เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

ความหึงหวงเล็กๆ

กลุ่มของวิลเฮล์มเดินออกมาจากลานสเก็ต เสียงหัวเราะและบทสนทนาหยอกล้อดังระงมรอบตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกล่าวถึงเสน่ห์แพรวพราวของวิลเฮล์มที่ดึงดูดสายตาของเหล่าเด็กสาวหลายคน ทว่า เลน่ากลับดูเงียบขรึมผิดวิสัย ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงเล็กน้อย และแทบจะไม่ได้พูดคุยกับวิลเฮล์มมากนักตลอดช่วงเวลาที่พวกเขาทำกิจกรรมในลานสเก็ต

"เฮ้ ดูเหมือนว่าจะมีบางคนออกอาการหึงนายนะวิลเฮล์ม ฮ่าๆๆ" เสียงของเซบาสเตียนดังขึ้นมาอย่างร่าเริง พร้อมกับการหัวเราะที่แสดงออกถึงความขบขันอย่างเต็มที่ เขาตบบ่าวิลเฮล์มเบาๆ เป็นเชิงหยอก

แม๊กซ์ ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเหลือบหางตามองไปทางเลน่าที่ยืนกอดอกเชิดหน้า "นั่นไง งอนตุ๊บป่องใหญ่เลย สงสัยพ่อรูปหล่อไปโปรยเสน่ห์ใส่ใครเข้าแล้วสิ"

วิลเฮล์มสังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทีของเลน่ามาตั้งแต่แรก เขายิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เพื่อพยายามง้อเธอ ดวงตาสีฟ้าคู่คมจ้องมองใบหน้าบึ้งตึงของเพื่อนสนิท "ไงเลน่า...สารภาพมาเถอะน่า ว่าเธอหึงฉันน่ะ"

เลน่ากอดอกแน่นขึ้นอีก เบ้ปากกลอกตาอย่างน่ารัก แล้วทำแก้มป่องเหมือนเด็กๆ "ใครว่าฉันหึงเธอล่ะ! เปล่าซะหน่อย! แค่มันหมั่นไส้คนเสน่ห์แรงเฉยๆ พ่อเจ้าชายรูปหล่อ" เธอเน้นคำว่า 'เจ้าชายรูปหล่อ' อย่างประชดประชัน

"อาการแบบนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าน้ำทะเลใสๆ อีกนะว่าเธอหึงวิลเฮล์มล่ะ เลน่า" เอมม่าเอ่ยแซวอย่างยิ้มแย้ม พลางส่งสายตาเป็นกำลังใจให้วิลเฮล์ม

โกรันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็ร่วมวงแซวด้วย "เอาน่า เลน่าคงชอบนายแหละ ไม่งั้นเธอคงไม่งอนนายหรอก จริงไหมวิลเฮล์ม?" เขาหันไปยิ้มกริ่มให้วิลเฮล์ม

เลน่ายังคงกอดอกและชำเลืองตามองวิลเฮล์มแวบหนึ่ง "ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอซะหน่อย" เธอพึมพำเสียงเบาแต่แก้มกลับขึ้นสีระเรื่อ

ขณะที่วิลเฮล์มกำลังคิดหาวิธีง้อเลน่าให้หายงอนอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านขายไอศกรีมสีสันสดใสอยู่ตรงหัวมุมพอดี ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ฮ้า! นั่นไง! มีร้านขายไอศกรีมเปิดใหม่ตรงนั้นด้วย! มีรสช็อกชิพกับมัทฉะที่เธอชอบด้วยนะเลน่า...นะๆ ไปกินกันนะ" เขาส่งสายตาออดอ้อน

"นะๆ เลน่า" เอมม่าเสริมเข้ามาอีกเสียง "ฉันอยากกินเชอร์เบทองุ่นมากๆ เลยล่ะ!"

"ฉันด้วย!" โกรันเห็นด้วยทันที "ฉันอยากกินไอติมรสช็อคโกแลต​กับรสส้ม!"

เพื่อนๆ ที่เหลือต่างส่งเสียงเชียร์และสนับสนุนเป็นกำลังใจ จนในที่สุดเลน่าก็ยอมใจอ่อน แววตาที่เคยบึ้งตึงอ่อนลงเล็กน้อย "ก็ได้...งั้นฉันขอวนิลลาช็อกชิพกับมัทฉะในถ้วยเดียวกันเลยละกัน" เธอพูดพร้อมกับแอบยิ้มมุมปากเล็กๆ

เด็กๆ ต่างพากันเดินตรงไปยังร้านขายไอศกรีมอย่างร่าเริง พวกเขาเลือกดูเมนูอย่างใจจดใจจ่อก่อนที่จะสั่งไอศกรีมถ้วยโปรดมากินกันอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่อได้ลิ้มลองของหวานที่ชื่นชอบ เสียงหัวเราะและบทสนทนาสนุกสนานกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง

ลานสเก็ตที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน ได้กลายเป็นความทรงจำอันอบอุ่นที่ผูกพันเพื่อนกลุ่มนี้ไว้ด้วยกัน วิลเฮล์มรู้สึกโล่งใจที่เลน่าไม่โกรธเขาอีกต่อไป และหวังว่าความหึงหวงเล็กๆ นี้จะเป็นเพียงความน่ารักที่จะทำให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้นในอนาคต

"นี่ วิลเฮล์ม" เลน่าเอ่ยขึ้น ดวงตาคู่สวยจับจ้องที่ไอศกรีมในมือราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง "เธอแน่ใจนะว่าไอศกรีมพวกนี้จะช่วยให้เราลืมเรื่องเงาลึกลับนั่นได้จริงๆ"

วิลเฮล์มเลียริมฝีปาก คราบช็อกโกแลตติดอยู่ที่มุมปาก เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบเพื่อนสนิท "อย่างน้อยมันก็ทำให้ตอนนี้เรามีความสุขมากขึ้นใช่ไหมล่ะ...และมีแรงพอจะรับมือกับมันได้" เขากระซิบประโยคสุดท้ายกับตัวเองเบาๆ จนแทบจะไม่มีใครได้ยิน