นิทรรศการภาพวาด 2
908 Words
วิลเฮล์มเดินทอดน่องชมภาพวาดไปทีละรูป ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณารายละเอียดในแต่ละเฟรมอย่างตั้งอกตั้งใจ พลางก็กวาดสายตาชำเลืองมองหาเพื่อนๆ ไปรอบๆ ด้วยแววตาที่เจือความคาดหวัง
เขาเลื่อนสายตาไปยังภาพถัดไป เป็นภาพที่วาดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเด็กชายแปดขวบคนหนึ่งที่วาดรูปตัวเองกำลังยืนคุยกับต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับมีข้อความเขียนไว้เป็นภาษาสวีเดนว่า "Jag hoppas att trädet blir en bra lyssnare." (ฉันหวังว่าต้นไม้จะเป็นผู้ฟังที่ดี)
"ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ" วิลเฮล์มคิดในใจ พลางถอนหายใจเบาๆ "อย่างน้อยต้นไม้ก็คงจะรับฟังได้ดีกว่าผู้ใหญ่บางคนละนะ" ความคิดนั้นสะท้อนถึงความเข้าใจในความรู้สึกของเด็กคนนั้นอย่างลึกซึ้ง
ขณะที่เขากำลังใจลอยครุ่นคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงใสๆ เล็กๆ ที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง
"โอ๊ย ตามหาซะตั้งนาน ที่แท้ก็อยู่นี่เอง!" วิลเฮล์มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับไปมองด้วยความแปลกใจระคนยินดี ก็เห็นเลน่ากับชาร์ล็อตยืนส่งยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น แววตาของวิลเฮล์มฉายชัดถึงความดีใจที่ได้เจอเพื่อนรักทั้งสอง
"อ้าว พวกเธอเองเหรอเนี่ย! นึกว่าจะไม่มากันแล้วซะอีก" เสียงของวิลเฮล์มเจือความโล่งอก
เลน่ากอดอกยักไหล่เบาๆ "งานสำคัญแบบนี้ใครจะกล้าพลาดล่ะ พวกเราต้องมาแน่นอนอยู่แล้ว" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ขอโทษนะที่เรามาช้าไปหน่อย" ชาร์ล็อตพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม "พวกเราไปตระเวนเก็บพลาสติกขายเพื่อเอาเงินมาสมทบทุนกันอยู่น่ะ" เธอพูดอย่างภูมิใจในความพยายามของกลุ่ม
"แล้วคนอื่นล่ะ" วิลเฮล์มขมวดคิ้วถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนคนอื่นๆ
"กำลังตามมาติดๆ เลย" เลน่าตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น "เอ็มม่ากับโซเฟียไปช่วยกันขายขนมที่ตลาด ส่วนพวกโกรันก็ไปทำงานพิเศษที่ศูนย์เยาวชน เขาจะได้ค่าจ้างมาช่วยสมทบทุนอีกทีนึง พวกเราทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันเต็มที่เลยนะ"
"ใช่แล้ว เดี๋ยวก็คงตามกันมาครบทีม" ชาร์ล็อตเสริมขึ้น ก่อนจะหันไปถามเลน่าด้วยแววตาเป็นประกาย "เธอว่าเธอเอาภาพ 'นกสีน้ำเงิน' กับ 'เงาลึกลับ' มาโชว์ด้วยใช่ไหมเลน่า"
เลน่าพยักหน้าเล็กน้อย "อืม อยู่ทางด้านซ้ายมือเลย ห่างจากรูปของวิลเฮล์มไปสักสามสี่รูปนั่นแหละ" เธอบอกอย่างเป็นกันเอง
ชาร์ล็อตหันมาถามวิลเฮล์มบ้าง "แล้วรูปของเธอล่ะวิลเฮล์ม"
วิลเฮล์มยิ้มเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปยังมุมสุดของห้องทางปีกซ้าย "อยู่สุดทางเดินนั่นแหละ ลองเข้าไปดูได้เลยนะ"
ทางด้านซ้ายของห้องจัดแสดงภาพ เพื่อนทั้งสามกำลังพิจารณาผลงานแต่ละชิ้นอย่างตั้งใจ วิลเฮล์มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "ก่อนพวกเธอจะมาถึงเนี่ย แม่ฉันก็แวะมาดูรูปวาดของพวกเราแล้วนะ"
"จริงเหรอ! แม่ของเธอมาด้วยเหรอเนี่ย!" เลน่ามองตาโตด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น
วิลเฮล์มพยักหน้ายืนยัน "ใช่แล้ว แม่เพิ่งกลับมาจากตลาด ก็เลยพานาธาเนียลแวะมาชมด้วยเลย"
"แล้วแม่เธอได้เห็นรูปวาดของเราด้วยไหม" เลน่าถามด้วยความสงสัยและแอบลุ้น
วิลเฮล์มกอดอกแล้วก็ยักไหล่เบาๆ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ "แน่นอนอยู่แล้วล่ะ แม่ฉันติดใจ 'เงาลึกลับ' ของเธอเป็นพิเศษเลยนะเลน่า แม่บอกว่ามันดูน่ากลัวสำหรับแม่"
เลน่าก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าเจือความครุ่นคิด "ใช่ จริงอยู่ที่มันอาจจะดูน่ากลัวสำหรับคนอื่น แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการจะสื่อถึงต่างหากล่ะ มันคือการแสดงออกถึงความกล้าหาญที่จะเอาชนะ 'ความมืดมิด' ในใจของเรา" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง
"ใช่เลย ถูกต้องที่สุด! นั่นแหละคือสิ่งที่เลน่าพยายามจะสื่อผ่านผลงานของเธอจริงๆ" ชาร์ล็อตเสริมขึ้นมาด้วยความเห็นชอบอย่างเต็มเปี่ยม เธอเข้าใจเพื่อนเป็นอย่างดี
"ฉันหวังว่าคนอื่นจะเข้าใจความหมายเบื้องหลังรูปนั้นนะ" เลน่าถอนหายใจเบาๆ พลางแตะเบาๆ ที่ภาพวาดของเธออย่างอ่อนโยน "มันไม่ใช่แค่เรื่องเงา แต่มันคือการต่อสู้ภายในจิตใจของเราทุกคน"
"ฉันเห็นด้วยกับเลน่าอย่างยิ่ง" วิลเฮล์มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ความกล้าหาญที่แท้จริงมักจะซ่อนอยู่หลังความกลัวที่รุนแรงที่สุดเสมอ และมันคือสิ่งที่เราต้องเผชิญหน้า"
"เหมือนตอนที่พวกเราต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากเหล่านั้น" ชาร์ล็อตเสริม น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย สะท้อนถึงประสบการณ์ร่วมกันที่ทำให้พวกเขาเติบโตขึ้น
"แม่ของฉันก็พูดแบบนั้นแหละ" วิลเฮล์มยืดอกขึ้นเล็กน้อยด้วยความภูมิใจ "แม่บอกว่าเราต้องเข้มแข็งพอที่จะรับมือกับทุกสิ่งที่เข้ามา ไม่ว่าจะยากแค่ไหนก็ตาม"
เลน่าพยักหน้าช้าๆ ดวงตาจับจ้องไปที่ภาพ "นกสีน้ำเงิน" อีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความหวังที่มั่นคง "ฉันหวังว่าความสุขที่เราตามหาจะมาถึงสักทีนะ...สักวันหนึ่ง" เธอพูดเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง แต่เพื่อนทั้งสองก็รับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี
- Writer
