พลิกชะตามาเป็นชายาตัวร้้าย

ตอนที่4 ข้าไม่สนคนอย่างท่าน

พลิกชะตามาเป็นชายาตัวร้าย

ตอนที่ 4 ข้าไม่สนคนอย่างท่าน

"หนิงเอ๋อ..!! ข้าถามว่าเจ้าต้องการหักหน้าข้าใช่หรือไม่" ฮ่องเต้ เอ่ยถามพร้อมกับจับแขน

ของหนิงเอ๋อเอาไวพร้อมกับมองหน้านางด้วยสายตาที่ดุร้าว หนิงเอ๋อหันมามอง

"ที่ผ่านมาหม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ รู้สึกเป็นไรกับข้า แต่เห็นได้จากการกระทำของนางคนนั้นทำต่อข้า มันก็ทำให้ข้ารู้แล้วว่าท่านเองคิดเช่นไรกับข้า อะไรนะตำหนักไร้รักอย่างนั้นเหรอ??

ดีต่อไปข้าจะบอกให้ท่านรู้เอาไว้ ว่าข้าไม่สนคนอย่างท่านอีกต่อไป หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเสด็จมาที่นี่เหมือนที่นางคนนั้นบอก"

คำพูดของนางทำเอาฮ่องเต้ถึงกับอ้าปากค้าง จากที่จับแขนจึงดึงแขนนาวเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับ

กอดเธอเอาไว้

" เจ้ากำลังประชดข้าอย่างนั้นเหรอหนิงเอ๋อ"

"ปล่อยนะข้าไม่ได้ประชดท่าน อย่างที่ข้าบอกเพราะท่านเองก็ไม่ต้องการที่จะมาที่นี่อยู่แล้ว กลับไปเถอะข้าไม่เป็นไรหรอก ไม่มีท่านข้าก็อยู่ได้"

"เจ้ามันอวดดีนัก"

ฮ่องเต้กวางจิ้นสบทออกมาก่อนที่จะอุ้มนางในท่าเจ้าสาวแล้วไปวางไว้บนเตียง

“ใครอยู่ข้างนอกออกไปจากที่นี่ให้หมดถ้าข้าไม่เรียกห้ามใครก็ตามเข้ามาเด็ดขาด"

เ มื่อตะโกนบอกคนที่อยู่ด้านนอกแล้วนั้น ฮ่องเต้หันหน้ามาก่อนจะค่อยถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาพร้อมกับก้มลงไปจูบหนิงเอ๋อ อย่างรุนแรง ปากหนาประกบปากบาง สัมผัสเร่าร้อนที่พระองค์มีบวกกับรถชาติที่หอมหวานภายในช่องปากนั้นทำให้อารมณ์ยิ่งพลุกพล่านยิ่งกว่าเดิม

เสียงแหบพร่าครางเสียวในลำคอ ปล่อยนะ หนิงเอ๋อครางอู้อี้ในลำคอและนั่นทำให้เขา

สอดลิ้นเข้าไปสำรวจในช่องปากน้อยๆของนาง ก่อนที่อีกมือหนึ่งจะเลื่อนมาดึงสายรัดเอวพร้อม

กับเสื้อผ้าที่นางสวมใส่ออกเครื่องประดับต่างๆถูกเขวี้ยงทิ้งมากองที่พื้น

"อย่านะเพคะ"

หนิงเอ๋อพูดพร้อมกับยกมือพยายามปิดบังร่างกายเอาไว้ แต่นั่นก็ไม่เป็นผล เงียบ!!

ฮ่องเต้เลื่อนมือลงมาบีบเคล้นเต้าตึงงามของนางในขณะที่มืออีกข้างก็ตรึงท้ายทอยนางเอาไว้แล้ว

ก้มลงมาจุมพิตอย่างดูดดื่ม หนิงเอ๋อพยายามที่จะผลักเขาออกแต่ด้วยแรงอันน้อยนิดนั้นก็ทำไม่ได้

ไม่รู้ว่าจูบไปนานเท่าไหร่จนแทบหายใจไม่ออกมือที่คลึงเต้านั้นเลื่อนต่ำลงมาที่กลีบดอก

บัวตูมของนางก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะแหวกใจกลางร่องแล้วแตะเข้าไปที่เม็ดเล็กๆก่อนที่เขาจะเขี่ย

มันไปมาพร้อมกับเลื่อนขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

"ไม่ต้องการข้าอย่างนั้นเหรอ แล้วนี่น้ำพวกนี้คืออะไรแฉะขนาดนี้"

กวางจิ้นพูดพร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปในรูสวาท

"อ่ะ ..เจ็บ เอาออกไปนะ "

หนิงเอ๋อร้องออกมาก่อนที่กวางจิ้นจะก้มต่ำลงมาแล้วดูดน้ำหวานที่ไหลออกมาทางร่องสวาทของนาง

แผล็บๆ อ่าส์ หวานจัง

เพราะมีความชำนาญและช่ำชองต่างกับหนิงเอ๋อ

นอนบิดตัวไปทาด้วยความเสียวซ่าน ชายหนุ่มจับมังกรของเขาที่บัดนี้ผงาดเต็มที่แล้วนั้นถูตรงกลางระหว่างร่องแล้วดันเข้าไปทันที

...พรึ่บ อ่ะ ข้าเจ็บ หยุดนะ หนิงเอ๋อร้องออกมา..

.ซี๊ดด แน่นเกินไปแล้ว

แต่มีเหรอที่ผ่านมาได้ขนาดนี้แล้วเขาจะยอมถอย เขาโยกเอวเบาๆเพื่อให้น้ำหล่อลื่นชโลมหัวเห็ด

ของเขาก่อนจะดันมันเข้าไปจนสุดแท่ง

..อ่ะ น้ำตาของหนิงเอ๋อถึงกับไหลออกมาไม่คิดเลยว่า การ

เสียความบริสุทธิ์มันจะเจ็บมากเพียงนี้ ฮ่องเต้มองหน้านางที่น้ำตาไหล ก่อนที่จะก้มไปจุมพิต

พร้อมกับขยับเอวตามจับหวะที่เขาเป็นคนควบคุม ก่อนที่จะผละออกจากปากนางพร้อมกับมองหญิงเอ๋อ

"เจ้าไม่ต้องการข้า แต่ข้าจะทำให้เจ้าร้องหาข้าทั้งคืนไม่เชื่อก็คอยดู" พูดจบฮ่องเต้ก็ขยับเอวทันที

ตับๆๆ อ่า อ่าอ่า ซี๊ดดด โอววว ทั้งแน่นทั้งตอดรัด

สองมือจับขาของหนิงเอ๋อมาฟาดไว้บนไหล่กว้าง อ่า อย่านะ มันลึกเกินไปแล้ว ไปพังคำพูดนาง

ตับๆ อ่ะฝาบาท อะ หนิงเอ๋อร้องครวญครางออกมา สองมือกอดรัดพร้อมกับจิกเล็บลงบนแผ่น

หลังของสามีคืนแรกของนาง

เสียงกระทบกันของเนื้อ และเสียงกระแทกดับสลับกันไปมากับเสียงร้องของทั้งสอง ฝ่าบาท อ่ะ

ข้าไม่ไหวแล้ว พอได้แล้ว

ตับๆๆๆ อ่าส์ เข้าใกล้ถึงจุดสุดยอดแล้วสินะหนิงเอ๋อของข้า โอวววว ฝ่าบาท ไม่ไหวแล้ว ฝ่าบาท

เพคะ อ่ะ ตับๆๆๆ ชายหนุ่มเร่งจังหวะก่อนที่จะปล่อยน้ำรักออกมา หนิงเอ๋อตัวกระตุกเกร็งไป

ด้วยความเสียวซ่านก่อนที่จะค่อยๆหลับไปเพราะความเหนื่อย

รุ่งสางหนิงเอ๋อตื่นขึ้นมาเพราะความเคยชิน หญิงสาวกำลังจะพลิกตัวตื่นแต่ต้องตกใจเมื่อมีมือหนาคว้าร่างของนางไปกอดไว้

"อะไรกันนี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย"

นางบ่นคนเดียวภายใจใจ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเราถึงมาอยู่ในร่างนี้ แล้วร่างเราตอนนี้ล่ะ หรือแม้กระทั่งเจ้าของร่างนี้ล่ะ ไม่ได้การล่ะข้าต้องไปที่ผารอรัก

หนิงเอ๋อทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้นางกับถูกชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นประมุขของแผ่นดินคร่อมร่างเธอเอาไว้

"เจ้าจะดีดดิ้นไปถึงไหนชายาของข้า หรือเจ้ากำลังเรียกร้องความสนใจจากข้า"

กวางจิ้นเอ่ยถาม หนิงเอ๋อออกมา

" พระองค์อย่าคิดว่าข้าจะเหมือนพวกเหล่านางสนมกำนัล เมียเล็กเมียน้อยของพระองค์นะ ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น”

"ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้นะ สำหรับข้าเจ้ามันก็แค่สิ่งของที่มีไว้เพื่อแลกเปลี่ยนเท่านั้น"

สิ้นเสียงของฮ่องเต้กวางจิ้น ชายหนุ่มก็ปล้นสวาทหนิงเอ๋ออีกครั้งกว่าที่จะผ่านบทนักรักไปได้นั้นก็เช้าพอดี ทั้งสองแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่ฮ่องเต้จะเรียกหาขันที

"ใครอยู่ด้านนอกเข้ามา เอาน้ำมาล้างหน้าให้ข้ากับพระชายาที" เสียงของฮ่องเต้ทำให้หลับนางกำนัลรวมไปถึงขันทีรีบกุลีกุจอกันเข้ามาภายในห้อง และทำการปรนนิบัติฮ่องเต้และพระชายาทันที

และนั่นทำให้ข่าวการค้างคืนที่ตำหนักไร้รักแพร่สะบัดออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างความไม่พอใจ ให้กับบรรดาเหล่านางสนมที่หมายปองฮ่องเต้เป็นอย่างมาก

"แต่งตัวแล้วไปพบไทเฮาพร้อมกัน"

ฮ่องเต้หันมาบอกกับหนิงเอ๋อที่กำลังนั่งปักปิ่นปักผม ก่อนที่พระองค์จะเดินมาคว้าปิ่นที่มือแล้วปักให้

ระหว่างที่เดินออกมานอกตำหนักระหว่างทางเจอกับพระชายารองหลินที่กำลังจะไปเข้าเฝ้าไทเฮาเช่นเดียวกันนั้น พระนางปรี่เข้ามาใกล้ฮ่องเต้

"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท"

พระนางพูดพร้อมกับเดินไปควงแขนฮ่องเต้และเบะปากมองบนพระชายาเอกหนิงเอ๋อ

"เสด็จไปพร้อมกันดังเช่นเคยนะเพคะ"

พระชายาหลินบอกกับฮ่องเต้แต่ไม่ทันที่พระองค์จะตอบรับ

"ตายแล้วพระชายาเอกเป็นอะไรไปเพคะ"

เสียงซูเม่ยนางกำนัลร้องดังลั่นทั้งฮ่องเต้และพระชายารองหันไปมองหนิงเอ๋อที่ล้มลงบนพื้นโดยมีซูเม่ยประคอง

"ร้องดังๆซูเม่ยเล่นใหญ่เข้าไว้"

พระชายากระซิบนางพร้อมกับขยิบตาให้

เมื่อเห็นเช่นนั้นฮ่องเต้รีบเดินไปดูพร้อมกับรีบอุ้มนางในท่าเจ้าสาวขึ้นมาทันทีก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา

" เจ้าเป็นอะไรไปอีก"

"ไม่มีแรงเพคะขาสั่นไปหมดเป็นเพราะพระองค์นั่นแหละ"

หนิงเอ๋อตอบพร้อมกับซุกหน้าไปที่อกกว้าง ทำเอาฮ่องเต้หัวเราะดังลั่น แต่กับทำให้พระชายาหลินทำหน้าเหยเกและมองพระชาเอกที่อยู่ในอ้อมกอดฮ่องเต้ด้วยสายตาอาฆาต

แต่ทว่าไม่เป็นอย่างนั้นเพราะว่าหนิงเอ๋อคนนี้ไม่ใช่หนิงเอ๋อคนเก่าหากแต่เป็นหนิงเอ๋อคนใหม่ไฉไลกว่าเก่า และสิ่งที่นา

ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อพระชายาหนิงเอ๋อที่เคยเรียบร้อยอ่อนหวานไม่สู้คนนั้น ในตอนนี้นางกลับทำหน้าทะเล้น ยักคิ้วหลิ่วตา แถวแลบลิ้นน้อยๆที่มุมปากใส่นางด้วย

"เจ้า เจ้า ..."

"ฮองเฮาเสด็จ"...

เสียงขันทีนำทางร้องบอกฮองเฮาที่เดินมาถึงมองภาพที่ฮ่องเต้อุ้มพระชายาเอาไว้

"ทรงพระสำราญอะไรขนาดนั้นเพคะฝ่าบาทหม่อมฉันได้ยินเสียงพระสรวลมาแต่ไกล แล้วเหตุใดถึงอุ้มพระชายา นางไม่สบายอีกแล้วเหรอถ้างั้นก็ไม่ต้องไปเข้าไทยเฮาหรอก "

ฮองเฮาบอกกับฮ่องเต้

"ปล่อยข้าเอ่อไม่ใช่ปล่อยหม่อมฉันลงเถอะเพคะ"หนิงเอ๋อกระซิบฮ่องเต้

"ไม่เป็นไรหรอกไทเฮาเพราะข้าทำให้นางเป็นแบบนี้ข้าจะอุ้มนางไปเอง ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อนได้เลย บอกไทเฮาด้วยว่าข้ากับนางอาจไปถึงช้าหน่อย"

"เพคะฝ่าบาท"

ทั้งฮองเฮา และ พระชายารอง ตอบรับแล้วพากันเดินไปสองพระนางเดินออกมาต่างความคิดที่มีในตอนนี้ พระชายารองหันไปมองฮองเฮา

"ฮองเฮาไม่สบายหรือเปล่าเพคะดูพระพักตร์ไม่ค่อยสู้ดีเลยนะเพคะ หรือว่าเป็นกังวลเรื่องพระชายาเอกเห็นว่าเมื่อคืนฝ่าบาทค้างคืนที่ตำหนักนางทั้งคืน"

"ข้าไม่เป็นไร ขอบใจที่เจ้าเป็นห่วงข้าแต่ห่วงตัวเองดีกว่าว่าต่อไปอาจจะไม่ใช่คนโปรดของฝ่าบาทแล้วก็ได้ ข้าฮองเฮายังไงซะก็คู่บารมีพระองค์อยู่แล้ว แต่พระชายารองนะสิ...."

ฮองเฮาพูดจบแล้วเดินจากไปทันทีและนั่นทำเอาพระชายารองถึงกับยืนกระทืบเท้าเร่าๆอยู่กับที่

"เจ็บใจนัก นังฮองเฮาปากดีเกินไปแล้วคอยดูเหอะแล้วเจ้าจะเสียใจ"