ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

ตามจนเจอ

กรี๊ดดดดดดดดดด

เสียงแหลมปรี๊ดแปดหลอดของเหมือนแพรแผดลั่นทำลายความสงบของดอยแม่สลองจนนกที่เกาะอยู่บนต้นไม้ถึงกับบินหนีแตกฮือ หญิงสาวไฮโซเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า ผู้ชายที่เธอหมายปองและกำลังจะได้ครอบครอง กลับอุ้มอดีตเลขาฯ หน้าจืดขึ้นพาดบ่าต่อหน้าต่อตาเธอ

"พี่คิม พี่ทำบ้าอะไรน่ะ ปล่อยนังเลขาชั้นต่ำนั่นลงเดี๋ยวนี้นะ"

เหมือนแพรวิ่งถลันเข้าไปขวางหน้าคิมหันต์ ส้นสูงปรี๊ดของเธอจิกพื้นดินจนสะดุดเซแท่ดๆ แต่เธอก็ไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไป ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยาจนถึงขีดสุด สองมือพยายามจะเข้าไปทุบตีพัชชาที่ห้อยหัวอยู่บนบ่ากว้าง

"ปล่อยฉันนะคุณคิมหันต์! ปล่อย!" พัชชาเองก็ดิ้นรนสุดชีวิต สองมือเล็กทุบลงบนแผ่นหลังกว้างไม่ยั้ง แต่คิมหันต์กลับยืนนิ่งดั่งหินผา วงแขนแกร่งรัดรึงท่อนขาของเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้

"ถอยไปเหมือนแพร"

คิมหันต์ตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจอย่างปิดไม่มิด "อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้"

"แพรไม่ถอย พี่คิมจะมาทำแบบนี้กับแพรไม่ได้นะคะ แพรเป็นคู่หมั้นพี่นะ พี่จะมาอุ้มผู้หญิงชั้นต่ำที่ไหนก็ไม่รู้ต่อหน้าแพรแบบนี้ไม่ได้"

เหมือนแพรกระทืบเท้าเร่าๆ น้ำตาแห่งความเสียหน้าไหลอาบแก้ม ท่ามกลางสายตาของป้าสายและชาวบ้านที่มองมาอย่างเอือมระอา

"ผมไปตกลงเป็นคู่หมั้นคุณตั้งแต่เมื่อไหร่"

น้ำเสียงเย็นเยียบของคิมหันต์ตอกกลับจนเหมือนแพรหน้าชา "

เรื่องงานหมั้นบ้าบอนั่นมันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อของผู้ใหญ่ และตอนนี้ ผมขอยกเลิกมันทั้งหมด "

คำประกาศกร้าวของคิมหันต์เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางแสกหน้าของเหมือนแพร หญิงสาวช็อกตาตั้ง ริมฝีปากสั่นระริก

"ไม่ .. ไม่จริง พี่คิมล้อแพรเล่นใช่ไหมคะพี่คิมจะมายกเลิกงานหมั้นเพราะนังเลขาขี้ข้านี่ไม่ได้นะ คุณแม่ไม่ยอมแน่ คุณลุงคุณป้าก็ต้องไม่ยอมแพรจะฟ้องพวกท่าน อร๊ายย .."

เหมือนแพรกรีดร้องอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง มือเรียวชี้หน้าด่ากราดไปที่พัชชา

"แกนังพัชชา นังหน้าด้าน แกทำของใส่พี่คิมใช่ไหม แกถึงได้หน้าด้านแย่งของคนอื่นแบบนี้"

"หุบปากสกปรกของเธอเดี๋ยวนี้เหมือนแพร ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"

คิมหันต์หมดความปรานี เขาหันไปตวาดสั่งลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ด้านหลัง

"ไอ้กรลากตัวผู้หญิงคนนี้ไปขึ้นรถอีกคันแล้วขับไปส่งที่สนามบินซะ จับยัดขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ ไปเลย ถ้าเธอโวยวายก็มัดปากมัดมือเธอไว้"

"รับทราบครับบอส"

กรรับคำสั่งเสียงแข็ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคนเข้าไปประกบตัวเหมือนแพร

"กรี๊ดดด.... ปล่อยฉันนะ ไอ้พวกชั้นต่ำ อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวฉันนะ ฉันเป็นนายหญิงของพวกแกนะเว้ย"

เหมือนแพรดิ้นพราดๆ เตะถีบการ์ดอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่แรงของลูกคุณหนูหรือจะสู้บอดี้การ์ดร่างกำยำ เธอถูกหิ้วปีกห่างออกไปเรื่อยๆ ทั้งที่ปากยังคงกรีดร้องและด่าทอพัชชาด้วยถ้อยคำหยาบคายจนลั่นดอย ทิ้งคราบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไปจนหมดสิ้น กลายเป็นเพียงผู้หญิงเสียสติที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูป

คิมหันต์ไม่แม้แต่จะปรายตามองอดีตว่าที่คู่หมั้นที่ถูกลากตัวออกไป เขากระชับร่างของพัชชาบนบ่าให้แน่นขึ้น ก่อนจะหันไปถามป้าสายที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ

"ห้องพักของผู้หญิงคนนี้อยู่ไหน"

เขาถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

ป้าสายที่ตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก รีบชี้มือสั่นๆ ไปทางเรือนไม้ไผ่หลังเล็กที่อยู่ริมสุดของโฮมสเตย์ทันที

"ขอบใจ"

คิมหันต์ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะก้าวยาวๆ แบกพัชชาตรงดิ่งไปยังเรือนไม้ไผ่หลังนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนเสียงประท้วงและการดิ้นรนของคนบนบ่าเลยแม้แต่น้อย เขาเตะประตูไม้ไผ่ให้เปิดออก ก้าวเข้าไปด้านใน แล้วใช้เท้าถีบปิดประตูลงกลอนดัง ปัง ขังตัวเองและผู้หญิงที่เขารักไว้ในโลกที่มีเพียงพวกเขาสองคน