เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

นิทรรศการ​ภาพวาด​ 3

วิลเฮล์มยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าภาพวาด "เงาจากอดีต" อีกครั้ง แสงสว่างจากโคมไฟบนเพดานสาดกระทบลงมาบนผืนผ้าใบที่บรรจงรังสรรค์ด้วยฝีมือของเพื่อนศิลปินตัวน้อย บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของผู้ชมงานศิลป์ที่สะท้อนถึงความประทับใจ

"ฉันอยากให้ทุกคนมาเห็นภาพพวกนี้ด้วยกันจริงๆ" วิลเฮล์มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่มาก"

"แน่นอนสิ!" เลน่ารับรองด้วยน้ำเสียงสดใสและมั่นใจ "ป่านนี้พวกโกรันคงเสร็จงานที่คลับเยาวชนแล้วมั้ง ขนมของโซเฟียก็คงขายดีถล่มทลายไปแล้วด้วย!"

"ก็ใช่น่ะสิ!" ชาร์ล็อตหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี "ลูกสาวร้าน 'Moren Bageri&Konditori' ซะอย่าง จะให้เสียชื่อได้ไงล่ะ!"

"ฉันหวังว่าอย่างนั้นนะ" วิลเฮล์มพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า "ฉันอยากให้ทุกคนได้สัมผัสแรงบันดาลใจจากงานศิลปะเหล่านี้ด้วยกัน"

"เดี๋ยวก็มาน่า" ชาร์ล็อตตบไหล่เขาเบาๆ อย่างเป็นกันเอง พร้อมส่งยิ้มละมุนที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ตอนนี้รีบไปดูภาพ 'ขจัดความกลัว' ของเธออีกรอบดีกว่าไหม? ภาพนั้นมันสุดยอดไปเลยนะ!"

วิลเฮล์มพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เขาหันหลังแล้วเดินตามเลน่ากับชาร์ล็อตไปตามทางเดินแคบๆ ของหอศิลป์ ที่เต็มไปด้วยผลงานชิ้นเอกของเพื่อนร่วมชั้นและเด็กคนอื่นๆ ซึ่งแต่ละภาพล้วนฉายแววของความหวังและความกล้าหาญ

"ฉันว่าภาพพวกนั้นมันแสดงถึงพลังได้ดีจริงๆ นะ" วิลเฮล์มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องภาพวาดตรงหน้าด้วยความชื่นชม "มันสื่อถึงความต้องการที่จะปกป้องตัวเอง...และกันและกัน"

"ใช่เลย!" เลน่าพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรงกล้า "แรงปรารถนาที่จะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไปมันส่องประกายออกมาจากภาพเหล่านั้นจริงๆ มันเหมือนแสงที่ฉายออกมาจากความมืดมิดเลย"

"มันทำให้ฉันนึกถึงตอนที่พวกเธอหนีจากเงานั่นเลย" ชาร์ล็อตเสริมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ความกลัวผลักดันให้เราต้องวิ่งเร็วขึ้น แต่สุดท้ายมันก็ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหมล่ะ?"

ทั้งสามสำรวจภาพวาดอย่างพิจารณาด้วยจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาแต่ไกล เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังและชีวิตชีวา

"ว่าไงพวกศิลปินตัวน้อย! พวกเรามาแล้ว!" โกรันนำกลุ่มเพื่อนที่เหลืออย่าง โจนัส เฟลิกซ์ เซบาสเตียน แม็กซ์ และลาร์ส ตะโกนเรียกเพื่อนทั้งสามด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ไงพวกนาย! งานที่คลับเยาวชนเป็นไงบ้าง ได้ผลตอบรับดีไหม?” วิลเฮล์มถามด้วยความตื่นเต้นเมื่อเพื่อนๆ มาถึง

เซบาสเตียนตอบด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกาย "สุดยอดไปเลย! วันนี้พวกเราได้ค่าตอบแทนเป็นกอบเป็นกำเลย มันมากพอที่จะบริจาคได้จำนวนนึงพอดี! ว่าแต่...เคาน์เตอร์รับบริจาคไปทางไหนล่ะ?" เขาถามต่ออย่างกระตือรือร้น

ชาร์ล็อตยิ้มกว้างแล้วชี้ไปที่หน้าประตูทางเข้างาน "อยู่ตรงหน้างานพอดีเลย! ไปสแกนจ่าย หรือหยอดเหรียญลงในเครื่องก็ได้นะ ง่ายสุดๆ!" เธอบอก

โกรันพยักหน้าอย่างกระฉับกระเฉงและหันไปบอกกลุ่มเพื่อนที่เหลือ "เยี่ยม! งั้นพวกเราไปบริจาคกันก่อนเลย!"

"โอเค! ฉันมีเงินค่าขนมของสัปดาห์นี้เกือบทั้งหมดเลยนะ!" เฟลิกซ์พูดพลางล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่ขาดรุ่งริ่งของเขาออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

"ฉันก็มีเหมือนกัน!" โจนัสเสริมด้วยรอยยิ้มกว้าง "เรามาทำให้ยอดบริจาคพุ่งทะยานกันเถอะ! เพื่อโลกที่ดีขึ้น!"

"ยอดเยี่ยมไปเลยพวกนาย!" วิลเฮล์มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความตื่นเต้น "พลังของพวกเรานี่แหละที่จะทำให้มูลนิธิเติบโต ทำให้ความหวังเบ่งบาน!"

"แน่นอน! เราต้องทำเพื่อ 'นกสีน้ำเงิน' นั่นด้วย!" เลน่าเสริมด้วยรอยยิ้มที่สดใส "เพื่ออนาคตที่สดใสของทุกคน!"

"ไปกันเถอะ!" โกรันตะโกนนำกลุ่มด้วยพลังงานล้นเหลือ

ด้วยความมุ่งมั่น แรงบันดาลใจ และความสามัคคี เหล่าเพื่อนๆ ต่างก็พากันไปยังเคาน์เตอร์บริจาคเพื่อทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นอีกนิดหนึ่ง ทุกการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาเปรียบดั่งแสงสว่างที่ช่วยขจัดเงามืดจากอดีตและสร้างอนาคตที่สดใส พลุ่งพล่านไปด้วยความหวังและกำลังใจให้แก่กันและกัน