จันทร์เจ้าปรายตามองผลงานชิ้นล่าสุดที่เพิ่งตกลงไปกองบนพื้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนคนทำงานบ้านแล้วรู้สึกเหนื่อย
"พี่วิทย์คะ..." เธอหันไปหาลูกน้องคนสนิทของคามินที่ยืนหน้าตึงอยู่ไม่ไกล "จันทร์คอแห้งจังเลยค่ะ... ขอไวน์แดงสักแก้วได้ไหมคะ? เอาแบบวินเทจปีลึกๆ รสฝาดๆ หน่อยนะ... กลิ่นคาวเลือดแถวนี้มันชักจะเตะจมูกแล้ว"
"ด ได้ จันทร์เจ้า รอแป้บนะ"
วิทย์รีบกุลีกุจอไปเปิดขวดไวน์ที่เตรียมไว้หลังรถ แล้วรินใส่แก้วคริสตัลมาเสิร์ฟให้ถึงมืออย่างไว
"ขอบคุณค่า..."
จันทร์เจ้าเอื้อมมือไปรับแก้วไวน์แดงที่วิทย์ส่งให้ เธอแกว่งแก้วเป็นวงกลมเบาๆ สูดกลิ่นหอมขององุ่นหมักบ่มเข้าปอด ก่อนจะเดินนวยนาดไปทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสดที่ถูกยกมาตั้งไว้กลางโกดัง
สายตาจ้องมองไปยังเสี่ยทรงพลที่นั่งตัวสั่นเทา เลือดจากนิ้วก้อยที่ขาดด้วนยังคงหยด แหมะ... แหมะ... ลงพื้น สร้างแอ่งเลือดขนาดย่อม
"เอาล่ะค
