กรงรักพยัคฆ์ร้าย

28 มารผจญในคาสิโน

โซน VIP หลังร้าน ดิ เอ็มเพอเรอร์ คาสิโน

เอี๊ยด...

รถตู้กันกระสุนสีดำมันขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนิ่มนวล ประตูสไลด์เปิดออกอัตโนมัติ คามินก้าวลงมาด้วยสีหน้าเรียบตึง แม้ร่างกายจะล้าจากศึกหนักเมื่อครู่ แต่แววตาพยัคฆ์ยังคงตื่นตัว

"เช็คความเรียบร้อย 10 นาที... แล้วกลับ" คามินหันไปสั่งลูกน้อง

จันทร์เจ้าก้าวตามลงมา จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ มือข้างหนึ่งแตะซองปืนที่เอวโดยสัญชาตญาณ สายตากวาดมองรอบทิศทาง

"ทางสะดวกค่ะบอส..." เธอรายงานเสียงเรียบ เดินมาขนาบข้างเขาในตำแหน่งคู่หู "แต่จันทร์ว่า... วันนี้บอสเหนื่อยมากแล้ว น่าจะกลับไปพักผ่อนมากกว่ามาเดินตรวจงานนะคะ"

"ไม่ได้..." คามินส่ายหน้า กดลิฟต์ส่วนตัว "ช่วงที่ไม่อยู่ ไม่รู้มีหนูสกปรกตัวไหนแอบมุดเข้ามาบ้าง... ขอเห็นกับตาหน่อยถึงจะหลับลง"

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงเพลงแจ๊สคลอเคล้าเสียงพูดคุยจอแจและเสียงเครื่องสล็อตแมชชีน กรุ๊งกริ๊ง ดังกระแทกโสตประสาท แสงไฟสีทองส่องประกายวูบวาบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยตลบอบอวล

คามินเดินล้วงกระเป๋านำออกมา มาดเจ้าพ่อคุมบ่อนแผ่ออร่าจนพนักงานรีบก้มหัวทำความเคารพ

"บอสขาาาา!"

ยังไม่ทันก้าวพ้นโซนโถงทางเดิน เสียงวี๊ดว้ายกระตู้วู้แหลมสูงก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ทำเอาจันทร์เจ้าต้องย่นจมูก

กลุ่มหญิงสาว 3-4 คน ในชุดเดรสรัดรูปแหวกหน้าผ่าหลังชนิดที่เนื้อนมไข่แทบจะล้นออกมา ปรี่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังคามินเหมือนฝูงผึ้งรุมตอมดอกไม้ พวกนี้คือ เด็กเก่า ที่คามินเคยเรียกใช้บริการแก้เหงา

"ตายจริง! บอสไม่ค่อยลงมาหาเลยนะคะ! พวกเราคิดถึ๊งคิดถึง!"

"ใช่ค่ะบอส... ดูสิ กล้ามแน่นขึ้นรึเปล่าเนี่ย... วันนี้ให้พวกหนูดูแลนะคะ เดี๋ยวจะนวดให้หายเมื่อยเลย"

หนึ่งในนั้นคือพลอยสาวสวยหน้าเฉี่ยว เบอร์หนึ่งที่เคยเป็นคนโปรด พลอยไม่พูดพร่ำทำเพลง เบียดตัวแทรกเข้ามาอย่างจงใจ ไหล่เปลือยเปล่ากระแทกเข้าที่ไหล่ของจันทร์เจ้าอย่างแรง

ปึก!

"อุ๊ย! โทษทีนะจ๊ะ... มองไม่เห็นน่ะ"

พลอยจีบปากจีบคอขอโทษแบบขอไปที หางตาตวัดมองจันทร์เจ้าแวบเดียวด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปเกาะแขนคามิน เบียดหน้าอกไซส์บิ๊กเข้ากับท่อนแขนเขาอย่างไม่อายฟ้าดิน

"บอสคะ... คืนนี้ห้องวีไอพีว่างนะคะ... พลอยจองคิวบอสได้ไหมเอ่ย?"

จันทร์เจ้าเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก... มือเรียวกระตุกวูบไปที่เอวเกือบจะคว้าปืนออกมาเป่าสมองยัยชะนีนี่ทิ้งซะเดี๋ยวนี้ แต่สติยั้งไว้ทัน

‘เย็นไว้จันทร์เจ้า... อย่าลดตัวลงไปตบกับกะหรี่กลางบ่อน... เสียชื่อเมียบอสหมด’

เธอกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่ตรงที่โดนชนแรงๆ ราวกับรังเกียจเชื้อโรค

"ถอยไป!" คามินกดเสียงต่ำ สะบัดแขนออกอย่างแรงจนพลอยหน้าทิ่ม "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาวุ่นวายถ้าไม่ได้เรียก!"

พลอยเซถลาเกือบล้ม แต่ด้วยความมั่นหน้าและความที่เคยสำคัญ เธอรีบปรับสีหน้าเป็นกระเง้ากระงอด แสร้งบีบน้ำตา

"ทำไมดุจังคะบอส..." พลอยช้อนตามองอ้อนวอน "เมื่อก่อนบอสก็เรียกหาแต่พลอยนี่คะ... บอกว่าชอบลีลาพลอยที่สุด... หรือว่า..."

สายตาจิกกัดของพลอยตวัดกลับมามองจันทร์เจ้า ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไปมี 'ของเล่นใหม่' แล้วลืมรสชาติเก่าๆ ของเราซะแล้ว... แต่ดูทรงแล้ว... จืดชืดแบบนี้จะไปเด็ดสู้พลอยได้เหรอคะ?"

ความอดทนของจันทร์เจ้าขาดผึง แต่เธอเลือกที่จะโต้ตอบด้วยความเย็นชา

"บอสคะ..." จันทร์เจ้าเอ่ยขัดขึ้นมาดื้อๆ ไม่มองหน้าพลอยแม้แต่นิดเดียว "เดี๋ยวจันทร์ขอตัวไปเดินตรวจความเรียบร้อยทางโซนวีไอพี 2 นะคะ รู้สึกว่าแถวนั้น... การ์ดจะหย่อนยานไปหน่อย ปล่อยให้ขยะปลิวว่อนเต็มไปหมด"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินเลี่ยงออกไปทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต ทิ้งระยะห่างให้คามินจัดการปัญหาคาราคาซังของตัวเอง ถ้าจัดการไม่ได้... คืนนี้เขานั่นแหละที่จะโดนดี

"เดี๋ยว! จันทร์! รอฉันก่อน!"

คามินทำท่าจะก้าวตาม แต่พลอยรีบเอาตัวเข้ามาขวางหน้า กางแขนกั้นไว้

"ปล่อยยัยเลขานั่นไปเถอะค่ะบอส! จะไปสนมันทำไม!" พลอยเริ่มเสียงแข็ง "มาสนใจพลอยดีกว่า... พลอยไปอัพไซส์มาใหม่นะ... บอสไม่อยากลองจับเหรอคะ"

"กูบอกให้หุบปาก!!"

คามินตวาดลั่นจนเสียงเพลงในโซนนั้นดูเบาไปถนัดตา คนรอบข้างสะดุ้งโหยง เขาจ้องหน้าพลอยด้วยแววตาอำมหิตแบบที่ใช้มองศัตรูก่อนฆ่าทิ้ง

"ฟังให้ชัดๆ ใส่สมองกลวงๆ ของมึงนะ..." คามินชี้หน้าด่ากราด "ที่กูเคยเรียกมึง... กูแค่ต้องการที่ระบาย... มึงมันก็แค่ทางผ่าน! แต่ตอนนี้กูมีเมียแล้ว"

พลอยหน้าชาเหมือนโดนตบฉาดใหญ่ ยืนตัวแข็งทื่อ

"อย่าให้กูเห็นหน้ามึง หรือพวกของมึงมาวุ่นวายกับกู หรือแตะต้องตัวเมียกูอีกแม้แต่ปลายเล็บ... ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน! ไสหัวไป!"

พลั่ก!

คามินผลักพลอยจนกระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น แล้วรีบก้าวยาวๆ เดินตามหลังจันทร์เจ้าไปทันที สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

"จันทร์! จันทร์รอพี่ก่อน! อย่าเดินหนีสิ"

พลอยที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้นกำหมัดแน่น เล็บยาวจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดซิบ ความอับอายขายหน้าท่ามกลางสายตาคนนับสิบเปลี่ยนเป็นความริษยาที่พุ่งพล่านจนอกแทบระเบิด

เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของคามินที่เดินตามง้อผู้หญิงคนนั้นต้อยๆ... ผู้ชายที่เคยเป็นของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยปรนเปรอ

"รักมากงั้นเหรอ..." พลอยพึมพำลอดไรฟัน มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาวาวโรจน์ด้วยความอาฆาต

"คอยดูเถอะ... ของที่เคยเป็นของกู ยังไงมันก็ต้องเป็นของกู... บอสต้องเป็นของอีพลอยคนเดียว! ส่วนนังหน้าจืดนั่น..."

เธอหันไปกระซิบกับเพื่อนในกลุ่มที่ยืนหน้าซีดอยู่

"ไปสืบประวัติยัยหน้าจืดนั่นมาให้ละเอียด... กูจะทำให้มันรู้ว่า การเป็นศัตรูกับคนอย่างกู... มันนรกแค่ไหน!"