ร่างกายของจันทร์เจ้าสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของคามิน เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยให้น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเป็นระยะ ขัดกับภาพลักษณ์นักฆ่าเลือดเย็นที่เธอแสดงอย่างสิ้นเชิง
"ฮึก... ฮืออ..."
คามินไม่พูดอะไร เขาทำเพียงแค่กอดร่างเล็กที่สั่นเทิ้มนั้นไว้แน่น ลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอขึ้นลงอย่างปลอบประโลม ปล่อยให้เธอได้ปลดปล่อยความอ่อนแอทั้งหมดออกมาให้เขาเห็นเพียงคนเดียว
"พี่คามี่... จำได้ไหมคะ..." ในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือและอู้อี้เพราะซบอยู่กับอกเขา "วันที่จันทร์บอกพี่ ว่าจันทร์กลัว จันทร์เคยรู้สึกว่าที่ตรงนี้ข้างๆ พี่มันไม่ใช่ที่ของจันทร์"
"..." คามินนิ่งฟัง ตั้งใจเก็บทุกถ้อยคำของเธอ
"จันทร์กลัว กลัวว่าวันหนึ่งถ้าไม่มีพี่แล้วจันทร์จะอยู่ยังไง กลัวว่าตัวเองจะเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ของพี่ ที่พอพี่เบื่อแล้วก็ถูกทิ้งขว้างไป"
น้ำเสียงของเธอเต็มไป
