เสียงประตูเพนต์เฮาส์หรูปิดลงพร้อมกับการล็อกอัตโนมัติที่ดัง แกร๊ก ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องกว้างที่เคยเย็นเยียบมาหลายวัน ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู พัชชายังไม่ทันได้วางกระเป๋าเดินทางลงด้วยซ้ำ ร่างทั้งร่างก็ถูกวงแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดแล้วรั้งเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างรวดเร็ว
"คุณคิมเดี๋ยวค่ะวางกระเป๋าก่อน"
พัชชาประท้วงเสียงแผ่ว แต่หัวใจกลับเต้นรัวแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่โหยหา
"ไม่วางไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น"
คิมหันต์ซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เขาคิดถึงจนแทบคลั่งตลอดเวลาที่เธอหายไป มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ ส่วนอีกข้างโอบรัดเอวเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา
"คุณรู้ไหมว่าสามวันที่ไม่มีเธอมันเหมือนนรกแค่ไหนพัชชา"
เสียงทุ้มพร่าพึมพำชิดผิวเนื้ออ่อนนุ่ม
"ฉันเหมือนคนบ้าที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่หน้าเธอ ได้ยินแต่เสียงเธอ.เธอ
