ตอนที่ 5 ฟื้นฟูความทรงจำ

1615 Words

พลิกชะตามาเป็นชายาตัวร้าย ตอนที่5 ฟื้นฟูความทรงจำ "ข้าไม่เป็นไร ขอบใจที่เจ้าเป็นห่วงข้าแต่ห่วงตัวเองดีกว่าว่าต่อไปอาจจะไม่ใช่คนโปรดของฝ่าบาทแล้วก็ได้ ข้าฮองเฮายังไงซะก็คู่บารมีพระองค์อยู่แล้ว แต่พระชายารองนะสิ...." ฮองเฮาพูดจบแล้วเดินจากไปทันทีและนั่นทำเอาพระชายารองถึงกับยืนกระทืบเท้าเร่าๆอยู่กับที่ "เจ็บใจนัก นังฮองเฮาปากดีเกินไปแล้วคอยดูเหอะแล้วเจ้าจะเสียใจ" เมื่อทุกคนมาถึงตำหนักของไทเฮาแล้วนั้น เหล่านางกำนัลต่างยกน้ำชามาวางไว้ที่หน้าทุกคน หนิงเอ๋อมองการวางตัวของทุกคน เหล่าบรรดานางกำนัลรินชาให้ ไทเฮาหันมาหาหนิงเอ๋อที่นั่งมองแบบงงๆ ก่อนที่พระองค์จะตรัสออกมา “พระชายาเอกเจ้าคงลืมธรรมเนียมการปฎิบัติแล้วล่ะสิ ค่อยให้ฮองเฮาสอนเจ้าใหม่ก็แล้วกันนะ” ไทเฮาหันมามองฮองเฮา “เพคะไทเฮาหม่อมฉันจะอบรมนางเอง” ฮองเฮาตอบรับไทเฮาทันทีก่อนที่หนิงเอ๋อจะพูดออกมา “ขอประทานอภัยเพคะไม่ต้องรบกวนฮองเฮาหรอกเพคะหม่อมฉันจำได้ว่าควรทำยังไง” หนิงเอ๋อบอกพร้อมกับคิดในใจ อย่างน้อยต้องถามซูเม่ยก่อนว่าต้องทำอะไรบ้างเราจะเสียเวลาที่นี่ไม่ได้เกิดฮ่องเต้จับได้ว่าเราไม่ใช่พระชายามีหวังหัวขาดแน่นอน “ฮ่องเต้พระองค์เองก็เช่นกันนะ ควรหันมาที่ตำหนักฮองเฮาบ้าง อย่าปล่อยให้นางต้องอยู่คนเดียวตามลำพัง อย่ามัวลุ่มหลงกับเหล่าสนมและนางกำนัลมากเกินไป ลำพังแค่ฮองเฮาและพระชายาทั้งสองคนก็คงเกินพอแล้วกระมัง รีบมีทายาทให้ราชวงค์ซะทีเหอะ” ไทเฮาบอกพร้อมกับจิบน้ำชาก่อนที่จะมองมาที่นางทั้งสามคนของฮ่องเต้ แต่กระนั้นสายตาก็ยังคงมองมาที่ฮ่องเต้ว่าพระองค์จะหันมามองที่หญิงคนไหน และแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อไทเฮาเห็นว่าฮ่องเต้มองแต่เพียงพระชายาเอกเท่านั้น “ไทเฮาหากไม่มีอะไรหม่อมฉันขอตัวไปพักก่อนนะเพคะ” หนิงเอ๋อตัดบทออกมาทันที ก่อนที่จะลาออกไป เมื่อออกมาจากตำหนักไทเฮาแล้วนั้น หนิงเอ๋อหันมาถามซูเม่ย “ซูเม่ยข้าจะไปด้านนอกเจ้ารู้จักทางที่จะออกไปผารอรักหรือไม่พาข้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ ” “แต่ว่าพระชายาเพคะมันจะดีเหรอ” ซูเม่ยเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล “ไม่มีเวลาแล้วซูเม่ย ถ้าอยู่ที่นี่ข้าไม่รู้เรื่องราวต่างๆแน่เอาเป็นว่าระหว่างทางที่เดินทางไปที่ผารอรักนั้น เจ้า ...ช่วยบอกรายละเอียดตั้งแต่ตอนเช้าที่ข้าตื่นขึ้นมาว่าต้องทำอะไรบ้าง และใครที่เป็นมิตร หรือศัตรูกับข้าบ้าง นิสัยใจคอของข้าและทุกคนที่เจ้ารู้” หนิงเอ๋อพูดออกมาพร้อมกับรีบเดินไปที่ตำหนัก ซูเม่ยได้แต่สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมามากมาย “เพคะ เมื่อก่อนพระชายาเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวาน และมักจะถูกเหล่าบรรดานางสนมของฮ่องเต้หมิ่นเกียรติบ่อยๆ เหตุเพราะว่าพวกเรามาจากแคว้นฉี โดยเฉพาะพระชายารองเพคะ ทุกเช้าพระองค์จะต้องไปถวายน้ำชาให้แก่ฮองเฮาก่อนจากนั้นก็เดินทางไปพร้อมกับฮองเฮา เพื่อไปถวายน้ำชาให้กับไทเฮาเพคะ ” ซูเม่ยพูดออกมาครั้งเดียวก็ทำให้หนิงเอ๋อเข้าใจได้โดยทันที “กิจกรรมยามว่างของข้าล่ะต้องทำอะไรบ้าง” หนิงเอ๋อหันมาถามทั้งที่รีบเดินไปที่ตำหนัก “ทำอะไรล่ะเพคะ นอกจากร้องไห้คิดถึงท่านพ่อ ร้องไห้เสียใจที่ฮ่องเต้ไม่เสด็จมาหา ” หนิงเอ๋อหยุดเดินทันที พร้อมกับหันมาหาซูเม่ย “ไม่มาหาหมายความว่ายังไง” “ตั้งแต่แต่งงานกันมานับได้2ปี เรียกได้ว่าเมื่อคืนนี้เป็นครั้งแรกที่ฝ่าบาทมาค้างคืนที่ตำหนักเพคะก่อนหน้านั้นใครๆก็เรียกตำหนักของพระองค์ว่าตำหนักไร้รัก เหตุเพราะ ฝ่าบาท...เอ่อ” ซูเม่ยไม่กล้าที่จะพูดต่อ “ข้าเข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดเจ้าคอยดูก็แล้วกันจากนี้ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไป” เมื่อมาถึงตำหนักหนิงเอ๋อรีบเข้าไปในห้องพร้อมกับเปลี่ยนชุดเป็นนางกำนัลเหมือนซูเม่ยก่อนที่ทั้งสองจะรีบออกไป แต่ว่า นางกลัวว่าจะเป็นอันตรายจึงแอบบอกกับขันทีประจำตำหนัก “ท่านเยว่ชินพระชายาจะเสด็จไปที่ผารอรัก ท่านช่วยหาทางไปกราบทูลฝ่าบาทได้หรือไม่อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ” “ข้าเข้าใจแล้วเจ้ารีบตามเสด็จพระนางไปเถอะทางนี้ข้าจะจัดการเอง” เมื่อคุยกันเสร็จซูเม่ยรีบเดินตามหนิงเอ๋อ ออกไปทันที เมื่อเดินทางไปถึงผารอรักแล้วนั้นมันมีทางที่จะเดินไปด้านล่างที่เป็นชายหาดหนิงเอ๋อรีบเดินไปด้วยความชำนาญ “พระชายาเพคะระวังหน่อยเพคะ” ซูเม่ยร้องเรียก เมื่อเดินทางไปถึงผารอรักแล้วนั้นมันมีทางที่จะเดินไปด้านล่างที่เป็นชายหาดหนิงเอ๋อรีบเดินไปด้วยความชำนาญ “พระชายาเพคะระวังหน่อยเพคะ” ซูเม่ยร้องเรียก หนิงเอ๋อหันมาหาพร้อมกับบอกซูเม่ย “อยู่ด้านนอกอย่าเรียกแบบนี้สิเดี๋ยวคนแตกตื่น ” แต่พอมองไปที่ริมหาดนั้น......อะไรกัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด....หนิงเอ๋ออุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่ชายหาด ผู้คนที่มุงดูหญิงสาวที่ตกน้ำและถูกกระแสน้ำพัดมาที่ชายหาด หนิงเอ๋อรีบวิ่งตามไปดูทันที “นั่นมันตัวข้านี่ ” หนิงเอ๋อร้องออกมาพร้อมกับรีบเบียดคนที่มุงดูเข้าไปใกล้ๆ ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ แล้วมองตัวเองที่นอนสำลักน้ำ “แล้วนี่มันร่างใคร หรือว่าเป็นนาง” หนิงเอ๋อได้แต่คิด ครั้นเมื่อหญิงคนนั้นลืมตามองก็ตกใจเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่หนิงเอ๋อจะเรียกซูเม่ยมา ซูเม่ยแหวกคนเข้ามา “ว่าไงคะคุณหนู” เพราะซูเม่ยเป็นคนฉลาดนางจึงแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว “เจ้าช่วยประคองนางที” หนิงเอ๋อหันมาสั่งสาวใช้ “ประคอง ประคองไปที่ไหนเจ้าคะ ไม่ได้นะเจ้าคะ หัวจะหลุดจากบ่า” ซูเม่ยประคองพร้อมกับส่ายหน้าเพื่อให้หญิงสาวล้มเลิกความคิด ชาวบ้านแถวนั้นหันมาถาม “เจ้ารู้จักนางเหรอ” “ใช่ข้ารู้จัก” หนิงเอ๋อรีบช่วยซูเม่ยประคองนาง พระชายาที่อยู่ในร่างของหนิงเอ๋อนั้นถึงกับร้องไห้ออกมา “เป็นอะไรมากไหมเจ้าคะ” ซูเม่ยเอ่ยถามออกมา นางได้แต่ส่ายหน้า เ มื่อพากันออกมาพ้นผู้คนแล้วนั้นหนิงเอ๋อนำทางให้ซูเม่ยพา ร่างของตัวเองมายังบ้านที่อยู่กลางป่าสภาพซอมซ่อ สร้างความสงสัยให้กับซูเม่ย “พระชายารู้จักที่นี่ได้ยังไงเพคะ” สาวใช้คนสนิทรีบกระซิบถาม ก่อนที่นายกำมะลอของนางจะตอบออกมา “ข้าเห็นตอนที่เราเดินผ่านมา” “พานางไปนอนก่อนเร็ว แล้วเจ้าไปต้มน้ำอุ่นมาให้นางดื่มท่าทางจะหนาว” หนิงเอ๋อสั่งก่อนที่ซูเม่ยจะรีบออกไป ใช่นางต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดีสิจะตายไม่ได้ เมื่อเห็นว่าซูเม่ยออกไปแล้วนั้นหนิงเอ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับพระชายาที่อยู่ในร่างของนาง ก่อนที่จะพูดคุยกัน “ท่านคือเจ้าของร่างนี้ใช่หรือไม่” หนิงเอ๋อเอ่ยถามออกมาทันที “ใช่ แต่ว่าทำไมเราถึงสลับกัน ข้าจำได้ว่าข้ากำลังจะตาย ” พระชายาตอบออกมาเบาๆแทบไม่มีเรี่ยวแรง ที่ทำได้แค่เพียงน้ำตาไหล ก่อนที่พระนางจะจับมือของหนิงเอ๋อเอาไว้ “ข้าฝากเจ้าดูแลนางด้วย หากว่าข้าตายไปแต่เจ้าต้องอยู่เพื่อแก้ไขแทนข้า ” “ไม่ๆท่านจะตายไม่ได้ เราต้องหาทาง มันต้องแก้ไขได้” หนิงเอ๋อตอบออกมาพร้อมกับจับมือนางเช่นกัน แต่ว่าไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรกันมากไปกว่านี้ ประตูกระท่อมที่จะพังอยู่แล้วถูกใครคนหนึ่งผลักเข้ามาอย่างแรง และนั่นทำให้ทั้งสองถึงกับตกใจ “ฝ่าบาท” สองสาวอุทาน “ใช่ ข้าเอง กลับวังเดี๋ยวนี้เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วนี่ใครเจ้ารู้จักนางอย่างนั้นเหรอ ดูสภาพสิ” ฮ่องเต้บ่นออกมา พร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น พระชายาในร่างหนิงเอ๋อนั้นถึงกับน้ำตาไหลมันเกิดอะไรขึ้นทำไมพระองค์ถึงมาตามนางในร่างของข้าได้ แต่ก็ยังดีที่ได้เห็นหน้าชายที่รักเป็นครั้งสุดท้าย “ฝ่าบาท เราพานางกลับวังได้หรือไม่เพคะ นางตกหน้าผานางคงบาดเจ็บ” หนิงเอ๋อหันมาบอกกับฮ่องเต้ ก่อนที่พระองค์จะหันหน้ามา พร้อมกับกระชากให้หนิงเอ๋อลุกขึ้นแล้วโอบไหล่นางไว้ “พาเข้าวังอย่างนั้นเหรอ เจ้าอยากให้ฮองเฮาเดือดร้อนเหรอ คนแรกที่จะโดนไทเฮาเล่นงานคือฮองเฮาไม่ใช่เจ้า จำไว้” “ก็ถ้ากลัวฮองเฮาโดนเล่นงาน พระองค์ตามมาที่นี่ทำไมเพคะ เชิญเสด็จกลับได้มาทางไหนไปทางนั้นได้เลยเพคะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more