เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

ความสุข​

ท้องฟ้ามืดครึ้มปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ พร้อมกับมีหิมะโปรยปรายปนฝนพรำๆ ตกลงมาเบาบางจนแทบไม่รู้สึกถึงหยาดน้ำค้าง ลมหนาวพัดเอื่อยๆ แทรกซึมไปถึงกระดูก ทำให้เด็กๆ ต้องกอดตัวเองแน่นขึ้นกว่าเดิม เฟลิกซ์ถึงกับปากสั่นระริก เพราะเขาเป็นคนขี้หนาวเป็นทุนเดิม พอเจอทั้งลมหนาวกัดกินเช่นนี้เข้าไป เขายิ่งสั่นสะท้านหนักกว่าเก่าจนตัวงอ

"โอ๊ย...! หนาวเหน็บเหลือเกิน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งแล้วเนี่ย" เฟลิกซ์พูดเสียงสั่นระริก ฟันกระทบกันกึกๆ พร้อมกับลมหายใจที่กลายเป็นไอขาวจางๆ ลอยเลือนไปในอากาศ

"ทนอีกหน่อยน่าเฟลิกซ์" โกรันปลอบเสียงทุ้มนุ่ม "ธรรมชาติย่อมมีวัฏจักรของมัน เราไม่อาจเปลี่ยนแปลงสายลมหรือหิมะที่โปรยปรายได้หรอก"

"ฉันเพียงหวังว่าเรื่องที่เราไปนำเสนอคณะกรรมการนักเรียนจะดำเนินไปอย่างราบรื่นนะ" เลน่าถอนหายใจยาว พลางเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องไปยังเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น

"ฉันแน่ใจว่าต้องผ่านไปด้วยดี" วิลเฮล์มยืนยันหนักแน่น แววตาฉายความมั่นใจ "คณะกรรมการโรงเรียนได้แสดงเจตจำนงเห็นชอบกับข้อเสนอของเราแล้ว พวกเขาเตรียมลงมติเป็นเอกฉันท์ เพื่อให้ความหวังของเราเป็นจริง"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน" โซเฟียพูดขึ้นอย่างมีความหวัง สายตาเปล่งประกาย "อย่างน้อย...เสียงเล็กๆ ของพวกเราก็มีคุณค่าและมีความหมายมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ได้"

เลน่าตาเป็นประกายระยิบระยับ "ฉันอยากให้นกสีน้ำเงินตัวนั้นไปโบยบินอยู่รอบๆ เพื่อนคนอื่นๆ ด้วย"

"นกสีน้ำเงินเหรอ? เธอหมายถึงอะไรกันแน่?" โซเฟียขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

"เราหมายถึง 'ความสุข' น่ะโซเฟีย" วิลเฮล์มตอบแทนอย่างใจเย็น พลางส่งยิ้มบางๆ

"ใช่แล้ว" เลน่าเห็นด้วย พยักหน้าเบาๆ "เด็กๆ เหล่านั้นได้ผ่านพ้นความมืดมิดและเผชิญหน้ากับ 'นกสีเทา' มามากพอแล้ว พวกเขาควรได้พบเจอกับ 'นกสีน้ำเงิน' และแสงสว่างที่อบอุ่นบ้าง โดยเฉพาะเด็กประถมสี่คนที่เราได้พบเจอวันนั้น"

โซเฟียพยักหน้าช้าๆ พอจะเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งที่เลน่าต้องการสื่อ "หมายความว่าพวกเราก็เหมือนทิลทิลกับมิทิลที่ต้องผจญภัยผ่านความมืดมิดในที่ต่างๆ กว่าจะค้นพบ 'นกสีน้ำเงิน' ใช่ไหม"

"ถูกต้องเลย" วิลเฮล์มพยักหน้าเห็นด้วย "หนังสือเล่มนั้นยังบอกอีกว่า 'จงทำความเข้าใจและรักบรรดา "นกสีเทา" ที่เผชิญหน้ากันระหว่างทาง ในขณะที่เรากำลังตามหา "นกสีน้ำเงิน" ของเรา'"

คำตอบอันเปี่ยมด้วยปรัชญาของวิลเฮล์มกับเลน่าทำให้เพื่อนๆ ที่เหลือพอจะเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งเหล่านี้ พวกเขาหวังว่าความหวังและความสุขที่ค้นพบนี้ จะสามารถส่งต่อไปถึงผู้อื่นได้อย่างไม่รู้จบ แม้ในยามที่ลมหนาวยังคงพัดโชยมาอย่างไม่ขาดสายก็ตาม