กรงรักพยัคฆ์ร้าย

23 เงาแค้นจากเงามืด

บรรยากาศภายในรถยนต์กันกระสุนคันหรูที่แล่นออกจากคฤหาสน์ ดิ เอ็มเพอเรอร์ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสุข จันทร์เจ้าที่เพิ่งอิ่มหนำสำราญจากข้าวไข่เจียวฝีมือคนรัก นั่งเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มๆ พลางฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนาของคามินข้างหนึ่งกุมมือเธอไว้แน่น ส่วนอีกมือก็เลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตตรวจงานไปด้วย

"ฮึม... ฮืม..."

"อารมณ์ดีจริงนะเรา..." คามินเอ่ยแซวโดยไม่ละสายตาจากจอ มุมปากยกยิ้ม "แค่ข้าวไข่เจียวจานเดียว ซื้อใจนักฆ่ามือหนึ่งได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? รู้รู้งี้พี่ทำใหกินตั้งนานแล้ว"

"ไม่ใช่แค่ไข่เจียวธรรมดานะคะ" จันทร์เจ้าหันมาเถียงเสียงใส ตาหยีเป็นสระอิ "แต่เป็นไข่เจียวฝีมือพี่คามี่ต่างหาก... อร่อยกว่ามิชลินสามดาวอีก จันทร์คอนเฟิร์ม!"

"ปากหวาน..." คามินวางแท็บเล็ตลง หันมาบีบแก้มเธอเบาๆ อย่างมันเขี้ยว "งั้นเย็นนี้เลิกงานเร็วหน่อยไหม เดี๋ยวพาไปลองร้านใหม่แถวทองหล่อ เห็นเขาว่ามีเนื้อวากิวที่หนูชอบ..."

ตู้มมมม!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบทสนทนา แรงอัดมหาศาลกระแทกเข้าที่ด้านข้างตัวรถจนรถตู้คันใหญ่ลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นเสียหลักพุ่งเข้าชนขอบทาง

โครม! เอี๊ยดดดด!

"เฮ้ย!!" คามินร้องลั่น พยายามทรงตัว

"บอส! ระวัง!"

สัญชาตญาณดิบของจันทร์เจ้าทำงานเร็วกว่าแสง วินาทีที่รถกระแทก เธอปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโถมตัวเข้ากอดคามินไว้แน่น กดศีรษะเขาให้ต่ำลงแนบกับเบาะ ใช้แผ่นหลังบอบบางของตัวเองเป็นโล่มนุษย์รับแรงกระแทกแทนเขา

กระจกกันกระสุนร้าวดัง เปรี๊ยะ! ควันโขมงพวยพุ่งออกมาจากฝากระโปรงหน้า รถหยุดนิ่งสนิทพร้อมกับเสียงปืนกลที่เริ่มระดมยิงใส่ตัวถังรถราวกับห่าฝน

ปังๆๆๆๆๆๆๆ! เคร้ง! เคร้ง!

"บอส! บอสเจ็บตรงไหนไหม!?" จันทร์เจ้าเงยหน้าขึ้นตะโกนถามเสียงตื่น แววตาที่เคยสดใสเมื่อครู่วาวโรจน์ด้วยความอำมหิต มือไม้ลูบคลำสำรวจหารอยแผลบนตัวคนรักอย่างร้อนรน

"ฉันไม่เป็นไร! จันทร์... เธอเจ็บไหม!" คามินพยายามจะดันตัวเธอออกเพื่อดูอาการ แต่จันทร์เจ้าขืนตัวไว้แน่น กดไหล่เขาให้ต่ำลง

"ก้มลงไป! อย่าเพิ่งเงยหน้า!" เธอตะคอกเสียงเข้ม ลืมภาพสาวน้อยขี้อ้อนไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เธอคืออาวุธที่พร้อมใช้งาน

เธอเอื้อมมือไปคว้าปืนพกเก็บเสียงที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะรถออกมาสองกระบอก เช็กแม็กกาซีนด้วยความเร็ว แกร๊ก! แล้วยัดใส่มือคามินหนึ่งกระบอก

"ถือไว้ค่ะ! แต่ห้ามยิงจนกว่าจันทร์จะสั่ง!"

เธอแตะหูฟังบลูทูธ ตะโกนถามคนสนิทที่นั่งอยู่หน้ารถ "พี่วิทย์! รายงานสถานการณ์! พวกมันมีกี่คน!"

"พวกมันดักซุ่มโจมตีเรา! รถคุ้มกันคันหลังโดนเก็บไปแล้ว!" เสียงวิทย์ตะโกนตอบกลับมาพร้อมเสียงปืนที่เขายิงสวนออกไป ปัง! ปัง! "อาวุธหนักครับน้องจันทร์! น่าจะเป็นพวกทหารรับจ้าง! พวกผมกำลังยันไว้อยู่ แต่กระสุนจะหมดแล้ว!"

"บัดซบเอ๊ย! หมาตัวไหนวะ!" คามินสบถลั่น ตาแดงก่ำ เตรียมจะกระชากประตูรถลงไปลุย "หลบไปจันทร์! ฉันจะออกไปเป่าหัวพวกมัน!"

"ไม่ได้!" จันทร์เจ้าคว้าแขนเขาไว้หมับ บีบแน่นจนเจ็บ "บอสรออยู่ในรถ ห้ามออกไปเด็ดขาด! กระจกกันกระสุนยังกันได้อยู่!"

"แต่ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ ให้พวกมันยิงเล่น! ปล่อย!"

"นี่คือคำสั่งของบอดี้การ์ดค่ะ!" จันทร์เจ้าจ้องตาเขานิ่งและเด็ดขาดจนคามินชะงัก "บอสเป็นเป้าหมายหลัก... ถ้าบอสออกไป เราตายกันหมด!"

"จันทร์! มันอันตรายนะเว้ย! เธอจะออกไปคนเดียวได้ยังไง!"

"ถ้าบอสเป็นอะไรไป จันทร์จะอยู่ยังไง!" เธอกัดฟันพูดเสียงสั่นเครือแต่ดวงตาแข็งกร้าว "ให้จันทร์จัดการ... หน้าที่ของจันทร์คือปกป้องบอส... ใครที่มันกล้าแตะต้องผัวจันทร์ มันต้องตาย!"

พูดจบ จันทร์เจ้าก็ถีบประตูรถเปิดผัวะ แล้วพุ่งตัวม้วนหน้าลงไปที่พื้นถนนอย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ

ปัง! ปัง!

เธอเหนี่ยวไกทันทีที่เท้าแตะพื้น กระสุนเจาะเข้ากลางกบาลของชายชุดดำที่กำลังวิ่งเข้ามาประชิดรถสองคนรวด ล้มตึงลงไปนอนจมกองเลือด

"ทางนี้เคลียร์! พี่วิทย์! คุ้มกันฝั่งซ้าย! จันทร์จะล่อเป้าฝั่งขวาเอง!"

จันทร์เจ้าตะโกนสั่งการอย่างคล่องแคล่ว วิ่งซิกแซกหลบวิถีกระสุน พุ่งเข้าไปหลบหลังเสาไฟฟ้า ชุดเดรสทำงานรัดรูปที่สวมใส่อาจจะไม่เอื้ออำนวย แต่ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับทักษะสังหารที่ฝังอยู่ในสายเลือด

เธอกวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ เห็นรถกระบะสีดำสองคันจอดขวางทางอยู่ พร้อมคนร้ายอีกประมาณ 5-6 คนที่กำลังระดมยิงกดดันเข้ามา

"กล้ามากนะมึง... กล้ามาขัดจังหวะความสุขกู!" จันทร์เจ้าแสยะยิ้มเย็นยะเยือก แววตาเปลี่ยนเป็นนักล่าเต็มตัว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ดีดตัวออกจากที่กำบัง สองมือประคองปืนเล็งเป้า

ปัง! ปัง! ปัง!

จันทร์เจ้าลั่นไกด้วยความแม่นยำ กระสุนนัดแรกเจาะยางรถกระบะจนระเบิด บึ้ม! นัดที่สองและสามเจาะเข้าที่คอหอยของคนร้ายที่ถือปืนกลหนักอยู่บนท้ายกระบะ เลือดสาดกระเซ็นเต็มกระจก

"อ๊ากกก!" เสียงร้องโหยหวนดังระงม สร้างความตื่นตระหนกให้ฝ่ายตรงข้าม

"เข้ามาสิวะ!" เธอตะโกนท้าทายกลางดงกระสุน เสียงหวานใสแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด "อยากตายก็โผล่หัวออกมา! วันนี้แม่จะส่งลงนรกให้หมด!"

คามินที่แอบมองผ่านกระจกรถกันกระสุน เห็นคนรักตัวน้อยของเขากำลังวาดลวดลายสังหารอย่างดุเดือด เขากัดฟันกรอด กำปืนในมือแน่นด้วยความเจ็บใจที่ไม่สามารถออกไปช่วยได้

"โธ่เว้ย!" คามินทุบเบาะระบายอารมณ์ ตุบ! "เก่งเกินไปแล้วยัยบ้าเอ๊ย... ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงขนาดนี้วะ!"

"จันทร์เจ้าระวัง! ข้างบน! ตึกแถว!" เสียงวิทย์ตะโกนเตือนลั่น

จันทร์เจ้าเงยหน้ามองขึ้นไปบนตึกแถวร้าง เห็นประกายสะท้อนของลำกล้องสไนเปอร์วูบวาบ

ฟุ่บ! เปรี้ยง!

เธอกระโดดม้วนตัวหลบวิถีกระสุนได้อย่างเฉียดฉิว กระสุนเจาะพื้นปูนตรงที่เธอยืนเมื่อครู่จนเป็นรูโหว่ เศษปูนกระเด็นบาดแก้มเธอเป็นรอยริ้ว

"คิดจะเล่นสไนเปอร์กับกูเหรอ..." เธอคำรามในลำคอ แตะมือไปที่ต้นขา หยิบมีดสั้นออกมาถือไว้ในมือซ้ายเพื่อทรงตัว ปืนในมือขวายกขึ้นเล็งสวน

ปัง!

นัดเดียว... นัดเดียวเท่านั้น กระสุนพุ่งทะลุเลนส์กล้องสไนเปอร์ เจาะเข้าเบ้าตาคนยิงอย่างแม่นยำ ร่างของมือปืนร่วงละลิ่วลงมาจากชั้นสองกระแทกพื้นดัง ตุบ!

สถานการณ์พลิกกลับมาเป็นของฝ่ายจันทร์เจ้า คนร้ายที่เหลือเริ่มเสียขวัญเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมถูกเก็บไปทีละคนด้วยฝีมือของผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว

"ถอย! ถอยโว้ย! ยัยนั่นมันปีศาจ! ข่าวกรองผิดพลาด!" หัวหน้าชุดโจมตีตะโกนสั่งลูกน้องเสียงหลง

แต่จันทร์เจ้าไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ

"จะไปไหน!" เธอวิ่งไล่กวดอย่างไม่ลดละ กระโดดถีบชายคนหนึ่งที่กำลังจะปีนขึ้นรถจนกระเด็น ก่อนจะยิงซ้ำที่ขาเพื่อสกัดการหลบหนี

ปัง!

"โอ๊ยยย!"

เมื่อเสียงปืนนัดสุดท้ายสงบลง ถนนสายนั้นก็เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของจันทร์เจ้า และเสียงร้องครวญครางของศัตรูที่นอนเกลื่อนกราด

จันทร์เจ้ายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าสวยเปื้อนคราบเขม่าดินปืนและเลือดซิบที่แก้ม แต่เธอกลับดูงดงามและน่าเกรงขามที่สุดในสายตาคามิน

เธอค่อยๆ หันหลังกลับมามองที่รถตู้ ลดปืนลง เห็นคามินถีบประตูรถวิ่งลงมาหาเธอหน้าตาตื่น

"จันทร์! เป็นอะไรไหม!" คามินพุ่งเข้ามากอดเธอแน่นจนจมอก สำรวจร่างกายเธออย่างร้อนรน จับหน้าเธอพลิกซ้ายขวา "เลือด... แก้มเธอมีเลือด!"

จันทร์เจ้าทิ้งปืนในมือลง ยิ้มบางๆ ให้เขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แค่ถากๆ ค่ะ... จันทร์ไม่เป็นไร..." เธอกอดตอบเขาแน่น ซบหน้าลงกับแผงอกที่เธอเพิ่งปกป้องมันด้วยชีวิต ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา "บอสปลอดภัยใช่ไหมคะ... จันทร์กลัวแทบแย่... ใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้องบอสของจันทร์... ห้ามเด็ดขาด..."

คามินจูบขมับเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความโล่งใจและตื้นตัน "ปลอดภัย... พี่ปลอดภัยเพราะหนู... ขอบใจนะคนเก่ง ขอบใจจริงๆ ยัยเด็กบ้าเอ๊ย"

แต่วินาทีต่อมา แววตาของคามินก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขาเงยหน้ามองข้ามไหล่เธอไปที่ศัตรูที่นอนบาดเจ็บร้องโอดโอยอยู่ด้วยสายตาอำมหิต

"วิทย์!" เขาตะโกนสั่งเสียงเฉียบขาด เย็นยะเยือก "ลากคอพวกที่เหลือรอดไปรีดความจริงให้หมด! ฉันอยากรู้ว่าใครมันกล้าส่งคนมาฆ่ากูกับเมีย... กูจะไปถลกหนังหัวมันเดี๋ยวนี้!"