“คิมหันต์ นี่ลูกทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม!
”
น้ำเสียงของคุณหญิงชลดาตวาดก้องจนบรรยากาศในห้องนั่งเล่นสั่นสะท้าน ท่านเมินเฉยต่อกิริยานอบน้อมของพัชชา แล้วพุ่งเป้าไปที่ลูกชายตัวดีที่ยืนทำหน้าตายไม่สะทกสะท้านอยู่ตรงหน้า
“ผมรู้ตัวดีครับแม่ ผมแค่ไปพาคนของผมกลับมาทำงาน”
คิมหันต์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตากลับคมปลาบราวกับจะประกาศศึก
“คนของลูก? เลขาฯ มีเป็นร้อยเป็นพันคนหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่หนูแพรเขาเป็นคู่หมั้น เป็นคนที่ผู้ใหญ่เห็นชอบ ลูกกล้าดียังไงถึงทิ้งเขาไว้กลางดอยแล้วหิ้วปีกแม่เลขานี่กลับมาด้วย”
คุณหญิงชลดาชี้มือสั่นเทาไปที่พัชชาที่ยืนอยู่หลังร่างหนา
“หนูแพรร้องไห้ฟูมฟายมาหาแม่ บอกว่าลูกประกาศยกเลิกงานหมั้นต่อหน้าคนงานในไร่ชา ลูกทำลายเกียรติของตระกูลเราเพื่อผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับลูกเลยเนี่ยนะ”
“ที่ไม่มีอะไรคู่ควรหรือเพราะแม่มองไม่เห็นเองกันแน่ครับ”
คิมหันต์ขยับกายบังพัชชาให
