กรงรักพยัคฆ์ร้าย

25 พลังของเมียมาเฟีย Nc

เสียงประตูห้องทำงานปิดลงตามหลังวิทย์และลูกน้องที่ทยอยออกไปจนหมด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยืนจ้องตากัน

จันทร์เจ้าที่เมื่อกี้ยังยืนกรานเสียงแข็งประกาศคำขาดกับสามี ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ไหล่บางที่เกร็งเขม็งเมื่อครู่ลู่ลง เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปหาคามินช้าๆ... ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความจงใจ

"เฮ้อ..." คามินถอนหายใจ พิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน ยกมือขึ้นนวดขมับ "แสบจริงๆ นะเรา... เล่นบทโหดใส่พี่ต่อหน้าลูกน้องแบบนี้ พี่เสียการปกครองหมดพอดี"

จันทร์เจ้าไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปแทรกตัวอยู่ระหว่างขาแกร่งของเขาที่กางออก วางมือเรียวลงบนหน้าขาหนาแน่นภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดี แล้วค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาจนถึงหน้าท้องแกร่ง

"ก็บอสดื้อ..." เธอช้อนตามองเขา สายตาที่เคยดุดันเมื่อกี้หายวับไป เหลือเพียงแววตาฉ่ำเยิ้มของแมวยั่วสวาท "จันทร์ก็ต้องดุบ้างสิคะ... ไม่งั้นจะคุม 'สิงโต' ตัวใหญ่อย่างบอสอยู่เหรอ"

เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มเฉียดผ่านปลายคางสากที่มีไรหนวดจางๆ ไปกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนที่ต้นคอคามินลุกชัน

"บอสขา... ก่อนจะไปเด็ดหัวคนอื่น..." เธอเว้นจังหวะ ลากปลายลิ้นเลียใบหูเขาเบาๆ เชิงหยอกเย้า "...เรามา 'วางแผน' กันก่อนมั้ยคะ?"

คามินกระตุกยิ้มมุมปาก เข้าใจความหมายของคำว่า 'วางแผน' ในพจนานุกรมของเมียเด็กทันที มือหนารวบเอวบางเข้ามาชิดจนหน้าท้องชนกัน

"วางแผนเหรอ..." เขาถามเสียงทุ้มต่ำ สายตาวาววับ "แผนรบ... หรือแผนรัก?"

"ก็ต้องทั้งสองอย่างสิคะ..." จันทร์เจ้ากัดริมฝีปากล่างยั่วยวน "จันทร์ต้องการพลัง... พลังจากบอส... เติมให้จันทร์หน่อยได้ไหมคะ"

คามินหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะตะโกนสั่งเสียงดังลั่นห้องโดยไม่ละสายตาจากเมีย

"วิทย์!!"

"ครับบอส!" เสียงวิทย์ตอบรับดังมาจากหน้าประตู

"ล็อคประตูใหญ่เดี๋ยวนี้! ใส่รหัสแดง!" คามินสั่งเสียงเฉียบขาด "อีกหนึ่งชั่วโมง... ห้ามให้หมาตัวไหนเข้ามาในห้องนี้เด็ดขาด! ต่อให้ไฟไหม้หรือตึกถล่ม ก็ห้ามเคาะ! เข้าใจไหม!"

"รับทราบครับบอส!"

กริ๊ก... แกร๊ก!

เสียงระบบล็อคนิรภัยทำงานแน่นหนา จันทร์เจ้ายิ้มกว้าง ผละออกจากอ้อมกอดเขา เดินนวยนาดส่ายสะโพกไปที่โต๊ะควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย นิ้วเรียวกดปุ่มบนแผงควบคุมรัวเร็ว

ปิ๊บ! ปิ๊บ! วูบ...

จอภาพจากกล้องวงจรปิดทุกมุมในห้องดับพรึ่บ เหลือเพียงหน้าจอสีดำสนิท

"ปิดตาคนนอกแล้ว..." เธอพึมพำ หันกลับมาพิงขอบโต๊ะคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วท้าทาย "ตอนนี้... ในห้องนี้มีแค่เรา... ไม่มีบอส ไม่มีลูกน้อง... มีแค่พี่คามี่ กับน้องจันทร์"

มือบางเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ด... กริ๊ก...

"ใจร้อนจังนะแม่คุณ..." คามินมองภาพนั้นตาเป็นมัน เลือดในกายฉีดพล่าน "คิดจะรีดพิษพี่ให้หมดตัวก่อนไปฆ่าคนรึไง"

"ก็ใครใช้ให้น่ากินล่ะคะ..." เธอปลดเม็ดสุดท้าย กริ๊ก เสื้อเชิ้ตตัวสวยร่วงลงไปกองที่พื้น เผยให้เห็นผิวขาวจัดตัดกับบราลูกไม้สีดำลายฉลุที่โอบอุ้มเนินเนื้ออวบอิ่มแทบไม่มิด

เธอเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเขา มือเอื้อมไปปลดตะขอกางเกงยีนส์รัดรูปของตัวเอง แล้วค่อยๆ รูดมันลงช้าๆ... สายตายังคงตรึงเขาไว้ราวกับสะกดจิต

"บอสขา..." เธอเรียกเสียงกระเส่า ก้าวขาออกจากกองเสื้อผ้ามายืนเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา "ขอแรงๆ... เอาให้ถึงใจแบบเมื่อคืนนะคะ... จันทร์อยากเจ็บ... อยากจุก... อยากรู้สึกว่าบอสยังเป็นของจันทร์คนเดียว"

"หึ... ปากดี..." คามินกัดฟันกรอด ความอดทนขาดผึง "เป็นเมียนักฆ่านี่มันถึงใจแบบนี้นี่เอง... ไม่ต้องเล้าโลมให้เสียเวลาสินะ!"

เขากระชากเนกไทตัวเองเหวี่ยงทิ้ง ปลดเข็มขัด แกร๊ก! แล้วรูดซิปกางเกงลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัว รวบร่างบางอุ้มลอยหวือไปทุ่มลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง

ตุบ!

"อ๊าาา! บอส... ใจเย็นๆ... อื้อออ!"

จันทร์เจ้าร้องครางประท้วงปนสุขสม เมื่อริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงมาปิดปากเธอทันที ดูดดึงรุนแรงจนลิ้นพันกันนัวเนีย รสจูบดิบเถื่อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำเอาเธอเคลิ้มจนตัวอ่อน

"อื้มมม... จันทร์... ยัยตัวร้าย..." คามินคำรามชิดริมฝีปาก ผละออกมาซุกไซ้ซอกคอขาว ขบเม้มเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดงเถือก "กล้าขู่เลิกผัวเหรอฮะ... เมื่อกี้ใครพูดว่าเลิกกัน... ต้องโดนทำโทษให้เข็ด!"

"อ๊า... ยอมแล้ว... ลงโทษเลยค่ะ... ตรงนั้น..." เธอเชิดหน้าขึ้น เปิดทางให้เขาซุกไซ้ "ลงโทษจันทร์แรงๆ สิคะ... เอาให้จันทร์ลุกไม่ขึ้นเลย!"

มือหนาหยาบกร้านบีบขย้ำหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างจนเนื้อปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้ว บดขยี้ยอดอกผ่านเนื้อผ้าลูกไม้จนจันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก

"สวยชิบหาย..." คามินสบถ มองดูเรือนร่างที่บิดเร่าใต้ร่างเขา "ชุดลูกไม้นี่... มันยั่วอารมณ์ดีนักนะ"

แควก!

เขาไม่เสียเวลาถอด กระชากบราเซียร์ขาดติดมือเหวี่ยงทิ้ง แล้วก้มลงไปครอบครองยอดอกสีหวานทันที ลิ้นสากตวัดเลียรัวเร็ว สลับกับดูดดึงแรงๆ จนเกิดเสียงจวบจาบน่าอาย

จ๊วบ... จ๊วบ...

"อ๊ายยย! บอส! เสียว... เสียวหัวนม... อย่ากัด... อ๊า!" จันทร์เจ้าจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขา ขาเรียวถูไถไปมาด้วยความทรมาน

คามินผละหน้าขึ้นมา มือหนาเลื่อนลงไปที่จุดกึ่งกลางกายสาวที่ชุ่มฉ่ำ เขาสอดนิ้วเข้าไปสำรวจความพร้อม

"แฉะขนาดนี้... พร้อมรบแล้วนี่หว่า" เขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ"

เขาจับขาเรียวแยกออกกว้างจนตึง แทรกตัวเข้าไปตรงกลาง จับแก่นกายที่แข็งขึงปวดหนึบจ่อที่ปากทางรัก ถูไถหัวหยักบานใหญ่กับร่องกลีบฉ่ำน้ำเพื่อกลั่นแกล้ง

"อื้อ... ใส่เข้ามา... พี่คามี่... ใส่เข้ามาเลย..." จันทร์เจ้าวิงวอนเสียงสั่น แอ่นสะโพกรับ

"ใจร้อนจริง..."

สวบ! ปึ่ก!

"กรี๊ดดดด!!... อึก!... อ๊าาาา!"

จันทร์เจ้าหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยเชิดขึ้น กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดเมื่อความใหญ่โตกระแทกเข้ามาจนสุดลำในคราวเดียว ความคับแน่นและความจุกเสียดแล่นพล่านจนตัวเกร็งไปหมด

"แน่นชิบหาย... ซี้ดดดด!" คามินสูดปาก คิ้วขมวดมุ่นเพราะแรงตอดรัดมหาศาล "จันทร์... ผ่อนคลายหน่อยคนดี... จะขาด... พี่จะขาดใจตายคาอกหนูแล้ว... แม่งเอ๊ย ตอดแรงชะมัด"

"ขยับ... อึก... ขยับสิคะ... พี่คามี่... เอาจันทร์... แรงๆ..." เธอเร่งเร้า ทั้งที่น้ำตาซึมด้วยความจุก

คามินจัดให้ตามคำขอ เริ่มขยับสะโพกถอนออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่... เน้นๆ... หนักๆ

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

"อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊าาา! บอส... ลึก... ลึกมาก... เสียว... อูยยยย!"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องทำงานกว้าง ผสมปนเปกับเสียงครางกระเส่า คามินจับเอวบางไว้แน่น บดอัดแก่นกายเข้าใส่จุดกระสันภายในของเธอซ้ำๆ จนร่างเล็กสั่นคลอนไปทั้งตัว โซฟาหนังราคาแพงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นห้อง

"ชอบไหม... หืม... ชอบให้ผัวทำแบบนี้ไหม?" คามินถามเสียงพร่า ก้มลงมองหน้าเธอที่แดงก่ำและชื้นไปด้วยเหงื่อ "ตอบพี่มา... ใครเป็นผัวเธอ!"

"อื้อ! อร๊ายยย คามิน... บอสคามิน... พี่คามี่เป็นผัวจันทร์... ซี๊ดดด แรงอีก! กระแทกแรงๆ! เอาให้พังไปเลย!"

ปึก! ปึก! ปึก!

ยิ่งเธอร้องขอ เขายิ่งจัดหนัก จังหวะรักทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุโหมกระหน่ำ คามินไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย เขาจับเรียวขาของจันทร์เจ้าพาดบ่า เปิดทางให้แก่นกายมหึมาได้เข้าไปสำรวจความลึกซึ้งจนสุดทางรัก

"อ๊ะ! อึ่ก อ๊าาาา! บอส... ท่านี้... ลึก... ลึกไปแล้ว... อึก! จุก... แต่เสียว... เสียวจะตายแล้ว... อ๊ายยย!"

จันทร์เจ้าหวีดร้องเสียงหลง มือขยุ้มผมของคามินระบายความเสียวซ่าน ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้ามา มันโดนจุดกระสันของเธอเน้นๆ จนสมองพร่าเบลอ

"ทนหน่อยคนดี... ซี้ดดดด... ใกล้แล้ว จันทร์... พี่จะเสร็จ... พร้อมกันนะ..."

คามินกัดฟันแน่น ใบหน้าคมคายเหยเกด้วยความสุขสม เส้นเลือดปูดโปนตามแขนและลำคอ เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นรัวเร็วและหนักหน่วงในช่วงสุดท้าย

พั่บๆๆๆๆๆ!

"อ๊า! อ๊า! เร็วอีก... พี่คามี่... แรงๆ... จันทร์จะเสร็จ... จะแตกแล้ว... อร๊างงงง!!"

"พร้อมกัน! อึก... อ๊าาาา!!"

คามินคำรามลั่น เขากระแทกเน้นๆ เข้าไปอีกสองสามครั้ง ก่อนจะกดแช่ค้างไว้แนบแน่น ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปฉีดพ่นในตัวเธอทุกหยาดหยด ร่างกายทั้งสองกระตุกเกร็งกอดรัดกันแน่น

แฮก... แฮก... แฮก...

ทั้งคู่หอบหายใจแรงจนตัวโยน นอนกอดก่ายกันบนโซฟาหนังที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบรัก เสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกันดังก้องห้องที่เงียบสงบลง

จันทร์เจ้าซบหน้าลงกับอกกว้างที่ชื้นเหงื่อ หลับตาพริ้มด้วยความสุขสม รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าสวย

"หายอยากหรือยัง..." คามินถามเสียงแหบพร่า พลางลูบผมที่เปียกชื้นของเธอเบาๆ จูบซับเหงื่อที่ขมับ "หรือต้องซ้ำอีกรอบก่อนไปถล่มรังไอ้ทรงพล? แรงเหลือเยอะนี่เรา"

จันทร์เจ้าเงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกายวิบวับเจ้าเล่ห์ นิ้วเรียวเขี่ยวนที่ยอดอกเขาเล่น

"รอบเดียวไม่พอหรอกค่ะ..." เธอกระซิบเสียงหวาน "แต่เก็บแรงไว้เด็ดหัวไอ้แก่นั่นก่อนดีกว่า... เสร็จงานแล้วค่อยกลับมาต่อ..."

เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง คร่อมทับหน้าตักเขา โน้มหน้าลงไปกดจูบที่ริมฝีปากเขาหนักๆ หนึ่งที

"สัญญาแล้วนะ... ว่าคืนนี้จะจัดให้ถึงเช้า"

คามินหัวเราะร่า ตบก้นงอนงามดัง เพียะ! ด้วยความหมั่นเขี้ยว

"ตกลงครับคุณเมีย... งั้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปล่าเหยื่อกันได้แล้ว! ช้าเดี๋ยวไอ้ทรงพลมันหนีไปลงนรกก่อน!"