22 รสชาติแห่งวันวาน
890 Words
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืน Glock 19 คำรามก้อง ปลอกกระสุนสีทองร่วงกระทบพื้นคอนกรีตดัง เคร้ง! เคร้ง! รูกระสุนเจาะกลางหน้าผากเป้ากระดาษซ้ำจุดเดิมแม่นราวจับวาง
จันทร์เจ้าในชุดออกกำลังกายรัดรูปยืนปาดเหงื่อที่ไหลโซมกาย เธอปลดแม็กกาซีนทิ้งลงบนโต๊ะ ตึง! แล้วหันขวับไปหากระสอบทรายหนักร้อยกิโล
"ฮึบ!"
ผัวะ! ผัวะ! ตูม!
เธอระดมแข้งและหมัดใส่กระสอบทรายอย่างบ้าคลั่ง ทุกลีลาเต็มไปด้วยความดุดันและเร่งรีบ เหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง... หรืออาจกำลังวิ่งไล่ตามความแข็งแกร่ง เพื่อจะยืนเคียงข้างผู้ชายคนนั้นโดยไม่เป็นภาระ
"ย้าก!"
ร่างบางวิ่งไต่ผนังก่อนดีดตัวตีลังกากลับหลัง ตวัดขาฟาดเปรี้ยงเข้ายอดกระสอบจนมันเหวี่ยงกระเด็น
"แฮก... แฮก..."
เธอลงพื้นด้วยท่าคุกเข่า หอบหายใจตัวโยน ผมเผ้าหลุดลุ่ยปรกหน้า ขาสั่นระริกด้วยความล้า แต่แววตายังไม่ยอมแพ้
"ยัง... ยังช้าไป..." เธอกัดฟันกรอด ยันตัวลุกขึ้น "อีกรอบ... ต้องเร็วกว่านี้..."
"พอได้แล้วมั้ง..."
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืดหน้าประตู จันทร์เจ้าชะงักกึก หันขวับไปมอง
คามินยืนกอดอกพิงขอบประตูในชุดลำลอง เสื้อยืดสีขาวบางๆ แนบเนื้อ ผมยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่น แต่สายตาที่มองมา... ตื่นเต็มตาและดุเอาเรื่อง
"บอส..." จันทร์เจ้ารีบยืนตรง พยายามกลั้นเสียงหอบ "ตื่นเช้าจัง... จันทร์ทำเสียงดังรบกวนเหรอคะ?"
"เปล่า... ตื่นมาควานหาหมอนข้างไม่เจอ มันนอนไม่หลับ" คามินเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหา ช้าๆ แต่คุกคาม "แล้วนี่บ้าพลังอะไรแต่เช้าฮะ? เมื่อคืนก็..." เขาเว้นจังหวะ กวาดตามองร่างชุ่มเหงื่ออย่างมีความนัย "เมื่อคืนก็ออกแรงไปตั้งเยอะ... เดี๋ยวร่างกายก็พังกันพอดี"
"จันทร์ไหวค่ะ" เธอเถียงดื้อๆ ทั้งที่ขาสั่นพั่บๆ "จังหวะกระโดดเมื่อกี้ยังอืดอาด ถ้าเจอศัตรูระยะประชิด จันทร์เสร็จมันแน่"
"จันทร์..." คามินเดินมาหยุดตรงหน้า ยื่นขวดน้ำเย็นเจี๊ยบแนบแก้มเธอ "ดื่มน้ำก่อน... แล้วเลิกฝืนตัวเองได้แล้ว ดื้อจริง"
จันทร์เจ้ารับน้ำมากระดกจนเกือบหมดขวด อึก... อึก... ความเย็นช่วยดับไฟร้อนในกายได้ชะงัด
"ค่อยยังชั่วไหม" เขาถามพลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อตามกรอบหน้าให้อย่างเบามือ "ดูสิ... หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้ว ตัวก็รุมๆ... ร่างกายคนนะเว้ยไม่ใช่เครื่องจักร ถ้าพังไปใครลำบาก... ก็ผัวคนนี้นี่แหละที่ต้องมานั่งเฝ้าไข้"
คำบ่นที่เป็นธรรมชาติทำเอาจันทร์เจ้าหลุดขำ เธอเอนหัวซบฝ่ามือหนาอย่างออดอ้อน "ก็จันทร์ไม่อยากอ่อนแอนี่คะ... จันทร์อยากเก่ง อยากปกป้องบอสได้... เหมือนที่บอสปกป้องจันทร์"
"แค่นี้ก็เก่งจนพี่ตามไม่ทันแล้วครับคุณภรรยา" คามินบีบจมูกเธออย่างหมั่นเขี้ยว "ไป... เลิกซ้อม ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวตัวเย็นจะเป็นหวัดเอา"
เขาโอบไหล่เธอเดินออกจากห้องซ้อม กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยเตะจมูก ท้องเจ้ากรรมของจันทร์เจ้าร้องประท้วงทันที โครก...
"หิวแล้วดิ?" คามินเลิกคิ้วถามยิ้มๆ
"นิดหน่อยค่ะ" เธอตอบเสียงอ่อย หน้าแดง
"วันนี้อยากกินอะไรพิเศษไหม" เขาถามเสียงนุ่ม "เดี๋ยวพี่ทำให้... สเต็กเนื้อวากิว? หรือจะเอาพาสต้า?"
จันทร์เจ้านิ่งคิด... อาหารหรูหราไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้ จู่ๆ ภาพความทรงจำสมัยเด็กก็แวบเข้ามา... วันที่แม่บ้านลางาน แล้วเขาต้องเข้าครัวทำอาหารให้เธอที่ป่วยกิน... ไข่เจียวไหม้ๆ รูปทรงประหลาด แต่มันอร่อยที่สุดในโลก
"จันทร์อยากกิน..." เธอเงยหน้ามองเขา ตาเป็นประกาย "ข้าวไข่เจียวค่ะ"
"หืม?" คามินเลิกคิ้วสูง "เอาแค่นั้น? ของง่ายๆ แค่นั้นอะนะ?"
"ค่ะ... แต่ต้องเป็นฝีมือบอสนะ" เธอย้ำเสียงหนักแน่น "เอาแบบกรอบนอกนุ่มใน... แล้วก็..." เธอยกนิ้วชี้ขึ้น "ขอไข่ดาวโปะข้างบนด้วย... เอาไข่แดงไม่สุกนะคะ เยิ้มๆ เลย"
คามินหลุดขำพรืด "โลภมากจริงนะมึง... จะเอาทั้งไข่เจียวทั้งไข่ดาว เดี๋ยวคอเลสเตอรอลก็จุกอกตายหรอก"
"นะค้าาา... พี่คามิน..." จันทร์เจ้าเขย่าแขนเขาอ้อนๆ ทำตาปริบๆ เหมือนลูกแมวขอปลาทู "ทำให้จันทร์กินหน่อยนะคะ... น้าาาๆๆ"
คามินส่ายหน้ายิ้มๆ แพ้ทางลูกอ้อนนี้ราบคาบ "เออๆ ก็ได้... ไปอาบน้ำรอเลย เดี๋ยวลงมาก็ได้กิน"
เขากำลังจะผละตัวไป แต่จันทร์เจ้ารั้งมือไว้ก่อน เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น หอมแก้มสากที่มีไรหนวดจางๆ ดัง ฟอด! แล้วกระซิบข้างหู
"ขอบคุณนะคะ... พี่คามี่"
รอยยิ้มสดใสราวกับเด็กสาวทำเอาคามินชะงักค้าง เขายืนมองแผ่นหลังบางที่วิ่งดุ๊กดิ๊กหายขึ้นบันไดไป หัวใจที่ด้านชากับโลกมาเฟียกลับมาเต้นแรงเหมือนหนุ่มน้อยเพิ่งมีความรัก
"ยัยตัวแสบเอ๊ย..."
เขาพึมพำกับตัวเอง ยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีตรงดิ่งเข้าครัวไปหยิบกระทะ
"ไข่เจียวโปะไข่ดาว... เมนูเด็กอ้วนชัดๆ"
- Writer
