ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

ลาออก?

พัชชากลับมานั่งที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานบริหารด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวและความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยเกาะกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว หญิงสาวเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นิ้วเรียวสั่นระริกเล็กน้อยขณะจรดลงบนคีย์บอร์ดเพื่อพิมพ์เอกสารที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องพิมพ์มันด้วยตัวเอง

' จดหมายขอลาออก ’

ตัวอักษรสีดำบนหน้าจอสีขาวสว่างวาบราวกับกำลังตอกย้ำการตัดสินใจของเธอ พัชชาพิมพ์เหตุผลสั้นๆ ว่า เพื่อแสวงหาความก้าวหน้าในสายอาชีพใหม่ มันเป็นคำโกหกที่ดูดีและเป็นมืออาชีพที่สุด

เธอสั่งพิมพ์เอกสารออกมา จรดปากกาเซ็นชื่อด้วยลายมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว ก่อนจะสอดมันลงในซองสีขาวสะอาดตา

นอกจากซองขาวแล้ว เธอยังล้วงหยิบคีย์การ์ดสีดำขลับกุญแจสำหรับเข้าออกเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคิมหันต์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย มันคือสิ่งของเพียงชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับโลกในเงามืดของเขา พัชชามองมันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะวางทับลงบนซองจดหมายลาออก

"ลาก่อนค่ะ.. บอส"

เธอพึมพำแผ่วเบา

อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องอาหารฝรั่งเศสสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาว

บรรยากาศโรแมนติกและเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของคิมหันต์สงบลงได้เลย ชายหนุ่มนั่งหน้าตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม อาหารจานหรูตรงหน้าถูกแตะไปเพียงไม่กี่คำ

"พี่คิมคะ ลองชิมฟัวกราส์ชิ้นนี้ดูสิคะ เชฟที่นี่ทำอร่อยมากเลยนะ"

เหมือนแพรส่งเสียงหวานเจื้อยแจ้ว พร้อมกับใช้ส้อมจิ้มอาหารชิ้นพอดีคำยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม

คิมหันต์เบือนหน้าหนีอย่างลืมตัว

"ผมไม่ค่อยหิว แพรทานเถอะ"

"พี่คิมเป็นอะไรไปคะ หรือว่าอาหารไม่ถูกปาก?"

หญิงสาวชะงัก ชักมือกลับมาด้วยความเสียหน้าเล็กน้อย

"เปล่าหนะ ผมแค่มีเรื่องงานให้คิดนิดหน่อย"

เขาตอบปัดๆ แต่ในความเป็นจริง ภายในหัวของเขากลับมีแต่ภาพใบหน้าของเลขาฯ สาว แววตาที่เคยอ่อนโยนและยอมโอนอ่อนให้เขาเสมอ บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาและว่างเปล่าจนน่าใจหาย คำเรียกขานว่าท่านประธานที่หลุดออกจากปากเธอฟังดูห่างเหินจนเขาแทบคลั่ง ยิ่งนึกถึงดวงตากลมโตที่แดงช้ำเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มในอกเหมือนมีไฟสุม

~ ใครทำอะไรเธอพัชชา หรือว่าเป็นฉันเองที่ทำให้เธอร้องไห้? ~

คิมหันต์สะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไป เขาจะเป็นต้นเหตุได้อย่างไร ในเมื่อเช้านี้เขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ

ทว่าความหงุดหงิดพลุ่งพล่านกลับไม่ยอมลดละ เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสูท กดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยเป็นครั้งที่สามของวัน แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงเสียงระบบฝากข้อความ

หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

พัชชาปิดเครื่อง เลขาฯ คนที่บ้างานและสแตนด์บายรอรับคำสั่งเขายี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างพัชชาเนี่ยนะ กล้าปิดเครื่องหนีเขา

"พี่คิมคะ... พี่คิมหันต์คะ "

เสียงเรียกของเหมือนแพรทำให้เขาสะดุ้งหลุดจากภวังค์

"มีอะไร"

น้ำเสียงของเขาห้วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"แพรเรียกตั้งหลายรอบ พี่คิมมัวแต่เหม่ออะไรอยู่คะ แพรบอกว่าบ่ายนี้เราไปดูแหวนหมั้น"

"ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเอกสารด่วนที่ต้องเซ็นให้ทันก่อนบ่ายสามเราไปวันอื่นละกัน"

คิมหันต์ตัดบทอย่างรวดเร็ว เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบธนบัตรใบละพันหลายใบวางแหมะลงบนโต๊ะโดยไม่รอเช็กบิล .

"ผมขอตัวก่อน ขอโทษที่อยู่ทานของหวานด้วยไม่ได้ ส่วนเรื่องรถเดี๋ยวผมให้คนขับรถของโรงแรมไปส่งแพรก็แล้วกัน"

"เดี๋ยวสิคะพี่คิม! พี่คิม!"

คิมหันต์ไม่สนใจเสียงเรียกประท้วงของว่าที่คู่หมั้น เขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ออกจากห้องอาหารตรงดิ่งไปยังลานจอดรถทันที สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขากำลังร้องเตือนว่า หากเขาไม่รีบกลับไปที่ออฟฟิศตอนนี้ เขาอาจจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล

รถสปอร์ตคันหรูแล่นฉิวไปบนท้องถนนด้วยความเร็วที่เกินกว่ากฎหมายกำหนด คิมหันต์ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานกลับมาถึงตึก K.H. Corporation ชายหนุ่มก้าวฉับๆ ออกจากลิฟต์ผู้บริหารตรงดิ่งไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้องของตนเอง

เเต่ทว่า..สิ่งที่รอเขาอยู่กลับมีความเพียงความว่างเปล่า

โต๊ะทำงานของพัชชาถูกจัดเก็บจนเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินไป ไม่มีกระเป๋าสะพาย ไม่มีแก้วน้ำส่วนตัว ไม่มีร่องรอยของหญิงสาวเจ้าของโต๊ะ

"คุณพัชชาไปไหน"

คิมหันต์หันไปตวาดถามพนักงานฝ่ายบุคคลที่เดินผ่านมาพอดี

"เอ่อ...ตั้งแต่ช่วงพักเที่ยง ก็ยังไม่มีใครเห็นคุณพัชชาเลยค่ะบอส"

พนักงานสาวตอบเสียงตะกุกตะกักด้วยความหวาดกลัวอารมณ์เกรี้ยวกราดของเจ้านาย

คิมหันต์สบถในลำคออย่างหัวเสีย เขาผลักประตูบานใหญ่เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของตัวเอง กวาดสายตามองหาผู้หญิงที่กล้าขัดคำสั่งเขา แต่แล้วสายตาคมกริบก็ไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่วางเด่นหราอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานตัวใหญ่

ซองจดหมายสีขาวและคีย์การ์ดสีดำขลับ

หัวใจของประธานบริหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขาก้าวขาที่เริ่มหนักอึ้งเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน

ตัวอักษรไม่กี่บรรทัดบนกระดาษแผ่นนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึก ยิ่งเห็นลายเซ็นที่คุ้นเคยตวัดอยู่มุมขวาล่าง โลกทั้งใบของคิมหันต์ก็ราวกับพังทลายลงตรงหน้า

..เธอไปแล้ว...

พัชชาทิ้งเขาทิ้งทุกอย่างและเดินออกไปจากชีวิตของเขาแล้วจริงๆสินะ