เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ชั้นผู้บริหารสูงสุดของ K.H. Corporation บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยความตึงเครียดเรื่องงาน ทว่าเช้านี้กลับแตกต่างออกไป
พัชชานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าที่พยายามปั้นให้เรียบเฉยที่สุด แม้ว่าลึกลงไปในใจจะยังคงว้าวุ่นกับ ‘ความพลั้งเผลอ’ เมื่อคืนที่ไม่ได้ป้องกัน อาการปวดเมื่อยตามร่างกายและรอยรักสีจางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตคอปกปิดมิดชิด คอยย้ำเตือนถึงความเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่เธอก็ต้องเก็บซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากเลขาฯ มืออาชีพ โดยเฉพาะเมื่อมีสายตาของคุณวารีคอยจับจ้องอยู่ไม่ไกล
...ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงกระแทกส้นสูงแหลมปรี๊ดดังก้องมาจากโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงพนักงานหน้าลิฟต์ที่พยายามร้องห้าม ทว่าก็ไม่อาจหยุดยั้งร่างบางในชุดเดรสสีแดงสดของเหมิอนเเพร ที่พุ่งพรวดเข้ามาในโซนผู้บริหารด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธจัดได้เลย
"นังพัชชา อีนังหน้าด้านเเกกลับมาอีกทำ
