ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูล บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำที่ควรจะอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่าน อาหารเลิศรสระดับเชฟมิชลินถูกวางทิ้งไว้จนเย็นชืด โดยไม่มีใครแตะต้องมันเลยแม้แต่คำเดียว
"ลูกทำแบบนั้นกับหนูแพรได้ยังไงคิมหันต์
สั่งยามให้ไปลากตัวว่าที่คู่หมั้นตัวเองออกไปต่อหน้าพนักงานเป็นร้อย ลูกเอาสมองส่วนไหนคิด"
เสียงของคุณหญิงชลดาตวาดลั่นทำลายความเงียบ ท่านกระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำกระฉอก ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและเสียหน้าขั้นสุด
คิมหันต์นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ แต่อกข้างซ้ายกลับเต้นระรัวด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ นัยน์ตาคมกริบดุจราชสีห์ตวัดมองมารดาด้วยความแข็งกร้าว
"ผมเตือนเธอแล้วครับแม่ ผมบอกชัดเจนแล้วว่าผมไม่เคยตกลงเรื่องงานหมั้น และผมก็ไม่อนุญาตให้เธอเข้ามาระรานคนของผมในบริษัท แต่เหมือนแพรดื้อด้านและทำตัวไร้สติเอง"
ชายหน
