"คุณคิม... อื้อ..."
เสียงประท้วงของพัชชาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักบดจูบลงมาอีกครั้ง จากทางด้านหลัง ครั้งนี้มันไม่ใช่จูบที่เร่งรีบเหมือนตอนชๅเอยู่ที่ประตู แต่มันคือจูบที่ละเมียดละไม หนักหน่วง และเต็มไปด้วยการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปพัวพัน เรียกร้องการตอบสนองจนพัชชาเริ่มหลอมละลายไปกับสัมผัสที่คุ้นเคย
มือหนาเริ่มซุกซนบีบเค้นสัดส่วนโค้งเว้าของร่างกายงรวดเร็วแต่ทว่าแผงไปด้วยความนุ่มนวล จนกระทั่งผิวเนียนละเอียดปรากฏแก่สายตา คิมหันต์ผละริมฝีปากออกมา จ้องมองผลงานเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา
"เธอสวยกว่าที่ฉันจำได้เสียอีก พัชชา..."
เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฝากรอยรักสีกุหลาบจางๆ ไว้เพื่อเตือนสติว่าเธอคือคนของเขา
"คุณคิม.อย่าทำรอยนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ใส่ชุดทำงานไม่ได้"
พัชชาครางประท้วงเบาๆ มือเล็กขยุ้มผมสีดำสนิทของเขาเพื่อระบายควา
