อย่าขวางข้า(ข้า)จะเป็นเกษตรกร

บทที่ 1 ในบ้านที่กำลังจะพัง

บ้านตัวประกอบ

อ๋อย...

โทรมชะมัด !

ทำไมไม่ให้เธอตื่นแล้วแล้วมีระบบด้วยละ ..ลืมไป นี่เป็นโลกล้าหลังนี่เนอะ แต่คนตายแล้วฟื้นเขาจะต้องรู้สึกเหมือนกันไหม แบบว่ามึนงง และอ่อนเพลียตามร่างกาย กายบางหันรีหันขวางมองไปรอบ ๆ นิ่วหน้าเพราะรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ติดมาด้วยสุด ๆ ไหนละน้ำวิเศษ ไหนละยาวิเศษ ทำงานแบบจ่ายเหมารวดเดียวแบบนี้ก็ไม่ได้นะ

มันก็ต้องมีค่าดำเนินการ ค่าน้ำมัน แคก ๆ

..นิ่งมาสักพักใหญ่ เพราะกำลังคิดว่าจะขูดรีดอะไรกับเทพพยากรณ์ดี ดันมีเสียงเคลื่อนไหวตรงประตูดังขึ้นเพื่อขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

จึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง..

พลอยไพลินในร่างพลอยหลับตาลงใหม่อีกครั้ง พยายามปรับลมหายใจให้นิ่งที่สุด เพราะนี่คือบ้านตัวประกอบที่วายป่วงพอ ๆ กับเรื่องราวของพระนางเลยทีเดียว

ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าแผ่ว เบาบนแผ่นไม้ ด้วยเพราะแต่ละแผ่นถูกวางเอาไว้ตรงพื้นดินเท่านั้น ต่อให้เป็นพื้นต่างระดับ มันก็ไม่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แต่ส่งเสียงครึก ๆ กระทบกัน ถ้ามีใครนั่งพื้นต้องมีหนีบก้นกันบ้างละ

" พี่พลอย หิวไหมพี่ ? " เสียงเด็กผู้ชายพูดขึ้นเบาๆ แต่สักครู่กลับมีเสียงเด็กผู้หญิงที่เป็นแฝดของเขาตอบขึ้นมาแทน

" พี่พลอยจะตอบได้ยังไงพี่เพชร ในเมื่อกำลังหลับ..อยู่ " เสียงตอนท้ายของเด็กหญิงแผ่วลง ถ้าไม่ใช่เพราะห้องนี้เงียบมากเกินไป ก็คงแทบจะไม่ได้ยิน

" แค่อยากให้พี่พลอยตื่นมาพูดกับเราเหมือนเดิม นี่ก็หลายวันแล้วนะ หลายวันจน... " จนกลัวว่าจะไม่ฟื้น..

ทับทิมยกถ้วยน้ำข้าว ที่ใสจนมองเห็นก้นถ้วยขึ้นมาวางข้างเตียง แล้วใช้ช้อนตักขึ้นมาจ่อริมฝีกปากแห้งแตกของพี่สาว

ไอร้อนแผ่ออกมาจากปลายช้อน ทำให้พลอยลืมตาขึ้นมากะทันหัน

! !

เด็กน้อยทั้งสองตกใจ และเปลี่ยนเป็นกระโดดกอดกันตาพราวระยับ เหนือสิ่งอื่นใดนั้น น้ำข้าวในมือเล็กยังไม่ได้ถูกเป่าดันรดบนเสื้อพี่สาวไปเรียบร้อย ความร้อนได้ซึมผ่านผ้าผืนบางทำเอาพี่สาวเธอถึงกับย่นคิ้ว

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด " หนูขอโทษ.. "

" แฮะ... " เพชรหน้าเจื่อน มองตามมือของน้องสาว เจ้าตัวหันไปคว้าปลายผ้าห่มมาเช็ดซับให้ แอบเห็นพี่สาวทำหน้าอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่พอเห็นแววตาสุกใสกระตือรือร้นขนาดนั้นคนในร่างพี่สาวได้แต่ยกยิ้มบาง

เอาเถอะ เจ็บนิดเดียว...

เห็นท่าทางรู้สึกผิดแล้วดุไม่ลง จึงเพียงแค่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเท่านั้น

" เป่าก่อน มันร้อน " ทั้งคู่จึงได้พยักเข้าใจ

พลอยไพลินคิดว่าจะรอดจากการลวกปาก สุดท้ายน้ำข้าวร้อน ๆ นั่นกลับหกรดร่างกายแทน พอสบตาแล้วเห็นความห่วงใยของเด็กทั้งสอง ถึงได้เอ่ยปากกับน้องชาย

" เอาน้ำอุ่นมาให้พี่ก่อน คอแห้ง "

หลังจากป้อนอาหารเสร็จ ทับทิมและเพชรจึงต้องการออกจากห้องเพื่อไปบอกกล่าวคนอื่น ๆ ในบ้าน แต่พี่สาวกลับเอ่ยรั้งไว้ " เดี๋ยว "

" อยากได้อะไรหรือเปล่าจ๊ะพี่ " แฝดพี่เป็นคนถามขึ้นด้วยความสงสัย

พลอยส่ายหน้าเบา ๆ " เปล่าหรอก เพียงแต่อยากคุยอะไรด้วย ทั้งสองนั่งลงก่อน "

" พี่พลอยไม่สบายตรงไหนอีกหรือเปล่าจ๊ะ " แฝดน้องดูกังวล

หญิงสาวกวักมือให้ทั้งคู่มานั่งข้างขอบเตียงนอนเพราะไม่อยากพูดเสียงดัง เอ่ยกำชับทั้งสองด้วยน้ำเสียงจริงจัง " อย่าพึ่งบอกใครว่าพี่ฟื้นแล้ว "

ทั้งสองทำหน้าสงสัย ไม่แปลกที่เด็กอายุเจ็ดขวบจะดูซื่อตรงขนาดนี้ จึงไม่ได้เข้าใจอะไรลึกซึ้ง ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของเธอจำต้องอธิบายด้วยความใจเย็น " ร่างกายพี่อ่อนแอต้องการพักฟื้น ถ้าป้าสะใภ้รู้พี่คงไม่หายดีง่าย ๆ "

" ... "

ทั้งคู่นิ่งไปเพราะคิดตามคำกล่าว แล้วสุดท้ายพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกัน

แต่เด็กชายก็ยังคงตั้งคำถามด้วยความสงสัย

" แล้วพ่อละพี่ ฉันต้องปิดเอาไว้ด้วยไหม ? "

" ให้หายดีก่อนค่อยบอก พี่ไม่อยากให้พ่อทะเลาะกับคนบ้านใหญ่ " เพราะบิดาร่างนี้เป็นคนซื่อจนโดนเอาเปรียบ โดยเฉพาะกับคนบ้านใหญ่

" ได้จ้ะ " เจ้าเพชรรับปาก

หลังจากเด็กทั้งคู่ออกไปเพื่อทำงานบ้าน พลอยไพลินได้แต่ถอนหายใจเพื่อระบายความอึดอัดของตัวเอง นอกจากรอร่างกายหายดีก็ไม่อาจทำอะไรได้ทั้งนั้น

เวลาป่วยมันแย่มากจริง ๆ

..พวกบ้านใหญ่ก็เหลือเกิน มองว่างานบ้านเหล่านี้คล้ายเป็นงานเล็กน้อยของเด็กอายุเจ็ดขวบ แต่ความจริงคือเป็นงานบ้านที่ต้องให้ผู้ใหญ่ทำ ในทุกวันจะเป็นพลอยคนก่อนรับหน้าที่ทั้งหมด ทั้งตักน้ำ กวาดถูบ้านใหญ่ ทำอาหาร หาอาหารเพื่อมาให้ไก่กินในแต่ละวัน

วันใดพ่ออยู่บ้าน คนบ้านใหญ่ก็จะทำทีหยิบจับบ้าง ถ้าไม่อยู่ ป้าอุษาก็จะให้แม่พลอยทำงานเหล่านั้นคนเดียว โดยที่บุษบาลูกของตนเอง แม้อายุน้อยกว่าเล็กน้อย แต่กลับได้ออกไปเที่ยวด้านนอกพบปะเพื่อนผู้หญิงของตนเองในหมู่บ้านด้วยความสำราญใจ

หลังจากตื่นมาวันนั้นราวหนึ่งสัปดาห์ เมื่อหายจากการป่วยไข้แล้ว พลอยไพลินจึงให้เด็กทั้งสองบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึงจะไม่ได้แข็งแรงมากเหมือนในชาติที่ผ่านมา แต่จะปล่อยให้เด็กสองคนทำงานเหล่านั้นลำพังได้ยังไง

ไม่ขัดแย้งวันนี้วันหน้าก็ยังไม่อาจหลีกพ้นอยู่ดี

อะไรจะเกิด ก็ให้มันเกิดเลยเถอะ..

เพราะเหตุการณ์ต่อไปหลังหายป่วย จากนี้คือการถูกบังคับให้แต่งงานกับชายหนุ่มต่างหมู่บ้านที่ไม่เคยพบหน้า

..เอาละ

มาเริ่มใช้ชีวิตตัวประกอบกันเถอะ !

ว่าแต่..ที่ขูดรีดบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ไป

จะได้หรือเปล่านะ ?