ภาพถ่ายจากความทรงจำ
516 Words
หลังจากกินขนมเสร็จ ลีน่าก็ควักอัลบั้มรูปเล็กๆ ที่ห่อหุ้มด้วยปกผ้าลินินสีอ่อนออกมาจากกระเป๋าผ้าใบแสนรักของเธอ
"ฉันพกติดตัวตลอดเลย" ลีน่าบอกพลางยิ้มหวาน พลิกหน้ากระดาษที่กรอบเล็กน้อยไปเรื่อยๆ อย่างทะนุถนอม "มันคือรวมรูปชีวิตฉันที่สวิตเซอร์แลนด์ ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตที่นั่น"
วิลเฮล์มกับคุณย่าก้มลงดูรูปด้วยความสนใจใคร่รู้ ดวงตาของทั้งสองเปล่งประกาย อยากรู้เรื่องราวชีวิตของลีน่าที่ต่างประเทศ พวกเขาเห็นรูปบ้านเช่าของครอบครัวลีน่าที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ มีวิวเทือกเขาแอลป์ที่ปกคลุมด้วยหิมะระยิบระยับเป็นฉากหลังงดงามราวภาพวาด แล้วก็มีรูปเธอกับพ่อแม่ที่ดูสนุกสนานตอนไปเล่นสกีที่เมืองแซร์มัท โดยมียอดเขาแมทเทอร์ฮอร์นที่โดดเด่นเป็นสง่าเป็นฉากหลัง นอกจากนี้ยังมีรูปน้องสาวฝาแฝดของลีน่าตอนเด็กๆ แก้มยุ้ยน่าเอ็นดู ที่เกิดที่เมืองซูริก และตอนนี้ก็อายุสี่ขวบแล้ว
"ว้าว! เลน่า รูปสวยมากเลย!" วิลเฮล์มร้องชมวิวทิวทัศน์อันน่าทึ่งในภาพด้วยความตื่นเต้น "ผมอยากไปเที่ยวสวิตเซอร์แลนด์มาตลอด แบบว่า...ทั้งชีวิตเลยครับคุณย่า!"
คุณย่าพยักหน้าเห็นด้วยกับหลานชาย แววตาเต็มไปด้วยความทรงจำอันหอมหวาน "จริงจ้ะ ประเทศเขาสวยจริงๆ คุณปู่กับย่าเคยไปฮันนีมูนที่สวิตเซอร์แลนด์นะจ๊ะ ผู้คนก็น่ารัก เรามีความสุขมากเลยตอนนั้น"
ลีน่ายิ้มกว้าง รู้สึกดีใจและอบอุ่นหัวใจที่ได้แบ่งปันเรื่องราวชีวิตในอดีตของตัวเองกับเพื่อนสนิทและคุณย่าของเขา "บางทีหนูก็คิดถึงสวิตเซอร์แลนด์เหมือนกันนะคะคุณย่า คิดถึงหิมะ คิดถึงกลิ่นของต้นสน แต่ก็ดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่สวีเดน ได้เจอวิลเฮล์มกับทุกคนที่นี่"
พวกเขาทั้งสามเปิดอัลบั้มรูปดูกันไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน คุยกันถึงสถานที่ที่ชอบ และเล่าเรื่องราวสนุกๆ ในวัยเด็กของตัวเองให้กันฟังอย่างออกรส เป็นช่วงบ่ายที่แสนดีและอบอุ่นใจ ได้รำลึกความหลังแสนหวาน และสร้างความทรงจำใหม่ๆ ไปด้วยกันอย่างไม่รู้เบื่อ
"คุณย่าคะ ดูรูปนี้สิคะ" ลีน่าชี้ไปยังภาพถ่ายของเธอที่กำลังยืนยิ้มสดใสอยู่หน้าโรงแรมหรูหราอลังการใจกลางเมืองซูริก "นี่คือโรงแรมที่พ่อหนูเป็นผู้จัดการดูแลอยู่ค่ะ"
คุณย่าเพ่งมองภาพนั้นอย่างใคร่รู้ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย "โอ้โห! โรงแรมใหญ่โตโออ่าจริงๆ เลยนะจ๊ะ เหมือนปราสาทเลย"
"ใช่ค่ะ ผู้คนมากมายจากทั่วทุกมุมโลกมาพักที่นี่กัน คุณย่าต้องลองไปพักสักครั้งนะคะ หนูจะให้พ่อจัดห้องสวีทที่ดีที่สุดให้เลยค่ะ!" ลีน่าตอบ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจ
"ต้องได้ไปสิ!" คุณย่ารับคำเสียงหนักแน่น ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะจินตนาการถึงการเดินทางครั้งใหม่ ส่วนวิลเฮล์มก็พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับแผนการในอนาคตอันแสนน่าตื่นเต้นนั้น
- Writer
