ยงอีก โดยเฉพาะกับไอ้ระยำนั่น... มันเจ้าเล่ห์จะตายชัก"

"แต่บอสครับ... ขออนุญาตพูดตรงๆ แบบไม่เกรงใจ" วิทย์สูดหายใจลึก รวบรวมความกล้า "ถ้าไม่ใช้จันทร์เจ้า แล้วบอสจะส่งใครไป? มือปืนคนอื่นฝีมือไม่ถึงขั้น ส่วนบอส... บอสเก่งเรื่องบวกซึ่งหน้า แต่เรื่องความไว การอำพรางตัวในที่แคบ... บอสสู้จันทร์เจ้าไม่ได้นะครับ"

คามินหันขวับกลับมาจ้องหน้าลูกน้องตาเขียวปั๊ด "นี่มึงหลอกด่ากูว่าแก่หรือช้าฮะไอ้วิทย์!"

"เปล่าครับ! ผมพูดตามข้อเท็จจริงทางยุทธวิธี!" วิทย์รีบแก้ตัวแต่ยังยืนกราน "จันทร์เจ้าตัวเล็ก คล่องแคล่ว แล้วก็แม่นยำที่สุด... นี่เป็นทางเลือกเดียวที่จะจบงานโดยมีความสูญเสียน้อยที่สุดครับ"

"ความสูญเสียน้อยที่สุดงั้นเหรอ..." คามินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาไหววูบ "สำหรับองค์กรอาจจะใช่... แต่สำหรับกู... ถ้าจันทร์เป็นอะไรไป มันคือความสูญเสีย 'ทั้งหมด' ของชีวิตกู!"

"บอส..."

"นั่นเมียกูนะเว้ยวิทย์!" คามินตวาดลั่นห้อง ความอัดอั้นระเบิดออกมา "มึงจะให้กูส่งเมียตัวเองไปเดินเข้าถ้ำเสือ ทั้งที่รู้ว่ามันอันตรายขนาดนั้นน่ะเหรอ! เป็นมึง มึงจะทำไหม!"

วิทย์ยืนอึ้ง ปากอ้าค้างเล็กน้อย "เมีย... นี่บอสเอาจริงเหรอครับ?"

"ก็เออสิวะ! คิดว่ากูเล่นขายของรึไง!" คามินเสยผมอย่างหงุดหงิด "กูรักยัยนั่น... รักมาก ไม่อยากให้ต้องมามือเปื้อนเลือด หรือเจ็บตัวเพราะกูอีกแล้ว... กูอยากปกป้องเธอ ไม่ใช่ส่งเธอไปตาย"

วิทย์เงียบไปครู่ใหญ่ เข้าใจหัวอกลูกผู้ชายดี แต่ในฐานะมือขวา เขาก็ต้องเตือนสติ

"ผมดีใจกับบอสนะครับ... จริงๆ" วิทย์พูดเสียงอ่อนลง "แต่งานนี้มันเดิมพันด้วยลมหายใจของทุกคน... ถ้าเราปล่อยเสี่ยชัยยศไปคืนนี้ มันจะจับมือกับแก๊งคู่อริ แล้วกลับมาถล่มเรา... องค์กรที่บอสสร้างมากับมือจะพังพินาศ... ถึงตอนนั้น บอสอาจจะปกป้องใครไม่ได้เลย แม้แต่จันทร์เจ้าเอง"

คามินกัดกรามจนขึ้นสันนูน ความจริงข้อนี้มันทิ่มแทงใจเขาอยู่ แต่จะให้ยอมรับมันก็ยากเหลือเกิน

แอ๊ด...

เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักออก บทสนทนาหยุดชะงักลงทันที ทั้งสองหันขวับไปมองร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูป กางเกงหนังรัดรูปทะมัดทะแมง ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตานิ่งสงบ

"จันทร์..." คามินเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว

"ฉันจะทำค่ะ"

จันทร์เจ้าเดินเข้ามาในห้องด้วยแววตามุ่งมั่น แข็งกร้าว แตกต่างจากแมวน้อยขี้อ้อนเมื่อคืนลิบลับ "ฉันได้ยินหมดแล้ว... ทั้งเรื่องไอ้เลวชัยยศ และเรื่องที่บอส... เอ้อ... พูดถึงฉัน"

แก้มใสขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยตอนพูดถึงสถานะ 'เมีย' แต่เธอก็รีบปัดความเขินอายทิ้งไป กลับมาจริงจัง

"จันทร์เจ้า... ฉันไม่อนุญาต" คามินเดินเข้าไปจับไหล่เธอ "มันอันตรายเกินไป คนอย่างไอ้ชัยยศมันไม่ธรรมดา กับดักมันเพียบ"

"เพราะมันคือไอ้ชัยยศไงคะ... ฉันถึงต้องไป" จันทร์เจ้าจ้องตาเขากลับอย่างไม่ลดละ ไฟแค้นในอดีตลุกโชนในดวงตา "มันฆ่าพ่อแม่ฉัน... ฉันรอเวลานี้มาเกือบยี่สิบปี... บอสจะให้ฉันนั่งรอฟังข่าวเฉยๆ เหรอคะ? ให้คนอื่นฆ่ามันแทนมือฉันเหรอคะ?"

"แต่ฉันเป็นห่วงเธอ!"

"ฉันรู้ค่ะ... และขอบคุณมากที่บอสเห็นค่าชีวิตฉันขนาดนี้" จันทร์เจ้ายกมือขึ้นวางทาบที่อกข้างซ้ายของเขา สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นแรง "แต่บอสอย่าลืมสิคะ... ว่าบอสสร้างฉันมาเพื่ออะไร... ฉันคืออาวุธของบอส คือดาบที่คมที่สุดของ ดิ เอ็มเพอเรอร์... อย่าทำให้ฉันกลายเป็นมีดทื่อๆ ที่วางไว้บนหิ้งเลยค่ะ"

"ตอนนี้เธอไม่ใช่แค่ดาบ... เธอคือหัวใจของฉัน"

"งั้นก็ให้หัวใจดวงนี้... ไปจัดการศัตรูที่จะมาทำลายบอสเถอะค่ะ" จันทร์เจ้ายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่น่าเกรงขาม "อีกอย่าง... พี่วิทย์พูดถูก บอสตัวใหญ่ไป เป็นเป้านิ่งเปล่าๆ... ให้ฉันจัดการเถอะ รับรองว่าฉันจะเอาเลือดหัวมันมาล้างเท้าให้บอส... และเอาลมหายใจมันมาเซ่นไหว้พ่อแม่ฉัน"

คามินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่งและยอมจำนน... เขาแพ้ทางเธออีกแล้ว แพ้ให้กับความเด็ดเดี่ยวนี้

"สัญญามาก่อน..." คามินดึงเธอเข้ามากอดแน่นต่อหน้าลูกน้อง ไม่สนสายตาใคร "สัญญาว่าห้ามมีรอยขีดข่วนกลับมาแม้แต่นิดเดียว... ห้ามตาย ห้ามเจ็บ... ต้องกลับมาให้ฉันกอดคืนนี้"

"รับทราบค่ะบอส..." จันทร์เจ้ากอดตอบ กระซิบข้างหูเขา "เตรียมน้ำอุ่นไว้รอเมียได้เลยค่ะ... งานนี้ไม่เกินเที่ยงคืน... จบแน่"