ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

ตัวจริงของเขา

หลังจากทำหน้าที่บนเตียงเสร็จเเล้วเธอก็ค้างที่นั่น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบังแดดราคาแพงเข้ามาในห้องนอนกว้าง พัชชาลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ รู้สึกถึงความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายอันเป็นร่องรอยจากพายุอารมณ์เมื่อคืนนี้ ข้างกายของเธอว่างเปล่า

คิมหันต์ตื่นก่อนเธอเสมอ และเขามักจะหายเข้าไปในห้องทำงานหรือห้องแต่งตัวโดยไม่คิดจะปลุกเธอด้วยจูบอรุณสวัสดิ์เหมือนในนิยายเพ้อฝัน

หญิงสาวฝืนพาร่างกายที่อ่อนล้าเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพผู้หญิงที่มีดวงตาหม่นเศร้า แต่เธอกลับฝืนยิ้มให้ตัวเองในกระจก เธอต้องสดใสและ ไร้ที่ติ เหมือนเดิมเมื่อก้าวออกจากห้องนี้ไป

พัชชาเลือกสวมชุดสูทกางเกงผ้าเนื้อดีสีครีมที่ดูทะมัดทะแมง รวบผมตึงเป็นมวยเรียบเนี้ยบ ปกปิดรอยสีกุหลาบบางจุดที่ลำคอด้วยคอนซีลเลอร์อย่างชำนาญ เมื่อทุกอย่างพร้อม เธอจึงเดินออกมาที่โซนรับประทานอาหาร

คิมหันต์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารหินอ่อน ในมือถือแท็บเล็ตเช็กข่าวหุ้นสลับกับจิบกาแฟดำ กลิ่นหอมของอาหารเช้าง่ายๆ ที่เชฟส่วนตัวจัดเตรียมไว้ให้ไม่ได้ทำให้เขาลดความเคร่งขรึมลงเลย

"กาแฟของบอสค่ะ"

พัชชาวางแก้วกาแฟใหม่ที่เธอเพิ่งชงเสริมให้เขาลงบนโต๊ะ

"อืม. คืนนี้ฉันมีธุระ ไม่ต้องมารอ"

เขาเอ่ยสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ราวกับบทสนทนาเมื่อคืนและสัมผัสเร่าร้อนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น "แล้วอย่าลืมเช็กกำหนดการของคุณเหมือนแพร ด้วย เธอจะเข้ามาดูงานที่บริษัทวันนี้ในฐานะที่ปรึกษาคนใหม่"

ชื่อของบุคคลที่สามทำให้ปลายนิ้วของพัชชากระตุกเล็กน้อยเหมือนแพร.. ทายาทสาวตระกูลดังที่เป็นตัวเต็งตำแหน่งว่าที่คู่หมั้นของเขา

"ทราบแล้วค่ะ ฉันเตรียมเอกสารข้อมูลโครงการไว้ให้คุณเหมือนแพรเรียบร้อยแล้ว"

"ดี... ออกไปรอที่รถได้เลย"

บริษัท K.H. Corporation

บรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ เมื่อหญิงสาวผู้เพียบพร้อมอย่างเหมือนแพรก้าวเข้ามาในฐานะแขกคนสำคัญ เธอสวยสง่าในชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มที่สดใสของเธอทำให้พนักงานชายหลายคนถึงกับเคลิ้มไปตามๆ กัน

พัชชาทำหน้าที่เลขาฯ ได้อย่างยอดเยี่ยม เธอเดินตามหลังคิมหันต์และเหมือนแพร คอยสรุปรายละเอียดงานและจัดการทุกอย่างให้ราบรื่น ทว่าหัวใจข้างในกลับเหมือนถูกบีบคั้นทุกครั้งที่เห็นเหมือนแพรเอื้อมมือไปแตะแขนของคิมหันต์อย่างถือวิสาสะ และเขาก็ไม่ได้ปัดป้อง

"พี่คิมคะ แพรว่าตรงนี้เราน่าจะปรับให้ดูวัยรุ่นขึ้นนะคะ" เหมือนแพรกระซิบใกล้ใบหูชายหนุ่ม

"ตามใจแพรเลยครับ ผมเชื่อในรสนิยมของคุณ"

คิมหันต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าที่ใช้กับพัชชาหลายเท่า

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก พัชชาเม้มริมฝีปากแน่นพยายามโฟกัสกับแท็บเล็ตในมือ เธอต้องเป็นมืออาชีพเธอคือเลขาคนโปรดคนโปรดที่มีไว้แค่ในความลับเท่านั้น

"คุณพัชชาคะ"

อยู่ๆ เหมือนแพรก็หันมาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงหวานอาบยาพิษ "ช่วยไปสั่งกาแฟให้แพรหน่อยได้ไหมคะ เอาลาเต้เย็นหวานน้อยนะอ้อ.. แล้วก็ช่วยกรุณาไปเอาที่ร้านโปรดของแพรตรงหัวมุมถนนด้วยนะคะ แพรทานร้านอื่นไม่ได้จริงๆ"

ร้านนั้นอยู่ห่างไปเกือบกิโลเมตร และตอนนี้แดดกำลังร้อนจัด

"แต่ตอนนี้บอสมีประชุมต่ออีกสิบนาทีนะคะ"

พัชชาค้านอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรพัชชา ไปจัดการให้คุณแพรเถอะ เรื่องประชุมฉันให้ไอ้กรจัดการแทนได้" คิมหันต์สั่งเสียงเรียบ สายตาเย็นชาของเขาที่มองมาเหมือนจะย้ำเตือนสถานะของเธอว่าเธอเป็นแค่คนรับใช้ที่เขาสั่งอะไรก็ได้

"ค่ะ... บอส"

พัชชาค้อมตัวลงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องประชุมที่แสนอึดอัด ลับหลังบานประตูที่ปิดลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็รื้นขี้นมาคลอเบ้า เธอไม่ใช่เลขาคนโปรดของเขาหรอเธอเป็นแค่ของเล่นเเทน ที่เขามีไว้แก้เหงา และตอนนี้ตุ๊กตาอย่างเธอก็เริ่ิมจะหมดความหมายเมื่อของจริงที่แสนมีค่า

พัชชาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่มากขึ้น และความลับของเธอกับคิมหันต์อาจจะไม่เป็นความลับอีกต่อไปเมื่อมีใครบางคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ