27หมากรุกกระดานเดือด
1106 Words
เวลา 23:00 น. ณ โกดังเก็บอาวุธลับของ ดิ เอ็มเพอเรอร์
บรรยากาศในโกดังอึมครึมและเย็นยะเยือก ชายฉกรรจ์ในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทกว่าสามสิบคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานเงียบกริบ ทุกคนสวมเกราะกันกระสุนเต็มยศ กอดปืนไรเฟิลจู่โจมแนบอกพร้อมรบ
คามินในชุดเชิ้ตสีดำพับแขน สวมกั๊กกันกระสุนทับ ยืนค้ำโต๊ะวางแผนที่ปูด้วยแผนผังดิจิทัลเรืองแสงของท่าเรือคลองเตย
"เอาล่ะทุกคน... ฟังให้ดี!"
เสียงทรงอำนาจดังขึ้น เรียกทุกสายตาให้จับจ้อง
"เป้าหมายคืนนี้ไม่ใช่แค่สั่งสอน... แต่คือกวาดล้าง! ไอ้ทรงพลมันกล้าข้ามเส้น ส่งคนมาลอบกัดเราถึงหน้าบ้าน สิ่งเดียวที่มันสมควรได้รับคืนคือ... ความพินาศ!"
คามินชี้จุดต่างๆ บนแผนที่ด้วยปากกาเลเซอร์
"วิทย์... นายนำทีม 1 เข้าปีกซ้าย ตัดระบบไฟและเก็บการ์ดเฝ้าระวัง อย่าให้มีเสียง... ทีม 2 อ้อมไปหลังโกดัง 7 ปิดทางหนีทางน้ำ ยิงเรือทุกลำที่ขยับออกจากท่า... ส่วนทีมชาร์ลี ขึ้นไปสแตนด์บายบนเครนสูง เคลียร์สไนเปอร์ฝ่ายตรงข้ามซะ"
"รับทราบครับบอส!" เสียงขานรับดังกึกก้อง
"ส่วน..." คามินชะงัก สายตาเลื่อนไปมองหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างๆ
ส่วนจันทร์..." คามินขมวดคิ้ว ลังเล "ฉันอยากให้เธอไปอยู่กับทีมชาร์ลี... คอยซัพพอร์ตสไนเปอร์จากระยะไกลน่าจะปลอดภัยกว่า..."
"บอส..." จันทร์เจ้าสวนทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "จันทร์อยู่ตำแหน่งเดิมค่ะ... ตำแหน่งเงาคุ้มกันบอสระยะประชิด"
"แต่มันเสี่ยงที่สุด! ทีมบุกทะลวงคือเป้ากระสุนนะจันทร์!" คามินเถียงเสียงเครียด
"แล้วใครจะรู้ใจบอสดีไปกว่าจันทร์คะ?" เธอเดินเข้ามาวางมือบนแผนที่ จ้องตาเขาเขม็ง "คนพวกนั้น... มันรู้แค่ว่าจันทร์เจ้าคือบอดี้การ์ด ไม่มีใครรู้ว่าจันทร์ยิงปืนแม่นกว่าหน่วยรบพิเศษบางคนซะอีก"
เธอกวาดตามองลูกน้องทุกคน ก่อนวกกลับมาจ้องตาคามิน
"การที่ศัตรูประมาท คืออาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของเรา... อย่าเปลี่ยนตำแหน่งจันทร์ให้วุ่นวายเลยค่ะ จันทร์ควรอยู่ที่เดิม... อยู่ข้างกายบอส" เธอบีบมือเขาแน่น "และจันทร์เชื่อใจบอสนะคะ... เชื่อว่าบอสวางแผนมาดีพอที่จะไม่พาเราไปตาย"
คามินมองลึกเข้าไปในดวงตามั่นคงคู่นั้น เขาถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นที่แฝงด้วยความภักดี
"ก็ได้..." เขาพยักหน้า "งั้นเกาะติดฉันไว้... ห้ามห่างเกินสองก้าว... เข้าใจไหม?"
"รับทราบค่ะบอส" จันทร์เจ้ายิ้มมุมปาก ชักปืนออกมาเช็คแม็กกาซีน กริ๊ก! "พร้อมลุยค่ะ"
เวลา 00:15 น. ท่าเรือคลองเปย อาณาจักรเจ้าสัวทรงพล
พรึ่บ!
แสงไฟทั่วท่าเรือดับวูบลงพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงระเบิดกัมปนาทจากเครื่องปั่นไฟหลัก
ตูม!!!
ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที เสียงตะโกนโวยวายดังระงมท่ามกลางความมืด
"ไฟดับ! ใครทำวะ! ไปดูสิโว้ย!"
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจากทุกทิศทาง ทีมบุกทะลวงของคามินสาดกระสุนเข้าใส่โดยไม่ให้ตั้งตัว
"บุก! ฆ่าให้เรียบ!" คามินตะโกนสั่งการ วิ่งนำหน้าทีมฝ่าเข้าไปในโซนคอนเทนเนอร์
ลูกน้องทรงพลที่แตกตื่นพยายามยิงสวนสะเปะสะปะ แต่ไม่อาจต้านทานยุทโธปกรณ์ Night Vision ของฝั่งคามินได้
"ทางขวา! สองนาฬิกา!" จันทร์เจ้าตะโกนบอก พุ่งตัวสไลด์กับพื้น ยิงลอดช่องว่างระหว่างตู้คอนเทนเนอร์
ปัง! ปัง!
กระสุนเจาะเข่าและหน้าอกศัตรูที่กำลังจะปาระเบิด ร่วงลงไปกองทันที
"สวยมากที่รัก!" คามินชมเชยสั้นๆ ขณะยิงกดดันศัตรูอีกกลุ่มหลังรถโฟล์คลิฟท์
ทั้งคู่เคลื่อนไหวประสานกันราวกับเต้นรำท่ามกลางดงกระสุน คามินเปิดทางด้วยอาวุธหนัก จันทร์เจ้าเก็บตกและระวังหลัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความรู้ใจ
"บอส! ไอ้ทรงพลมันกำลังจะหนี! ทางโกดัง 4!" เสียงวิทย์รายงานผ่านวิทยุ
"ตามไป!"
คามินและจันทร์เจ้าวิ่งฝ่าดงกระสุนตรงไปยังโกดัง 4 ภาพที่เห็นคือ 'เจ้าสัวทรงพล' ร่างท้วมวิ่งกระหืดกระหอบ โดยมีการ์ดคุ้มกัน3-4คน กำลังจะขึ้นรถตู้กันกระสุนที่สตาร์ทเครื่องรออยู่
"อย่าให้มันรอดไปได้!" จันทร์เจ้าเล็งปืนไปที่คนขับรถตู้
ปัง!
กระจกหน้ารถแตกกระจาย คนขับฟุบคาพวงมาลัย รถตู้เสียหลักพุ่งชนกองสินค้า โครม!
"ไอ้พวกเวรเอ๊ย! ยิงมันสิวะ! ยิงมัน!" ทรงพลตะโกนสั่งลูกน้องเสียงหลง ตะเกียกตะกายลงจากรถด้วยความกลัวตาย
เกิดการปะทะเดือดหน้าโกดัง คามินกราดยิงแม่นยำ เก็บการ์ดร่วงไปทีละคน จนเหลือเพียงไม่กี่คนที่ลากตัวทรงพลหนีเข้าช่องทางลับหลังโกดังที่เชื่อมกับชุมชนแออัด
"บอส! มันหนีเข้าซอยไปแล้ว! ผมจะตามไป!" วิทย์ทำท่าจะวิ่งตาม
"หยุด!" คามินยกมือห้าม "ไม่ต้องตาม!"
"แต่บอสครับ! มันบาดเจ็บ! เราเก็บมันได้แน่ๆ!" วิทย์แย้งอย่างเสียดาย
"ซอยนั่นมันซับซ้อน... แถมมีชาวบ้านอยู่เยอะ ถ้าเราตามเข้าไปบวก อาจมีคนโดนลูกหลง" คามินวิเคราะห์สถานการณ์เยือกเย็น มองดูผลงานตรงหน้า... ศพเกลื่อน โกดังสินค้าเถื่อนวอดวาย
"แค่นี้มันก็กระอักเลือดแล้ว... ธุรกิจพัง ลูกน้องตายเกลี้ยง มันไม่มีน้ำยาจะกลับมาแว้งกัดเราได้เร็วๆ นี้หรอก"
"แล้วจะปล่อยมันไปเฉยๆ เหรอคะ?" จันทร์เจ้าเดินมายืนข้างๆ เป่าควันออกจากปากกระบอกปืน "ถ้าบอสไม่อยากทำเอง... ให้จันทร์ติดต่อหมอคิมไหมคะ? แค่โทรบอกพิกัด พรุ่งนี้เช้าทรงพลจะกลายเป็นศพหัวใจวายตายธรรมดา"
คามินเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองความมืดที่ทรงพลหนีหายไป แววตาวาวโรจน์ด้วยความอาฆาต
"ไม่..." คามินส่ายหน้าช้าๆ แสยะยิ้มเย็น "ให้คนอื่นฆ่า... มันไม่สะใจ"
"บอสอยากทำเองเหรอคะ?"
"ใช่..." เขาตอบเสียงต่ำ "คนอย่างไอ้ทรงพล... ให้ตายง่ายๆ มันสบายไป... ฉันจะปล่อยให้มันหนีหัวซุกหัวซุน ให้อยู่อย่างหวาดผวา... ให้เห็นอาณาจักรที่สร้างมาพังทลายลงต่อหน้าต่อตาจนหมดสิ้น... แล้ววันนั้น ฉันจะเป็นคนไปเด็ดหัวมันด้วยมือของฉันเอง"
เขาหันกลับมาโอบไหล่จันทร์เจ้า ดึงเธอเข้ามาแนบชิดท่ามกลางกลิ่นเขม่าดินปืน
"วันนี้เราชนะแล้ว... กลับบ้านกันเถอะ"
"ค่ะบอส" จันทร์เจ้ายิ้มรับ ซบหน้าลงกับไหล่เขาด้วยความเหนื่อยอ่อน
- Writer
