ห้องกระจกชั้นลอย
ควันบุหรี่ลอยฟุ้งในอากาศ คลอเคล้าไปกับเสียงเพลง จากชั้นล่าง
คามินและฟรานเชสโก้ยืนพิงระเบียงกระจก คอยชะโงกหน้ามองเมียอยู่เรื่อยๆ ก่อนจะหันมาเข้าเรื่องเครียดตามประสาผู้นำองค์กร
"เรื่องไอ้เสี่ยทรงพล..." ฟรานเชสโก้เอ่ยขึ้นพลางเขี่ยเถ้าบุหรี่ลงในที่เขี่ย "มึงจะเอายังไงต่อ? เห็นว่ามันหนีรอดไปได้นี่... ปล่อยไว้นานมันจะเป็นเสี้ยนตำตีนนะเว้ย"
"กูก็ให้คนตามตัวมันอยู่..." คามินตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงบูดบึ้งจากเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย "มันกบดานเงียบเชียว... สงสัยกำลังเลียแผลอยู่"
"ถ้ามึงขี้เกียจตาม..." ฟรานเชสโก้เสนอทางเลือกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับแนะนำร้านอาหาร "ส่งงานให้ไอ้หมอคิมมันเก็บให้สิ... รายนั้นมึงก็รู้ ฝีมือระดับเทพ... รับรองหายวับไปกับตา รีไซเคิลเป็นปุ๋ยแบบไร้หลักฐานร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องมานั่งเก็บกวาดให้เปื้อนมือ"
คามินนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพหมอเถื่อนจอมโหดที่เป็นพันธมิต
