กรงรักพยัคฆ์ร้าย

21 แก้วตาดวงใจของมาเฟีย

กลิ่นคาวโลกีย์จางหายไป เหลือเพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของคามิน... กลิ่นที่สำหรับจันทร์เจ้าแล้ว มันคือบ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

เธอนอนตะแคงซบหน้าลงกับแผงอกเปลือยที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ฟังเสียงหัวใจเขาเต้น ตึกตัก... ตึกตัก... เหมือนเพลงกล่อมเด็กที่ทำให้พายุในใจเธอสงบลง มือเรียวที่ยังมีรอยแดงจากการกำมีดแน่นเมื่อครู่ วาดนิ้วเล่นวนไปมาบนผิวเนื้ออุ่นๆ อย่างเหม่อลอย

ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาโอบอุ้มร่างกายที่บอบช้ำ แต่จู่ๆ น้ำตาเม็ดใสก็เอ่อล้นออกมา หยดลงบนหน้าอกเขา... แปะ... แปะ...

คามินขมวดคิ้ว ก้มลงมองคนในอ้อมกอด กระชับวงแขนแน่นขึ้นทันที

"จันทร์... ร้องไห้ทำไม"

เขาเชยคางมนให้เงยหน้าสบตา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและอำมหิตตอนอยู่ในห้องเชือด ตอนนี้กลับแดงช้ำและเปราะบางเหมือนแก้วร้าว

"เจ็บเหรอ? หรือเมื่อกี้ฉันเผลอทำแรงไป... บอกพี่สิ เจ็บตรงไหน?"

จันทร์เจ้าส่ายหน้าช้าๆ สูดจมูกฟุดฟิดเหมือนเด็กน้อยขี้แย กลั้นสะอื้นจนตัวสั่น

"เปล่าค่ะ... ไม่เจ็บ... บอสไม่ได้ทำอะไรผิด"

"ถ้าไม่เจ็บ แล้วร้องทำไม?" คามินไม่ยอมปล่อยผ่าน ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ ขัดกับลุคมาเฟียจอมโหดสิ้นเชิง "บอกมา... เป็นอะไร หรือยังกลัวไอ้เสี่ยเวรนั่นอยู่? มันตายห่าไปแล้วนะจันทร์ จบไปแล้ว"

"บอส... จันทร์กลัว..." เสียงหวานแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ

คามินเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มเอ็นดู "หืม? เมื่อกี้ตอนอยู่บนตัวฉัน ยังครางเรียกพี่คามี่ๆเสียงหวานอยู่เลย... ไหงตอนนี้กลับมาเรียกบอสทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ไหนบอกพี่ซิคนเก่ง หนูแอบกลัวอะไร กลัวผี หรือกลัวตำรวจจับ"

"เปล่า... ไม่มีอะไรแล้วค่ะ" จันทร์เจ้าหลบสายตา ซุกหน้ากลับลงไปที่ซอกคออุ่นๆ ของเขาเหมือนลูกนกหาที่หลบภัย "ขอกอดหน่อยนะคะ... ขอจันทร์อยู่แบบนี้... หายใจใกล้ๆ บอสแบบนี้อีกซักพักนะ"

"จันทร์..." คามินกดเสียงต่ำลง... โทนเสียงที่ใช้ดุเด็กดื้อแต่แฝงความรักใคร่ "ยังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะ ว่ากลัวอะไร? นักฆ่ามือหนึ่งอย่างจันทร์เจ้า ผู้หญิงที่เพิ่งจะขู่เฉือนเนื้อคนสดๆ เมื่อกี้... มีอะไรให้ต้องกลัวอีกหรอคะ หืม?"

จันทร์เจ้านิ่งเงียบ... เธอไม่ได้ตอบออกไปตรงๆ ว่าสิ่งที่เธอกลัวที่สุด คือ 'ความว่างเปล่า'

กลัวว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีเขา... เธอก็คงไม่เหลือใคร ไม่เหลือแม้แต่ตัวตนของตัวเอง

ความคิดล่องลอยย้อนกลับไปในอดีต... สู่วันที่โชคชะตาผูกมัดเธอไว้กับเขา

11 ปีก่อน คฤหาสน์ ดิ เอ็มเพอเรอร์

"ฮือๆๆๆ!... พี่คามี่! ชะ... ช่วยจันทร์ด้วย! ฮือออ!"

เสียงร้องไห้จ้าดังลั่นหน้าห้องทำงาน เด็กหญิงจันทร์เจ้าวัย 11 ขวบ ผมเปียยาว ยืนน้ำตานองหน้า ตัวสั่นงันงก

คามินในวัยหนุ่มที่กำลังเครียดกับกองเอกสารบัญชี เด้งตัวลุกจากเก้าอี้กระโดดข้ามโต๊ะทำงานถลาเข้ามาหาทันที

"เฮ้ย! จันทร์! เป็นอะไร! ใครทำอะไรเธอ! บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปกระทืบมันให้!"

เด็กหญิงจันทร์เจ้าส่ายหน้า มือไม้สั่นชี้ไปที่กระโปรงนักเรียนที่มีรอยเลือดสีแดงเข้มเปื้อนเป็นวง

"เลือด... ฮึก... เลือดมันไหล... ไหลออกจากตรงนั้นของจันทร์... พี่คามี่... จันทร์โดนโรคกินใช่ไหม? จันทร์กำลังจะตายตามพ่อกับแม่ไปใช่ไหมพี่! ฮือออ!"

คามินชะงักกึก หน้าที่ซีดเผือดเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นแดงเถือกเมื่อเข้าใจสถานการณ์ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกปนขำ

"ตายเตยอะไรกันเล่า... ยัยบ๊องเอ๊ย"

เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหญิง ยีหัวเปียจนยุ่งเหยิง "เขาไม่ได้เรียกว่าโรค... มันคือเรื่องธรรมชาติของผู้หญิง เขาเรียกว่า 'ประจำเดือน' ต่างหากเล่า... แสดงว่าเราโตเป็นสาวแล้วนะจันทร์"

"ปะ... ประจำเดือนเหรอ?" เด็กหญิงหยุดร้องไห้กะทันหัน ตาแป๋วมองพี่ชายบุญธรรม "แล้ว... จันทร์จะไม่ตายเหรอคะ?"

"ไม่ตายสิยัยบื้อ!" คามินหัวเราะร่า ลุกขึ้นจูงมือน้อยๆ ที่เย็นเฉียบ "ป่ะ... เดี๋ยวพี่พาไปซื้อผ้าอนามัยที่มินิมาร์ท แล้วให้ป้าแม่บ้านสอนวิธีใช้... ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่ทั้งคน ใครจะกล้ามาเอาชีวิตน้องสาวพี่คามินได้!"

สัมผัสอุ่นๆ ในวันนั้น... ยังตราตรึงในใจเธอไม่เคยจางหาย

ไม่ใช่แค่วันนั้น... แต่เป็นทุกวัน

สนามฝึกซ้อม 9 ปีก่อน

"ลุกขึ้น! จันทร์เจ้า!"

เสียงตวาดดังแข่งกับเสียงฟ้าผ่า ร่างบางวัย 15 ที่เต็มไปด้วยรอยช้ำล้มลุกคลุกคลานในโคลน

คามินไม่ได้ยื่นมือช่วย แต่ยืนกางร่มมองด้วยสายตาแข็งกร้าว

"ถ้าแค่นี้ลุกไม่ไหว ก็อย่าคิดจะไปล้างแค้นให้ใคร! ศัตรูมันไม่รอมึงลุกนะเว้ย!"

เธอร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ แต่ก็กัดฟันลุกขึ้นสู้จนชนะครูฝึกได้

และคืนนั้น... ก็เป็นคามินคนเดิม ที่เดินถือกล่องยาเข้ามาในห้องนอน นั่งลงเงียบๆ แล้วบรรจงทายาลงบนรอยช้ำให้อย่างเบามือ

"เจ็บแล้วจำนะจันทร์..." เขาพึมพำขณะเป่าลมมนใส่แผลถลอกที่หัวเข่า "พี่ไม่อยากฝึกโหดกับเธอหรอก... แต่พี่ไม่อยากเห็นเธอตาย... พี่ต้องทำให้เธอแกร่งกว่าใคร แกร่งจนไม่มีใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้"

ปัจจุบัน

ความทรงจำเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำ... เขาคือผู้สร้าง ผู้สอน ผู้ปกป้อง และเป็นเจ้าของชีวิต

จันทร์เจ้ากระชับกอดเอวสอบแน่นขึ้น ซึมซับความอบอุ่นปัจจุบันเพื่อลบเลือนความหนาวเหน็บในอดีต

"พี่คามี่..." เธอพึมพำเรียกชื่อเขาเบาๆ กับอกกว้าง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า

"หืม?" คามินขานรับในลำคอ ลูบผมเธอเล่นเพลินๆ

"ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่เป็นโลกทั้งใบของจันทร์"

เสียงหวานค่อยๆ แผ่วลงตามความง่วงงุน แต่ความรักและความภักดียังคงชัดเจน

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน... เด็กหญิงจันทร์เจ้าที่กลัวเลือดประจำเดือนในวันนั้น ก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในอ้อมกอดของพี่คามินตลอดไป

คามินก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

"ยัยตัวเล็กของพี่... โตแค่ไหน ก็ยังขี้อ้อนเหมือนเดิม..."