ในวันที่รุ้งทอแสง

บทที่ 1 ฉลองชัยชนะ 100%

ในขณะคนต้นสายยิ้มกริ่มก่อนจะวางสายลง แล้วหันไปมองภรรยาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยดวงตาทอประกายหวานฉ่ำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปดึงร่างสวยเย้ายวนใจของภรรยาข้าวใหม่ปลามันมานั่งสวมกอดหลวม ๆ อย่างเอาใจอยู่บนเตียงนอน

“คุณอาบน้ำเสร็จตั้งนานแล้ว ทำอะไรอยู่คะ ทำไมถึงยังไม่แต่งตัวอีก เดี๋ยวก็ไปทำงานสาย” วรรษาถามสามีที่แม้จะแต่งงานกันมาหลายวัน เขาก็ยังทำตัวติดกับเธอแจ แถมอิดออดไม่ค่อยจะรีบออกไปทำงานอย่างที่เคยเป็น

“ก็เพิ่งโทร. ไปคุยกับชานนท์มา เลยยังไม่ได้แต่งตัว หอมจัง” ตอบพลางจมูกโด่งก็ซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนของภรรยา

“คุยอะไรกันคะ” วรรษาถามพลางเบี่ยงตัวหลบด้วยความจั๊กจี้ เมื่อคนเป็นสามีเริ่มจะซุกซนมากขึ้นทุกที

“ก็แค่บอกให้เขาพักยาว ๆ ได้เลย ผมมีคนมาช่วยดูแลคีรีธาราแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องห่วง เพราะผมกับคุณจะไปฮันนีมูนกัน”

“ฮันนีมูน!”

“ใช่ครับ ฮันนีมูน เรารีบแต่งงานกันจนผมลืมกำหนดการณ์เรื่องฮันนีมูนไปเลย ผมให้เลขาจองแพ็คเกจฮันนีมูนให้แล้ว เราจะไปยุโรปกันสองสัปดาห์ พอไหมครับฝน... หรือคุณอยากจะเที่ยวนานกว่านี้ก็ได้ ผมตามใจคุณทุกอย่าง... ” ตอบเสียงสั่นพร่า ทั้งจมูกโด่งและมือไม้ก็ซุกซนไปทั่ว

“พอก่อนค่ะ ฝนต้องไปทำงานนะคะ คุณก็ต้องไปทำงานด้วยค่ะ แล้วเราจะไปกันฮันนีมูนยังไงคะตั้งหลายวัน คุณชานนท์ก็ไม่อยู่ แถมคุณยังบอกให้เธอพักยาว ๆ ได้อีก” วรรษาปรามสามีก่อนจะถามอย่างไม่สิ้นสงสัย

“คงไม่เกินพรุ่งนี้หรอกครับ หมอนั่นต้องรีบแจ้นกลับมา” เขาตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะดันภรรยาให้ล้มตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม

เขาไม่ได้อยากจะรบกวนเวลาพักผ่อนของชานนท์ และไม่ได้คิดว่าตัวเองจำเป็นจะต้องไปฮันนีมูนในเวลานี้ แต่ชานนท์ต้องกลับมาเพื่อปลดปล่อยความทุกข์ที่อยู่ในใจตลอดสิบปีที่ผ่านมาต่างหาก แต่ถ้าบอกไปตรง ๆ ชานนท์คงไม่ยอมเป็นแน่ แผนนี้จึงเป็นแผนที่ดีที่สุดแล้ว ที่จะให้คนทั้งคู่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันและทบทวนความรู้สึกดี ๆ ในอดีตที่เคยมีต่อกัน

“ฝนต้องไปทำงานค่ะ” หญิงสาวดิ้นขลุกขลัก

“ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลางานของคุณ จะรีบไปทำไมครับ นายตรัยนั่นก็รวยจะแย่อยู่แล้วไม่ต้องทำงานเกินเวลาให้เขาก็ได้ ถ้านายนั่นมีปัญหาเรื่องเวลางานของคุณ ผมจะไม่ให้คุณไปทำแล้ว เมียคนเดียวผมเลี้ยงได้ คุณอยากสอนโพลแดนซ์ ผมจะเปิดโรงเรียนให้คุณสอน คุณจะได้มีเวลาให้ผมเยอะกว่านี้” ว่าเสียงอู้อี้พลางซุกใบหน้าไว้กับไหล่ของเธอ

หญิงสาวได้แต่สายหน้าให้กับคนเอาแต่ใจ ที่ก่อนหน้านี้ทำเป็นยอมให้เธอทำตามความฝันได้ทุกอย่าง แต่ตอนนี้กลับแง่งอนและเริ่มเรียกร้องเวลาเพิ่มขึ้นทุกที แต่เธอก็อดตามใจเขาไม่ได้ทุกทีเช่นกัน เมื่อนึกถึงคำพูดของเขา

‘คุณอย่ารำคาญผมเลยนะฝน คุณก็รู้ว่าผมเป็นผู้ชายขาดความอบอุ่นมาตั้งแต่เด็ก ถึงอยากให้คุณอยู่ใกล้ตลอดเวลา’ ข้ออ้างที่เขามักเอ่ยขึ้นบ่อยครั้งเมื่ออยากเรียกร้องเวลาจากเธอ

“นะครับ รับรองว่าผมเล่านิทานนกเงือกให้คุณฟังจบ ผมจะไปส่งคุณตรงเวลา” ประธานใหญ่แห่งคีรีธาราต่อรอง หญิงสาวหัวเราะคิก เมื่อคิดถึงนิทานนกเงือกของเขาในคืนเข้าหอ ที่เขาพูดเรื่องนกเงือกให้เธอซาบซึ้งใจแล้วกอดเธอไว้แน่นพลางซบหน้าอยู่กับอกของเธอเป็นนาน ก่อนจะเล่านิทานนกเงือกที่เขามั่วนิ่มแต่งให้เธอฟังสด ๆ และเธอก็เผลอนั่งฟังเขาเล่าจนจบ

พอจะลุกขึ้นยืนเธอถึงรู้ตัวว่า ชุดวิวาห์แสนสวยถูกมือร้ายรูดซิปลงไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนั้นชุดวิวาห์เลื่อนหลุด เธอจึงเหลือเพียงบราเซียร์ลูกไม้ตัวจิ๋ว โดยมีคนตรงหน้ากำลังใช้สายตาจ้องมองรูปร่างของเธออย่างหลงใหล... หลงใหลเช่นเดียวกับตอนนี้ ที่เขากำลังมองเรือนร่างเกือบเปลือยของเธอที่นอนอยู่บนเตียงนอน ซึ่งเสื้อคลุมสีชมพูอ่อนที่คลุมออกมาจากห้องน้ำหลุดลุ่ยด้วยฝีมือของเขา

“นะครับ ให้พ่อนกเงือกป้อนอาหารเช้าให้แม่นกเงือกก่อน เราจะได้มีลูกนกเงือกกันสักที” ว่าเสียงออดอ้อน พลางมือหนาก็ลูบลงบนหน้าท้องแบนราบของภรรยาอย่างเบามือ

สายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาสบนิ่งกับดวงตาคู่สวย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะประทับลงอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานบนเรียวปากอิ่มสีเชอรี่ที่กำลังเผยอทักท้วง โดยไม่ปล่อยให้แม่นกเงือกแสนสวยที่อยู่ใต้ร่างของเขาได้มีโอกาสโต้แย้งอีกต่อไป