เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

การกลับบ้านของเลน่า

เลน่าก้าวเท้าเข้ามาในบ้านที่คุ้นเคย กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเย็นที่แม่กำลังปรุงผสานกับกลิ่นอายของความอบอุ่นในบ้านเป็นเสมือนเกราะกำบังที่เคยโอบอุ้มเธอไว้เสมอมา แต่ในวันนี้ กลิ่นหอมเหล่านั้นกลับไม่สามารถซึมซาบเข้าไปถึงความรู้สึกภายในที่กำลังสั่นคลอนได้เลย

สายตาของสเตลลันผู้เป็นพ่อยังคงจดจ่ออยู่กับจอโทรทัศน์ที่กำลังฉายภาพนักฟุตบอลวิ่งไล่ลูกหนังอย่างดุเดือด มือข้างหนึ่งยกกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบขึ้นจิบเป็นระยะ เสียงเชียร์จากจอทีวีดังคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะคิกคักของมาจาและคลาร่า น้องสาวฝาแฝดวัยสี่ขวบที่กำลังวิ่งไล่โยนลูกบอลกับเจ้าเบลล่า ลูกแมวสีขาวปุยอย่างสนุกสนาน เสียงกระดิ่งเล็กๆ ที่ติดอยู่บนลูกบอลดังกรุ๊งกริ๊งเป็นจังหวะแห่งความสุขที่แสนเรียบง่าย

ในครัว อมาเลียผู้เป็นแม่กำลังช่วยแม่บ้านจัดเตรียมมื้อค่ำอย่างขะมักเขม้น กลิ่นหอมยั่วยวนของซุปคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้ท้องร้อง หากแต่เลน่ากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ

"กลับมาแล้วค่ะ!" เลน่าเปล่งเสียงออกมาเบาๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงด้วยความแหบพร่าอย่างประหลาด มันดังพอที่จะทำให้สเตลลันละสายตาจากจอทีวี หันมามองลูกสาวคนโตที่เพิ่งกลับถึงบ้านด้วยแววตาฉงนระคนเป็นห่วง

"อ้าว ทำไมกลับมาช้าจังล่ะลูก พ่อรอลูกมาดูบอลเป็นเพื่อนอยู่เลยนะ" สเตลลันถามพลางยื่นมือไปลูบหัวลูกสาว แต่เลน่ากลับหลบสัมผัสเบาๆ นั้นอย่างไม่ตั้งใจ

เลน่าก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามรวบรวมสติและปั้นสีหน้าให้ดูปกติที่สุด แม้ในใจจะเต้นระรัวราวกับมีกลองศึกกำลังประโคม "เอ่อ... หนู... หนูไปเที่ยวกับเพื่อนมาน่ะค่ะ เลยกลับช้านิดหน่อย" เธอพยายามทำให้เสียงฟังดูธรรมดาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าความประหม่าก็ยังคงเล็ดลอดออกมาจากปลายเสียง "เดี๋ยวหนูขอเอาของไปเก็บก่อนนะคะ" เธอรีบพูดบ่ายเบี่ยงแล้วเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังไล่ตามติดหลัง ทิ้งไว้เพียงความสงสัยในแววตาของสเตลลันที่มองตามแผ่นหลังลูกสาวขึ้นไป

ระหว่างมื้อเย็น บนโต๊ะอาหารที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วและเรื่องราวประจำวันอันแสนสนุกสนานของมาจาและคลาร่าที่เล่าให้พ่อกับแม่ฟังอย่างออกรส วันนี้กลับมีเพียงเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยสองคนนั้นที่ดังเป็นระยะๆ เลน่าพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามยิ้ม และตอบบทสนทนาไปเป็นคำๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนทน และดวงตาของเธอก็ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิดดุจผืนน้ำที่ดูสงบนิ่งแต่เบื้องล่างกลับมีกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกราก สเตลลันกับอมาเลียผู้เป็นพ่อแม่ สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลูกสาวคนโตได้อย่างชัดเจน

"เลน่า ลูกไม่สบายรึเปล่า" อมาเลียเอ่ยปากถามเลน่าอย่างอ่อนโยนและเป็นห่วง มือเรียวเอื้อมไปกุมมือลูกสาวที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ "ทำไมดูวิตกกังวลจัง มีอะไรหรือเปล่าลูก"

เลน่าเงยหน้ามองแม่ พยายามยิ้มให้ แต่รอยยิ้มนั้นกลับบิดเบี้ยวจนดูไม่น่ามอง "อืม... ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ หนูแค่รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อยเอง" เธอรีบพูดปัดๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวต่ออย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหลบเลี่ยงสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของแม่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถึงเรื่องราวอันน่าขนหัวลุกที่เธอและวิลเฮล์มเพิ่งประสบมา ทั้งที่ห้องสมุดเก่าแก่และหอนาฬิกาเก่าคร่ำคร่า ไม่กล้าเล่าเรื่องกลุ่มคนแปลกหน้าเหล่านั้นที่พยายามสะกดจิตเด็กๆ อย่างพวกเขาให้เห็นภาพหลอน ภาพลวงตาที่ราวกับถูกบงการ เพื่อใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือในพิธีบูชายัญอันดำมืดอะไรสักอย่าง

เธอนั่งเงียบๆ ฟังเสียงครอบครัวที่คุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ในใจเธอกลับผวาไม่หายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ความคิดเรื่องที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หอนาฬิกาเล่าให้เธอและวิลเฮล์มฟังเกี่ยวกับพิธีกรรมลี้ลับที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ และเด็กๆ ที่อายุไม่ถึงสิบแปดอย่างเธอ หรือเด็กคนอื่นๆ อีกหลายคน ก็มักจะตกเป็นเหยื่อของพิธีกรรมโหดร้ายนี้ มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่หยุดหย่อน ดุจฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนแม้ในยามตื่น

เธอเก็บความรู้สึกภายในไว้ทั้งหมด ไม่กล้าพูดถึงภาพหลอนและความลึกลับที่เธอและวิลเฮล์มประสบ สวนทางกับความสนุกสนานของครอบครัว เสียงหัวเราะคิกคักของน้องสาวฝาแฝดดังกระทบโสตประสาท ทว่าใจของเธอกลับมืดมน ความกลัวยังคงตามหลอกหลอน แม้จะเป็นค่ำคืนที่เงียบสงบในอ้อมกอดของครอบครัว การรู้ว่ามีอันตรายแอบแฝงอยู่เบื้องหลังม่านแห่งความปกติสุข กลับทำให้เธอนอนไม่หลับ

เลน่ารู้ดีว่าเธอควรจะเปิดใจพูดกับครอบครัว แต่ความกลัวที่จะทำให้พวกเขาตกใจ กลับดึงเธอไว้ราวกับถูกมัดไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันคือความคิดที่โหดร้าย เรื่องราวของเด็กหลายคนที่ต้องเผชิญกับพิธีกรรมที่น่าสะพรึงกลัว เธอเฝ้าถามตัวเองในเงามืดของใจที่กำลังหวาดผวา

... เมื่อไรที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้จะเผยออกมา และเธอ... จะพร้อมรับมือกับมันได้หรือไม่? หรือเธอจะต้องเผชิญกับมันเพียงลำพังในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งทางออก? ...