26 ความทรงจำตอนอาบน้ำ
1181 Words
ตอนที่ 26 : รอยจำในสายน้ำ
ซ่าาาาา...
เสียงน้ำจากฝักบัวไหลซู่ลงมากระทบพื้นหินอ่อน ควันขาวจากไอร้อนลอยอบอวลจนกระจกบานใหญ่ขึ้นฝ้าขาวโพลน
"หันหลังมา..." คามินสั่งเสียงทุ้ม แข่งกับเสียงน้ำ
จันทร์เจ้าหมุนตัวตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เรือนผมเปียกลู่แนบไปกับแผ่นหลัง เธอยืนนิ่ง หลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความอุ่นของน้ำชำระล้างคราบเหงื่อและกลิ่นคาวโลกีย์เมื่อครู่ออกไป
ปั๊ม... แปะ...
เสียงกดสบู่เหลวดังขึ้น ก่อนที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจะทาบทับลงบนแผ่นหลังเนียน สัมผัสที่เคยบีบเค้นรุนแรงเมื่อครู่ ตอนนี้กลับแผ่วเบาและทะนุถนอม ลูบไล้ไปตามแนวสันหลัง วนเวียนอยู่ที่หัวไหล่มน
"สบายตัวขึ้นไหม?" คามินถามชิดใบหู ขณะที่มือนวดย้ำๆ ตรงจุดที่เขาเผลอบีบแรงไปหน่อย
"อื้อ... สบายค่ะ..." จันทร์เจ้าครางรับในลำคอ เอนหัวพิงอกแกร่งของเขาที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง "มือบอสอุ่น... เหมือนตอนนั้นเลย"
"ตอนไหน?"
"ตอนเด็กๆ ไงคะ..." เธอเอียงหน้ามามองเสี้ยวหน้าคมคายของเขา ยิ้มตาหยี "พี่คามี่... อาบให้จันทร์เหมือนตอนเจ็ดขวบได้ไหมคะ?"
คามินชะงักมือที่กำลังฟอกสบู่ หลุดขำออกมาในลำคอ หึ...
"ยัยตัวแสบ..." เขาใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากเธอเบาๆ "กล้าขอเนอะ... จำได้ไหมว่าตอนนั้นกว่าจะลากเราลงอ่างได้แต่ละที พี่ต้องเหนื่อยขนาดไหน วิ่งไล่จับกันรอบบ้านยิ่งกว่าจับโจรซะอีก ตัวก็ลื่นเป็นปลาไหล ดื้อตาใสไม่มีใครเกิน"
"ก็ตอนนั้นจันทร์อยากเล่นนี่นา..." เธอเถียงเสียงอ้อน ปากยื่นปากยาว "แล้วพี่คามี่ก็ดุจะตาย...จันทร์เจ้า! มาอาบน้ำเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่จะตีนะ... ทำหน้ายักษ์ใส่จันทร์ตลอด ใครจะไปกล้าเข้าใกล้"
"ถ้าไม่ดุ แล้วจะเอาลิงทโมนอย่างเราอยู่เหรอฮะ" คามินส่ายหน้าขำๆ เลื่อนมือมาฟอกสบู่ที่เนินอกอวบอิ่มอย่างถือวิสาสะ แต่แฝงความนุ่มนวล "แต่พอจับลงอ่างได้ทีไร ก็เห็นชอบทุกที... นั่งนิ่งให้พี่ถูขี้ไคลให้ ตาแป๋วเชียว"
"ก็มือพี่คามี่นุ่มนี่นา... ถึงจะมือใหญ่เหมือนใบลาน แต่เวลาถูตัวให้จันทร์ พี่เบามือตลอด ไม่เคยทำให้จันทร์เจ็บเลย"
จันทร์เจ้าจับมือเขาที่กำลังฟอกสบู่ให้หยุดนิ่ง แล้วกุมมือใหญ่นั้นไว้แนบอก แววตาขี้เล่นเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นวูบไหวลึกซึ้ง
"รู้ไหมคะ..." เธอพูดเสียงเบาลง "พอจันทร์เริ่มโตเป็นสาว... ตอนที่พี่เลิกอาบน้ำให้จันทร์แล้ว... จันทร์แอบคิดถึงช่วงเวลานั้นตลอดเลยนะ"
"คิดถึง?" คามินเลิกคิ้ว "โรคจิตนะเรา"
"ไม่ได้โรคจิตสักหน่อย!" เธอหันขวับมามองค้อน แล้วพลิกตัวกลับมาสวมกอดเอวสอบของเขา ซุกหน้าลงกับอกเปียกชื้นเพื่อซ่อนความเขินอาย "ตอนนั้นจันทร์เริ่มรู้ตัวแล้วว่า... จันทร์ไม่ได้รักพี่แค่แบบพี่ชาย... แต่มันมากกว่านั้น"
เธอสารภาพความในใจที่เก็บซ่อนมานานนับสิบปี เสียงอู้อี้ดังผ่านแผงอกเขา
"ทุกครั้งที่เห็นพี่คามี่ควงสาวๆ คนอื่นเข้าบ้าน... จันทร์เจ็บจี๊ดตรงนี้ตลอด..." เธอกดมือลงบนตำแหน่งหัวใจตัวเอง "ได้แต่หวังว่าสักวัน... คนที่ยืนข้างพี่ คนที่พี่ดูแลแบบนี้... จะเป็นจันทร์แค่คนเดียว"
คามินนิ่งไปอึดใจ ก้มลงมองกลุ่มผมเปียกชื้นของคนในอ้อมกอด หัวใจมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ท่าทีแก่นแก้วแสนซน จันทร์เจ้าซ่อนความรู้สึกน้อยใจไว้มากมายขนาดนี้
"ตอนนี้ไม่ต้องหวังแล้ว..." เขากระซิบ จูบกระหม่อมเธอหนักๆ "เพราะมันเป็นความจริงแล้ว... ไม่มีสาวๆ หน้าไหนอีกแล้ว... มีแค่จันทร์... แค่เมียพี่คนเดียว เข้าใจไหม?"
"อื้อ... เข้าใจแล้วค่ะ"
คามินคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย ดันไหล่เธอเบาๆ "อ้าขาออกหน่อย..."
"คะ?"
เขาไม่ตอบ แต่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องน้ำ สายน้ำอุ่นรินรดแผ่นหลังกว้าง เขาเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะใช้มือหนาแหวกเรียวขาเธอออก
"พี่คามี่... ไม่ต้อง..." จันทร์เจ้าหน้าแดงแปร๊ด พยายามจะหุบขาหนี
"อยู่นิ่งๆ" เขาเสียงดุนิดๆ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเห็นร่องรอยผลงานของตัวเอง
นิ้วใหญ่ค่อยๆ แตะลงบนกลีบเนื้อสาวที่บวมช้ำและมีรอยแดงจางๆ จากการร่วมรักที่หนักหน่วงถึงสองครั้งในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ฟองสบู่ไหลผ่านจุดอ่อนไหวทำให้เธอสะดุ้ง
"ซี้ดดด... แสบ..."
"ขอโทษ..." คามินพึมพำเสียงเครียด ปลายนิ้วลูบไล้ทำความสะอาดร่องหลืบสีหวานอย่างเบามือที่สุด ราวกับแตะต้องแก้วบางๆ "ช้ำหมดเลย... เพิ่งจะโดนครั้งแรกเมื่อคืนก่อน... แล้วเมื่อกี้พี่ก็... เผลอใส่อารมณ์รุนแรงไปหน่อย"
เขาเงยหน้าสบตาเธอ สายตาเว้าวอน "เจ็บมากไหม?"
จันทร์เจ้าก้มมองผู้ชายที่รักเธอยิ่งกว่าชีวิตกำลังคุกเข่าปรนนิบัติเธอ เธอกัดริมฝีปากล่างเพื่อข่มความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาแทนความเจ็บ
"อือ... เจ็บนิดหน่อยค่ะ..." เธอตอบเสียงสั่น "แต่มัน... เป็นความเจ็บที่จันทร์ชอบนะ"
"ชอบ?" คามินขมวดคิ้ว "ยัยมาโซคิสม์เอ๊ย"
"ก็มันทำให้จันทร์รู้ว่า... จันทร์เป็นของพี่คามี่แล้วจริงๆ" เธอยิ้มหวาน มือเรียวลูบผมที่เปียกน้ำของเขาเล่น "รอยพวกนี้... มันย้ำเตือนว่าพี่ต้องการจันทร์มากแค่ไหน... จันทร์ภูมิใจนะ"
คามินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รวบตัวเธอเข้ามากอดอีกครั้ง
"สัญญา..." เขาเชยคางเธอขึ้น จ้องลึกลงไปในดวงตา "หลังจากจบงานคืนนี้... พี่จะถนอมเธอให้มากกว่านี้... จะไม่ทำให้เจ็บ... จะมีแต่ความสุข... สัญญา"
"จันทร์เชื่อค่ะ..." เธอเขย่งเท้าจุ๊บปลายคางเขาหนึ่งที
คามินเอื้อมมือไปหมุนปิดก๊อกน้ำ กึก เสียงน้ำหยุดไหล เหลือเพียงเสียงหยดน้ำ ติ๋ง... ติ๋ง...
เขาคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อตัวให้เธออย่างมิดชิด เช็ดผมให้ลวกๆ แล้วตบก้นเธอเบาๆ
"ไปเถอะ..." น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดคนรักกลับมาเป็นโหมดผู้นำ "ไปแต่งตัวสวยๆ... แล้วไปจัดการไอ้พวกสวะนั่นให้จบๆ... เราจะได้กลับมานอนกอดกันจริงๆ สักที"
จันทร์เจ้าพยักหน้า แววตาหวานซึ้งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววตามุ่งมั่นและเย็นชาของนักฆ่าทันที รอยยิ้มหวานหายไป เหลือเพียงมุมปากที่กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม
"ค่ะบอส..." เธอกระชับผ้าขนหนูแน่น "คืนนี้... จันทร์จะทำให้พวกมันรู้ซึ้งเลยว่า... การทำให้ผัวของจันทร์เจ้าโกรธ... จุดจบมันน่ากลัวกว่าความตายแค่ไหน"
- Writer
