ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

ไม่มีชื่อ

สายหมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งปกคลุมยอดดอยและไร่ชาสีเขียวขจีที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา อากาศเย็นเยียบของจังหวัดเชียงรายปะทะเข้ากับใบหน้าหวานจนพัชชาต้องกระชับเสื้อไหมพรมตัวหนาให้แนบชิดกับลำตัวมากขึ้น

ที่นี่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง ห่างไกลจากป่าคอนกรีต และที่สำคัญห่างไกลจากผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์

พัชชาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ วันนี้เธอไม่ได้สวมชุดเดรสทำงานแบรนด์เนมหรูหราหรือถือกระเป๋าราคาแพงอีกแล้ว หญิงสาวอยู่ในชุดที่แสนจะธรรมดาอย่างเสื้อยืดสวมทับด้วยเสื้อกันหนาว คู่กับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ผมยาวที่เคยถูกรวบตึงเป็นมวยเนี้ยบกริบถูกปล่อยสยายให้ปลิวไปตามสายลมหนาว บนเท้ามีเพียงรองเท้าผ้าใบที่ช่วยให้เธอเดินลัดเลาะไปตามเนินเขาของโฮมสเตย์ในไร่ชาได้อย่างทะมัดทะแมง

มันคือชีวิตที่เรียบง่ายและสงบเงียบ.

ชีวิตที่เธอเคยโหยหามาตลอด

ทว่าลึกลงไปในอกข้างซ้าย หัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบเหมือนภาพเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าเคร่งขรึม กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ และอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนในยามค่ำคืนของคิมหันต์ยังคงตามมาหลอกหลอนเธอราวกับเงาตามตัว

พัชชายกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเบาๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอรู้ว่าการหนีมาซ่อนตัวไกลถึงภาคเหนือแบบนี้มันเจ็บปวด แต่การอยู่ต่อเพื่อทนดูเขาสวมแหวนหมั้นให้ผู้หญิงคนอื่น มันคือความตายทั้งเป็น

"แค่นี้ก็ดีแล้วพัชชา... แกตัดสินใจถูกแล้ว"

เธอพึมพำย้ำเตือนตัวเอง บังคับตัวเองให้หันหลังกลับเข้าห้องพักไม้ไผ่หลังเล็ก เพื่อเตรียมตัวออกไปช่วยงานเจ้าของไร่ที่เธอขออาศัยอยู่ด้วย เธอต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ได้ แม้ว่าในหัวใจจะยังแหลกสลายไม่มีชิ้นดีก็ตาม

ณ บริษัท K.H. Corporatio

บรรยากาศในห้องทำงานของคิมหันต์ยังคงตึงเครียดจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง แฟ้มเอกสารกองพะเนินถูกวางทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการเซ็นอนุมัติ ประธานบริหารหนุ่มนั่งกุมขมับอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนและดื่มเหล้าอย่างหนักเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา

ปัง!

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต คิมหันต์ตวัดสายตาดุดันเตรียมจะตวาดคนที่กล้าเสียมารยาท แต่เมื่อเห็นว่าเป็น กร ลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา แววตาเกรี้ยวกราดก็แปรเปลี่ยนเป็นความคาดหวังทันที

"ไอ้กรเป็นไง ได้เรื่องไหม"

คิมหันต์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาตบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น

" ได้แล้วครับบอส"

กรสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะรีบรายงาน

"หลังจากที่เราควานหาตัวคุณพัชชาแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดสายของเราก็รายงานมาว่า คุณพัชชาไม่ได้นั่งรถทัวร์หนีไปต่างจังหวัดอย่างที่เราคิดตอนแรกครับ แต่เธอฉลาดกว่านั้น เธอจ้างแท็กซี่ไปส่งที่ขนส่งเพื่อสับขาหลอก แล้วนั่งรถตู้ย้อนกลับมาที่สนามบินดอนเมือง"

หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

"เธอซื้อตั๋วเที่ยวบินที่เร็วที่สุดบินตรงไปลงที่สนามบินแม่ฟ้าหลวงครับบอสตอนนี้สายของเรารายงานว่า เธอไปขอเช่าห้องพักรายเดือนอยู่ที่โฮมสเตย์เล็กๆ ในไร่ชาแถวแม่สลอง จังหวัดเชียงรายครับ"

"เชียงรายวงั้นหรอ .."

คิมหันต์ทวนคำเสียงแผ่ว ก่อนที่รอยยิ้มร้ายกาจจะผุดขึ้นบนมุมปาก รอยยิ้มของมัจจุราชที่เพิ่งค้นพบที่ซ่อนของเหยื่อชิ้นโอชะ

ความโล่งใจที่รู้ว่าเธอปลอดภัยปะปนไปกับความโกรธแค้นที่เธอทำเขาทุรนทุรายแทบเจียนบ้าตลอดเวลาที่หายไป ชายหนุ่มคว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม ก้าวยาวๆ ออกจากหลังโต๊ะทำงานด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความคุกคาม

"เตรียมเครื่องบินส่วนตัวให้พร้อมภายในครึ่งชั่วโมง ฉันจะบินไปเชียงรายเดี๋ยวนี้"

คิมหันต์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด แววตาคมกริบลุกโชนไปด้วยไฟ

"แล้วสั่งคนของเราให้ตามดูเธอที่ไร่ชานั่นเอาไว้อย่าให้ผู้หญิงของฉันคลาดสายตาไปได้แม้แต่ก้าวเดียว"

หนีไปซ่อนตัวไกลถึงยอดดอย ฉันก็จะตามไปลากตัวเธอกลับมา เตรียมตัวรับบทลงโทษของคนหนีความผิดไว้ให้ดีเถอะ พัชชา