เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

"การบ้านและความรับผิดชอบที่เติบโตไปพร้อมกัน"

วิลเฮล์มกับเพื่อนๆ หัวเราะร่าเริง วิ่งไล่เตะบอลกันอย่างสนุกสนานใต้แสงแดดอ่อนๆ พอถึงเวลาพักกลางวัน แสงแดดสีส้มก็เริ่มทอดยาว พวกเขาก็โบกมือลากัน แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน วิลเฮล์มรับปากเพื่อนเสียงดังฟังชัดว่า "เดี๋ยวบ่ายมาเล่นกันใหม่นะ!" แต่ในใจเขาก็รู้อยู่แล้วว่ามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการก่อนจะถึงตอนบ่าย

พอกินข้าวเที่ยงฝีมือแม่เสร็จ วิลเฮล์มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองกองหนังสือกับสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาพึมพำกับตัวเองว่า "โอ๊ย... การบ้านอีกแล้วเหรอเนี่ย" พร้อมกับลากเก้าอี้ออกมานั่งแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ความเบื่อหน่ายเข้าปกคลุมจิตใจ เขาอยากกลับไปเป็นเด็กเล็กๆ ที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องมีภาระเรื่องการบ้านให้ต้องมาหนักใจแบบนี้เลยสักนิด

"อยากเป็นเหมือนนาธาเนียลจัง ไม่ต้องทำการบ้านอะไรเลย" วิลเฮล์มบ่นกับแม่ เสียงอู้อี้เล็กน้อย พลางชะเง้อมองน้องชายตัวน้อยที่กำลังสนุกกับการสร้างหอคอยจากบล็อกไม้อยู่ที่มุมห้องอย่างมีความสุข ไม่สนใจโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย

อิงเกอร์มองลูกชายด้วยสายตาที่เข้าใจ เธอวางผ้าเช็ดจานลงข้างตัว แล้วเดินเข้าไปหา ลูบเส้นผมนุ่มๆ ของวิลเฮล์มเบาๆ "แม่เข้าใจดีจ้ะ ว่าการบ้านมันน่าเบื่อ บางทีก็รู้สึกว่ามันเยอะแยะไปหมดเลยใช่ไหมลูก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็แฝงความจริงจังไว้ "แต่เรื่องพวกนี้มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตนะวิลเฮล์ม เหมือนที่ลูกต้องหัดผูกเชือกรองเท้า หรือช่วยแม่จัดโต๊ะอาหารนั่นแหละ พอโตขึ้น ลูกก็จะมีหน้าที่ความรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อยๆ การได้เรียนรู้ที่จะรับมือกับมันให้ดีตั้งแต่ตอนนี้ จะช่วยให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งได้นะ"

วิลเฮล์มเงยหน้ามองแม่ พยักหน้าช้าๆ เหมือนเข้าใจในสิ่งที่แม่อยากจะบอก "คงจะเป็นอย่างที่แม่พูดครับ" เขากล่าวเสียงค่อยลง พร้อมกับที่ความรู้สึกหงุดหงิดก็ค่อยๆ หายไป "ผมจะพยายามรับผิดชอบมากขึ้นครับ แล้วก็จะทำการบ้านให้เสร็จโดยไม่บ่นอีกแล้วครับ"

อิงเกอร์ยิ้มละมุน แววตาเป็นประกายด้วยความปลาบปลื้มที่เห็นลูกชายเริ่มมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น "เก่งมากเลยจ้ะ วิลเฮล์มของแม่" เธอจุ๊บหน้าผากลูกชายเบาๆ "แล้ววันหนึ่งนะ นาธาเนียลก็จะโตขึ้น มาเจอกับการบ้านแบบที่ลูกเจอตอนนี้ ลูกนั่นแหละที่จะได้สอนการบ้านให้น้อง และบอกเรื่องความรับผิดชอบให้น้องเหมือนที่แม่บอกลูกวันนี้ไง"

วิลเฮล์มยิ้มกว้าง รู้สึกภูมิใจในตัวเองอย่างน่าประหลาดใจ ความรู้สึกว่าตัวเอง "โตขึ้น" แล่นเข้ามาในความคิด เขากลับไปนั่งที่โต๊ะ ตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านจนเสร็จอย่างรวดเร็วและเรียบร้อยกว่าที่เคย จากนั้นเขาก็รีบไปกินขนมกับแม่และน้องชายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปเตะบอลกับเพื่อนๆ อีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่แค่เด็กที่ชอบเตะบอล แต่เป็นเด็กที่โตขึ้นและมีความรับผิดชอบมากกว่าเดิมอีกเยอะเลย

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนหน้าวิลเฮล์ม พร้อมกับทอดเงาของเขาและเพื่อนๆ ลงบนพื้นหญ้าสีเขียวสดใสในสนามฟุตบอล เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่ว เมื่อลูกบอลกลิ้งไปมาใต้เท้า เขาก็บังคับมันได้อย่างคล่องแคล่ว เขารู้สึกอิสระที่ได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จ ความรู้สึกภาคภูมิใจเกิดขึ้นในใจ ไม่ใช่แค่เพราะฝีเท้าการเตะบอลที่ดูดีขึ้น แต่ยังรวมถึงภาระหน้าที่ที่เขาก้าวผ่านไปได้ สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชัยชนะในสนาม คือการเอาชนะความรู้สึกเบื่อหน่ายจากกองการบ้าน ความตั้งใจของเขาไม่ได้มีแค่การยิงลูกบอลเข้าประตู แต่มันคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในทุกๆ เรื่อง และวันนี้เขาก็ทำได้สำเร็จตามที่หวังไว้แล้ว