ลูกแมวบนต้นไม้
1171 Words
เสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ดังก้องไปทั่วลานกว้างใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ลูกบอลสีส้มสดกลิ้งไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เฟลิกซ์ส่งลูกให้โจนาธานอย่างแรง โจนาธานเลี้ยงหลบโกรันอย่างคล่องแคล่ว ทุกคนต่างสนุกสนานกับการเตะบอลในเช้าวันเสาร์ที่แสงแดดสดใสที่สาดส่องลงมา แต่แล้ว...
"เหมียวววววววววววววว!"
เสียงร้องแหลมเล็กที่เจือไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ข้างสนาม ทุกสายตาหันขวับไปตามทิศทางของเสียงนั้น วิลเฮล์มหยุดชะงักกลางคัน หัวใจของเด็กชายวัยสิบสี่ปีผู้มีดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องฟ้าในฤดูร้อนพลันบีบรัดด้วยความสงสาร เขามองเห็นเงาเล็กๆ ขยุกขยิกอยู่บนกิ่งไม้สูงลิบ และในวินาทีนั้นเอง ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นในสมองคือ... "ต้องช่วยมัน!"
"ทุกคน ฟังนะ! เหมือนมีลูกแมวติดอยู่บนต้นไม้นั่น" วิลเฮล์มร้องบอกพลางชี้ไปยังต้นโอ๊กสูงใหญ่ที่ส่งเสียงร้องระงม "เดี๋ยวฉันจะลองปีนขึ้นไปดู เผื่อจะช่วยมันลงมาได้"
เพื่อนๆ มองเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย โดยเฉพาะลาร์สและโกรัน สองหนุ่มน้อยผู้เป็นดั่งเงาตามตัวของวิลเฮล์มมาตั้งแต่จำความได้
"แน่ใจเหรอว่าดีแล้ว วิลเฮล์ม?" โกรันถามด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความกังวล ใบหน้าของเด็กชายวัยสิบสามปีขมวดมุ่น "ถ้าเกิดพลัดตกลงมาล่ะ? ต้นไม้นั่นมันสูงจะตาย!"
ลาร์สเสริมขึ้นมาอีกคน "ใช่ กิ่งมันก็ดูผุๆ ด้วยนะ ระวังตัวหน่อยสิ"
วิลเฮล์มยักไหล่เบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร่าเริงตามประสาเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยกลัวอะไร "ไม่เป็นไรหรอกน่า! ฉันจะระวังเอง! อีกอย่างนะ... ถ้าฉันช่วยลูกแมวได้สำเร็จ ฉันจะเอาไปให้ลีน่า ลีน่าชอบแมวจะตายไป!"
เพียงได้ยินชื่อ 'ลีน่า' ดวงตาของวิลเฮล์มก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับว่าเขากำลังนึกถึงรอยยิ้มสดใสของเพื่อนสาววัยเดียวกัน ผู้มีเรือนผมสีทองอร่ามและดวงตาสีฟ้าใสราวกับน้ำทะเล
ว่าแล้ววิลเฮล์มก็ไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ ประเมินความสูงและกิ่งก้านที่แข็งแรงพอจะรับน้ำหนัก จากนั้นก็เริ่มปีนป่ายขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วราวกับกระรอกตัวน้อยๆ มือและเท้าตะกุยตะกายไปตามเปลือกไม้หยาบกร้าน เขาสูงขึ้นไปเรื่อยๆ สูงขึ้นไปอีก... จนในที่สุด สายตาก็ปะทะเข้ากับก้อนขนสีขาวตัวเล็กจิ๋วที่ขดตัวสั่นเทิ้มอยู่บนกิ่งไม้ที่ยื่นออกไปไกล
"สวัสดี เจ้าหนูน้อย..." วิลเฮล์มกระซิบแผ่วเบา พยายามไม่ให้เสียงของเขาทำให้เจ้าเหมียวน้อยตกใจไปมากกว่านี้ "ฉันมาช่วยเจ้านะ ไม่ต้องกลัว"
แต่ทว่า... พอลูกแมวเห็นใบหน้าของวิลเฮล์มชัดเจน มันก็เบิกตากว้าง ขนพองฟูขึ้นมาทันที"ฟ่ออออออ!" เสียงขู่เฟี้ยวฟ้าวเล็กๆ ดังออกมาจากลำคอ พร้อมกับที่กรงเล็บแหลมคมจิกฝังลงไปในกิ่งไม้อย่างแน่นหนา ราวกับจะบอกว่า "อย่าเข้ามานะ! ข้าไม่ไว้ใจเจ้า!"
"ชู่ว ชู่ว... ไม่ต้องกลัวนะเด็กดี" วิลเฮล์มพูดปลอบโยนพลางเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ ราวกับกลัวจะทำให้แมวน้อยตื่นตระหนก "ฉันไม่ทำอะไรเจ้าหรอกนะ... ฉันแค่อยากช่วย..."
เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปจะอุ้มเจ้าเหมียวน้อย แต่ลูกแมวกลับดิ้นรนอย่างสุดกำลัง พร้อมกับฝังเล็บลงไปในกิ่งไม้แน่นกว่าเดิม และส่งเสียงร้องแง้วๆ ดังลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"ระวังนะ วิลเฮล์ม!" เสียงของลาร์สตะโกนขึ้นมาจากข้างล่าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "อย่าให้โดนข่วนนะ! เดี๋ยวก็เป็นแผลหรอก"
วิลเฮล์มกัดฟัน เขารู้สึกถึงความดื้อรั้นของเจ้าเหมียวตัวน้อย แต่ก็ไม่อาจทอดทิ้งมันไปได้ เขาใช้ความอดทนทั้งหมดที่มี ค่อยๆ แกะเล็บของลูกแมวออกจากกิ่งไม้ทีละนิด ทีละนิ้ว... อย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนที่สุด จนในที่สุด เขาก็สามารถช้อนตัวลูกแมวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนได้อย่างปลอดภัย!
เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังมาจากเพื่อนๆ ข้างล่าง วิลเฮล์มค่อยๆ ไต่ลงมาจากต้นไม้ใหญ่อย่างระมัดระวัง แม้เจ้าเหมียวน้อยจะยังคงสั่นเทิ้มอยู่ในอ้อมแขน แต่ก็ยอมให้เขาอุ้มลงมาได้อย่างไม่ขัดขืนอีกแล้ว
ทันทีที่เท้าแตะพื้น วิลเฮล์มและเพื่อนๆก็เดินไปที่บ้านของลีน่าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามเด็กเล่นนัก เมื่อพวกเขาไปถึง ลีน่าก็ถลาเข้ามาหาด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น ดวงตาสีฟ้าใสของเธอเป็นประกายระยิบระยับเมื่อเห็นก้อนขนสีขาวตัวจิ๋วอยู่ในอ้อมแขนของวิลเฮล์ม
"โอ๊ยยยยย! น่ารักจังเลย" เธออุทานเสียงหลงพลางรับลูกแมวมาอุ้มไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอมีเพียงเจ้าเหมียวตัวนี้ "ฉันจะตั้งชื่อให้มันว่า"เบลล่า" ดีไหม?"
ลูกแมวเบลล่าซบหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของลีน่าอย่างเชื่องช้า ขดตัวเป็นก้อนกลมเล็กๆ พร้อมกับส่งเสียงครางเบาๆ "ครืดดดด..." ออกมาจากลำคอ แสดงความพึงพอใจอย่างเต็มที่ที่ได้พบกับอ้อมกอดที่ปลอดภัยและอ่อนโยน
รอยยิ้มยังคงฉาบทั่วใบหน้าลีน่า ขณะที่เธอลูบไล้ขนอ่อนนุ่มของเบลล่าอย่างไม่รู้จักเบื่อ ลาร์สปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก เขาไม่ได้ปีนต้นไม้ แต่ก็ลุ้นจนเหงื่อซึมไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงเมื่อเห็นเบลล่าปลอดภัย และมองดูลีน่าด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย... แววตาที่เจือด้วยความชื่นชมและอ่อนโยน
"ดีใจนะที่ช่วยได้" ลาร์สเอ่ย เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย อาจเพราะตะโกนเตือนวิลเฮล์มไปหลายครั้ง
โกรันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น "อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ได้มีแค่การเตะบอล! มีเรื่องตื่นเต้นกว่านั้นเยอะ!"
วิลเฮล์มวางมือบนบ่าลีน่าเบาๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ดูแลเบลล่าดีๆ นะ"
ลีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวับวาวราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่ "แน่นอนสิ!"
เสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ดังก้องไปทั่วอีกครั้ง พวกเขาทุกคนต่างรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้สร้างความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ให้กับชีวิตของเจ้าตัวเล็กขนปุยตัวนี้...
เฟลิกซ์กับโจนาธานเริ่มเดินนำไปที่สนามอีกครั้ง ลูกบอลยังคงกลิ้งไปมาอยู่ตรงกลาง โกรันหันมาหาเพื่อนๆ ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"แล้วเรื่องนั้น..." เขาเริ่ม "เนินเขาสีเทาน่ะ... พวกเราจะไปเมื่อไหร่?"
วิลเฮล์มฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย "พรุ่งนี้ไง การผจญภัยครั้งใหม่ของเรากำลังจะเริ่มขึ้น"
- Writer
