ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

แขกไม่ได้รับเชิญ

"เตรียมตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุด ฉันไม่สนว่าจะต้องเหมาเฟิร์สคลาสทั้งลำหรือจ่ายแพงแค่ไหน แต่ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ฉันต้องได้บินไปเชียงราย"

คำสั่งสายฟ้าแลบของประธานบริหารทำให้ ‘กร’ และทีมเลขาฯ หน้าห้องต้องวิ่งวุ่นจัดการทุกอย่างแข่งกับเวลา คิมหันต์ก้าวฉับๆ ออกจากบริษัทด้วยใบหน้าตึงเครียด แววตาของเขาจดจ่ออยู่เพียงจุดหมายปลายทางเดียวคือรสอร์ทนั้นบนดอยแม่สลอง

ทว่าในขณะที่ร่างสูงกำลังจะก้าวขึ้นรถตู้ VIP ของบริษัทเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินดอนเมือง เสียงส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างเร่งรีบพร้อมกับน้ำเสียงแหลมใสที่คุ้นหูก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

"เดี๋ยวสิคะพี่คิม จะรีบไปไหนทำไมไม่บอกแพรเลย"

ร่างบางในชุดเดรสเข้ารูปของเหมือนแพรก้าวเข้ามาขวางหน้าประตูรถ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบย่อมที่คนขับรถของเธอเพิ่งยกตามมาวางไว้ข้างๆ หญิงสาวส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษไปให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด

"แพรถอยออกไป ผมกำลังรีบ ผมมีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการ"

คิมหันต์กดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์คุกรุ่นที่ใกล้จะระเบิดเต็มที

"ใครเป็นคนบอกแพรว่าผมจะไปไหน"

ชายหนุ่มตวัดสายตาคาดโทษไปทางลูกน้องคนสนิทอย่างกรทันที แต่เหมือนแพรกลับชิงตอบขึ้นมาก่อน

"ไม่มีใครบอกแพรหรอกค่ะ บังเอิญว่าแพรให้คนคอยดูตารางงานพี่คิมอยู่แล้ว แหม ทิ้งงานระดับพันล้านกะทันหันเพื่อบินด่วนไปเชียงราย แพรก็ต้องเป็นห่วงสิคะ

" เหมือนแพรเดินเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่มอย่างถือสิทธิ์

"คุณแม่ท่านก็เป็นห่วง ท่านเลยอนุญาตให้แพรไปดูแลพี่คิมที่เชียงรายด้วยค่ะ ถือซะว่าเราไปพรีฮันนีมูนกันล่วงหน้านะคะ"

"ผมไม่ได้ไปเที่ยว และผมก็ไม่ต้องการให้ใครไปดูแลทั้งนั้น กลับไปซะแพร อย่าทำให้ผมต้องหมดความอดทน"

คิมหันต์แกะมือที่เกาะกุมแขนเขาออกอย่างไม่ไยดี

แต่เหมือนแพรหรือจะยอมถอย เธอรู้ดีว่า ‘ธุระด่วน’ ที่เชียงรายของเขาคืออะไร... การที่จู่ๆ คิมหันต์ทิ้งทุกอย่างเพื่อบินไปภาคเหนือในเวลาเดียวกับที่นังเลขาหน้าจืดนั่นหายตัวไป มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ และเธอจะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับไปหามันเด็ดขาด

"ถ้าพี่คิมไม่ให้แพรไปด้วย แพรจะโทรฟ้องคุณลุงคุณป้าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ว่าพี่คิมทิ้งงานบริษัทเพื่อตามไปง้อเเม่อดีเลขานั่น"

เหมือนแพรเชิดหน้าขึ้น หยิบไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาขู่

"พี่คิมคงไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ระดับครอบครัวใช่ไหมคะ?"

คำขู่ของเหมือนแพรทำให้คิมหันต์ชะงัก ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนข้อขาว หากเรื่องนี้รู้ถึงหูพ่อแม่ของเขา พัชชาจะต้องเดือดร้อนและถูกผู้ใหญ่ฝั่งเขาตามไปคุกคามถึงเชียงรายอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของว่าที่คู่หมั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนที่เขาจะแค่นยิ้มเย็นชาออกมา

"อยากไปนักใช่ไหม... ได้"

คิมหันต์กระชากเสียงลอดไรฟัน

"แต่จำเอาไว้เหมือนแพร ว่าทริปนี้มันนรกชัดๆ และอย่าหาว่าผมไม่เตือน ถ้าคุณทนลำบากไม่ไหวก็หาทางกลับกรุงเทพฯ เอาเอง"

ชายหนุ่มหันหลังก้าวขึ้นรถตู้ไปโดยไม่แม้แต่จะรอช่วยถือกระเป๋าหรือประคองหญิงสาว เหมือนแพรกระหยิ่มยิ้มย่องในชัยชนะ เธอรีบก้าวตามขึ้นไปนั่งเคียงข้างเขา แม้จะได้รับเพียงความเย็นชาและแผ่นหลังที่หันหนีตลอดการเดินทางไปยังสนามบินก็ตาม

" ต่อให้พี่คิมจะโกรธแพรแค่ไหน แต่แพรก็จะไปยืนยันสถานะตัวจริงให้นังพัชชามันตาสว่าง ว่าของที่ถูกทิ้งไปแล้วไม่มีสิทธิ์กลับมาผยองได้อีก"