เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

การแข่งขันฟุตบอลและจักรยานวันเสาร์

วิลเฮล์มในวัย 14 ปี แทบจะนับวันรอให้ถึงเช้าวันเสาร์ไม่ไหวแล้ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกระตือรือร้นที่จะได้ไปเตะฟุตบอลกับเพื่อนซี้ทั้งสี่ที่สนามประจำท้ายหมู่บ้าน หลังจากฝึกซ้อมมาทั้งอาทิตย์ เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าวันนี้จะต้องโชว์ฝีเท้าเด็ดๆ ให้เพื่อนๆ เห็นแน่นอน ทันทีที่เท้าแตะพื้นห้องรับแขก อิงเกอร์ ผู้เป็นแม่ ก็หันมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยตามประสาแม่

"วิลเฮล์ม ลูกจะไปไหนไกลรึเปล่า? อย่าปั่นจักรยานเร็วนักนะ" เสียงนุ่มนวลของแม่เอ่ยเตือน

วิลเฮล์มยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย มั่นใจในคำตอบของตัวเอง "ไม่ต้องห่วงหรอกครับแม่! พวกเราก็แค่ปั่นไปสนามแถวบ้านนี่แหละ ไม่ได้ไปไหนไกลเลย"

อิงเกอร์พยักหน้าช้าๆ ใบหน้ายังคงฉายแววกังวลเล็กน้อย แต่เธอก็ไว้ใจลูกชายที่รู้จักคิดและดูแลตัวเองได้ วิลเฮล์มไม่รอช้า รีบวิ่งออกไปสมทบกับเพื่อนๆ ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน โกรันวัย 13 ปีผู้ร่าเริง ลาร์สวัย 14 ปีผู้เงียบขรึมแต่จริงจัง เฟลิกซ์วัย 14 ปีผู้ชอบยิ้ม และโจนาธานวัย 14 ปีที่มักจะตามหลังเพื่อนๆ เสมอ พวกเขากระโดดขึ้นอานจักรยานคู่ใจอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มปั่นออกไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาวไปสู่สนามฟุตบอล

ระหว่างทางที่สายลมพัดโชย ผมสีบลอนด์ของวิลเฮล์มปลิวไสว เขาก็พลันมีความคิดสนุกๆ แวบเข้ามาในหัว

"เฮ้ พวกเรา! มาทำให้มันสนุกกว่านี้ดีไหม" วิลเฮล์มตะโกนเสียงดังท่ามกลางเสียงยางเสียดสีกับพื้นดิน "มาแข่งกันไปที่สนาม ใครถึงก่อนคนนั้นได้เป็นกัปตันทีมฟุตบอลวันนี้!"

เพื่อนๆ ไม่ต้องคิดนาน โกรันตอบรับทันทีด้วยเสียงตื่นเต้น "เอาเลย! ฉันไม่กลัวใครอยู่แล้ว!" ลาร์สพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น เฟลิกซ์ยิ้มกว้างพลางเร่งฝีเท้า ส่วนโจนาธานที่ปั่นตามหลังมาก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วพวกเขาก็เริ่มปั่นจักรยานกันอย่างเต็มกำลัง วิลเฮล์มนำหน้าไปก่อนอย่างรวดเร็ว แต่โกรันก็ไล่ตามมาติดๆ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะแซงให้ได้

"สู้ๆ น่า โกรัน! นายทำได้อยู่แล้ว!" วิลเฮล์มตะโกนให้กำลังใจเพื่อน แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะแซงเขาไป

ลาร์สกับเฟลิกซ์ก็แข่งกันอย่างสูสี เบียดกันไปมาอย่างสนุกสนาน ส่วนโจนาธานแม้จะตามหลังมาห่างๆ แต่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทุกคนหัวเราะและหยอกล้อกันไปตลอดทาง เสียงหัวเราะผสมกับเสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อย สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขและมิตรภาพ

ใกล้จะถึงเส้นชัย วิลเฮล์มยังคงนำอยู่ โดยมีโกรันปั่นตามมาใกล้จนหายใจรดต้นคอ และด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน โกรันก็สามารถแซงวิลเฮล์มไปได้อย่างหวุดหวิด แล้วพุ่งทะยานเข้าเส้นชัยไปได้ก่อนเพียงเสี้ยววินาที

"เย้! ฉันทำได้!" โกรันร้องอย่างดีใจ พร้อมกับชูกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างภาคภูมิใจ

วิลเฮล์มยิ้มกว้าง แสดงความยินดีกับเพื่อนอย่างจริงใจ "เก่งมากเลยโกรัน! วันนี้นายได้เป็นกัปตัน!"

ทุกคนมาถึงสนามด้วยความเหนื่อยหอบ แต่ก็ดีใจที่ได้มาเล่นฟุตบอลด้วยกัน พวกเขาใช้เวลาทั้งวันไปกับการวิ่งไล่ลูกบอล ส่งเสียงเชียร์ และหัวเราะให้กับความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในเกมอย่างมีความสุข

"วันนี้สนุกมากเลย" ลาร์สพูดพร้อมรอยยิ้มกว้างที่มุมปาก

"ใช่! เราน่าจะมาเล่นแบบนี้อีกนะ!" เฟลิกซ์เสริม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

รอยยิ้มกว้างแตะมุมปากวิลเฮล์ม ดวงตาเปล่งประกายทอแววความสุขสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายที่ส่องเหนือศีรษะ ท้องฟ้าเหนือพวกเขาแต่งแต้มด้วยแสงแดดเจิดจ้าตัดกับผืนหญ้าสีเขียวสดใส พวกเขานอนแผ่อยู่กลางสนามหญ้า ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าคลายไปกับสายลมเย็นที่พัดโชยมา โกรันกะพริบตาไล่เหงื่อที่ไหลเข้าตาอย่างไม่ยี่หระ

"พรุ่งนี้ไหม" โกรันเอ่ยถามขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งใหม่ๆ

ลาร์สพลิกตัวตะแคงมองเพื่อน พลางยกแขนขึ้นบังแดด "พรุ่งนี้ฉันว่างนะ"

เฟลิกซ์พยักหน้าเห็นด้วย "ฉันก็ว่าง"

โจนาธานที่เพิ่งดื่มน้ำหมดขวด วางขวดลงข้างตัวพลางเลิกคิ้วขึ้น "แล้วพรุ่งนี้เราจะไปไหนดีล่ะ"

วิลเฮล์มเอนตัวลงบนพื้นหญ้า มองก้อนเมฆขาวที่ลอยเอื่อย "จักรยานของเรายังรับมือกับเนินเขาทางใต้ได้ไม่ดีนัก มันชันเกินไป" เขาพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

"เราลองปั่นขึ้นไปบนเนินเขาสีเทาดูไหมล่ะ" โกรันเสนอแนะ เสียงของเขาแฝงความท้าทายอย่างชัดเจน แววตาเป็นประกายด้วยความอยากผจญภัย

วิลเฮล์มดีดนิ้วชี้ไปที่โกรัน "เนินเขาสีเทานั่นมันสูงลิบลิ่วเลยนะ! ขนาดนักปั่นจักรยานสูงอายุที่ว่าเก่งๆ ยังต้องหอบแฮ่กๆ มาแล้วเลย ไม่ต้องพูดถึงเด็กอย่างพวกเราล่ะ" เขากล่าวพลางยิ้มขำ

โกรันลุกขึ้นนั่ง ขยับหัวไปมาอย่างไม่ยี่หระ "แต่จักรยานเราแข็งแกร่งกว่ายางรถเก่าๆ ของใครบางคนนะ" เขาเย้าแหย่

"เฮ้ แต่ยางฉันใหม่เอี่ยมเลยนะ!" ลาร์สโวยวายทันที ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงเรื่อเพราะความขุ่นเคืองเล็กน้อยที่ถูกแซวเรื่องจักรยาน

"ใหม่ก็แค่เปลือกนอกน่ะสิ" โกรันหัวเราะเสียงดัง "เรามาดูใต้เปลือกกันดีกว่ามั้ยล่ะว่าพรุ่งนี้ใครจะไปถึงยอดเขาก่อน"

วิลเฮล์มปัดหญ้าที่เกาะอยู่บนเสื้อออก"ถ้าอย่างนั้นการแข่งขันก็ต้องเพิ่มการเดิมพันหน่อยล่ะ"

"เฮ้ เดิมพันอะไรของนาย"โจนาธานเลิกคิ้วอย่างสนใจ ดวงตาเป็นประกาย

"ถ้าใครถึงยอดสุดก่อน จะได้สิทธิ์เลือกกิจกรรมเย็นนี้ โอเคนะ" วิลเฮล์มเสนอด้วยรอยยิ้มซุกซน

"ฉันจะเลือกเกมตกปลาที่แม่น้ำสายเล็ก ถ้าฉันชนะ"ลาร์สสวนกลับทันทีอย่างกระตือรือร้น

โกรันพยักหน้าอย่างจริงจัง"ตกลง! ถ้าฉันชนะ เราจะไปสำรวจถ้ำร้างหลังละแวกบ้านกัน"

วิลเฮล์มลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความท้าทายทาบทับบนใบหน้าของเขา"ถ้ำนั่นน่ะ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจักรยานของเรามันจะพาเราไปที่นั่นได้เลย" น้ำเสียงของเขาแม้จะเจือด้วยความกังวลเพียงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงแฝงด้วยความตื่นเต้น

"จักรยานน่ะมันก็เป็นเครื่องมือหรอกน่า"โกรันกล่าว ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังทิศทางของเนินเขา ภาพของทางลาดชันปรากฏชัดในความคิดของเขา"หัวใจของนักผจญภัยต่างหากล่ะที่จะพาเราไปถึงที่หมายน่ะ"

เพื่อนๆ ต่างมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มกว้าง ต่างคนต่างตื่นเต้นกับความท้าทายที่รอพวกเขาอยู่ การผจญภัยครั้งต่อไปของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น