ซ่อนรักคุณเลขาคนโปรด

คุกเข่าง้อ

"ไม่ค่ะ..."

พัชชาส่ายหน้าทั้งน้ำตา สะอื้นจนตัวสั่น

"ฉันกลับไปไม่ได้จริงๆ คุณคิมกลับไปเถอะค่ะ ไปจัดการเรื่องของคุณให้เรียบร้อย ส่วนฉันฉันขอเลือกทางเดินของตัวเอง"

หญิงสาวพยายามแกะมือหนาที่เกาะกุมข้อมือเธอออก แต่ครั้งนี้คิมหันต์กลับไม่ได้ออกแรงบีบหรือบังคับด้วยกำลังเหมือนทุกครั้ง เขาค่อยๆ ปล่อยมือเธอออกช้าๆ ทว่าสิ่งที่เขาทำต่อมากลับทำให้พัชชาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ

ร่างสูงสง่าที่เคยยืนตระหง่านอย่างภาคภูมิใจ ค่อยๆ ย่อกายลงขยับเข่าลงกับพื้นไม้ไผ่ที่ส่งเสียงลั่นประท้วงตามน้ำหนักตัว ประธานบริหารหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับยอมลดตัวลงมาคุกเข่าต่อหน้าเลขาฯ สาวในห้องพักซอมซ่อบนดอยไกลโพ้น

"คุณคิมทำอะไรคะลุกขึ้นเดี๋ยวนี้"

พัชชาละล่ำละลักบอก ร่างกายสั่นเทาไปหมด เธอรีบถลาเข้าไปดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทดั่งหินผา

"ถ้าเธอไม่ยอมกลับไปกับฉัน ฉันก็จะไม่ลุกไปไหนทั้งนั้น" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวและเต็มไปด้วยการอ้อนวอนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"ศักดิ์ศรีของฉันมันไม่มีค่าอะไรเลยพัชชา ถ้าชีวิตของฉันหลังจากนี้ไม่มีเธออยู่ข้างๆ ได้โปรด ให้โอกาสคนเห็นแก่ตัวคนนี้อีกครั้งได้ไหม"

ภาพผู้ชายที่ทรงอำนาจที่สุดที่เธอเคยรู้จัก ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดมาคุกเข่าขอร้องเธอแบบนี้ ทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของพัชชาพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี เธอพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้กับความรักที่ยังคงหยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจ และพ่ายแพ้ให้กับความจริงใจที่เขาสื่อผ่านการกระทำในครั้งนี้

"อย่าทำแบบนี้เลยค่ะฉันยอมแล้ว ฉันจะกลับไปก็ได้ "

พัชชาสะอื้นไห้พลางพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงตามเดิม

"ฉันจะกลับไปเป็นเลขาฯ ของคุณเหมือนเดิม"

คิมหันต์คว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบอกแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก

"จริงนะ ขอบคุณนะพัชชา ขอบคุณจริงๆ"

"แต่ฉันมีข้อแม้ค่ะ"

พัชชาผละออกมาสบตาเขา แววตาเด็ดเดี่ยวขึ้น "คุณต้องกลับกรุงเทพฯ ไปก่อนวันนี้พร้อมกับคุณเหมือนแพร

"พัชชา แต่ฉันเพิ่งเจอเธอนะ..."

"ใจเย็นๆคะฟังฉันก่อนค่ะ"

เธอแตะริมฝีปากเขาเบาๆ เพื่อให้เขาหยุดพูด "ถ้าเรากลับไปพร้อมกันตอนนี้ คนทั้งบริษัทและครอบครัวของคุณจะมองฉันยังไง เรื่องที่คุณอาละวาดอุ้มฉันต่อหน้าคุณแพรมันก็แย่พอแล้ว ฉันไม่อยากกลับไปในฐานะผู้หญิงที่แย่งว่าที่คู่หมั้นคนอื่น ฉันอยากกลับไปทำงานอย่างมีศักดิ์ศรี"

คิมหันต์ขมวดคิ้ว แต่ก็ตั้งใจฟังทุกคำพูดของเธอ

"คุณกลับไปจัดการเรื่องยกเลิกงานหมั้นให้เรียบร้อยด้วยตัวเองที่กรุงเทพฯ ส่วนฉันอีกสองวันฉันจะตามกลับไปเองเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันไปกับคุณ เพื่อไม่ให้มีข่าวลือเสียหายไปมากกว่านี้ ถ้าคุณตกลงตามนี้ ฉันถึงจะกลับไปทำงานที่บริษัทค่ะ"

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาไม่อยากทิ้งเธอไว้ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว แต่เขาก็รู้ดีว่าพัชชาพูดถูก เขาทำลายความรู้สึกเธอมามากพอแล้ว และนี่คือสิ่งเดียวที่เขาจะทำเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเธอได้

"ก็ได้ฉันจะกลับไปก่อน"

คิมหันต์จูบลงบนหน้าผากมนอย่างหงอยๆ

"แต่สัญญามานะ ว่าอีกสองวันฉันต้องเห็นเธอมายืนอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องทำงานของฉัน ถ้าเธอเบี้ยวอีกล่ะก็... ฉันจะเผาไร่ชานี่ทิ้งแล้วลากเธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์กลับไปจริงๆ ด้วย"

พัชชาหลุดยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

.. "ค่ะ... ฉันสัญญา"

แม้จะเป็นการกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความลับอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พัชชารู้ดีว่ามันจะไม่เหมือนเดิม เพราะพันธนาการที่ผูกมัดเธอไว้ ไม่ใช่แค่หน้าที่หรือความต้องการทางกาแต่คือหัวใจของเขาที่เขามอบให้เธอไว้ที่นี่ บนดอยที่หนาวเหน็บแห่งนี้เอง