เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

ก็อดซิลล่าตัวน้อย

ขณะที่เด็กๆ คุยเล่นกับคุณย่าอย่างออกรส ลีน่าก็หันไปถามถึงนาธาเนียล น้องชายของวิลเฮล์มที่ยังไม่เห็นหน้า

“เอ้อ วิลเฮล์ม แล้วเจ้าตัวเล็กของเธอล่ะ อยู่ไหนไม่เห็นเลย” ลีน่าถามพลางยิ้มขำๆ

วิลเฮล์มหัวเราะเบาๆ “โอ้ ไอ้ก็อดซิลล่าตัวแสบน่ะเหรอ นอนตั้งแต่บ่ายโมงแล้วครับ ยังไม่ตื่นเลย สงสัยจะฝันว่ากำลังทำลายเมืองอยู่”

โกรันที่นั่งอยู่ด้วยกันก็อดสงสัยไม่ได้จึงถามว่าทำไมวิลเฮล์มถึงเรียกน้องชายแบบนั้น

วิลเฮล์มยิ้มกริ่ม “ก็นาธาเนียลชอบทำตัวเหมือนเป็นก็อดซิลล่านี่นา ชอบวิ่งชน ทำลายข้าวของไปทั่วบ้าน ไม่เว้นแม้แต่ปราสาทเลโก้ของผม! ผมเลยเรียกเขาว่าเจ้าก๊อตซิลล่าติดปากไปซะแล้วครับ”

ทุกคนหัวเราะคิกคักกับชื่อเล่นน่าเอ็นดูนี้ คุณย่าเสริมพลางส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู “ใช่จ้ะ เขาร้องคำรามเหมือนจะเขมือบทุกอย่างในบ้านเลยนะ โดยเฉพาะเวลาหิว”

สักพัก นาธาเนียลตัวน้อยก็เดินเตาะแตะออกมาจากห้องนอน ใบหน้ายังคงงัวเงีย ดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มตา วิลเฮล์มอดไม่ได้ที่จะแซวน้องชายเบาๆ “โอ้โห ในที่สุดก็อดซิลล่าก็ตื่นแล้วเหรอเนี่ย หิวแล้วใช่ไหมครับ?”

นาธาเนียลทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ไม่ค่อยพอใจที่พี่ชายเรียกเขาแบบนั้น “อย่าเรียกผมอย่างนั้นนะ วิลลี่ มันไม่ตลกเลย” เสียงเล็กๆ บ่นอุบอิบ

วิลเฮล์มรีบขอโทษแล้วยีผมน้องชายเบาๆ ด้วยความรัก “โทษทีๆ พี่จะไม่เรียกเราแบบนั้นแล้วครับคนเก่ง”

ทุกคนยังคงคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่หลังจากนั้นวิลเฮล์มก็พยายามเลี่ยงที่จะใช้ชื่อเล่นนั้นอีก เพราะไม่อยากทำให้น้องชายตัวเล็กๆ ไม่พอใจ แม้จะเห็นว่ามันน่ารักก็ตาม

คุณย่าตบมือเบาๆ สองสามครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากหลานชายตัวน้อย "มานี่สิิจ๊ะ เนท มานั่งใกล้ๆ ย่าสิลูก"

นาธาเนียลเดินเตาะแตะไปนั่งข้างคุณย่าบนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าเล็กๆ ยังคงมีเค้าความง่วงหลงเหลืออยู่ แต่ดวงตาเริ่มกวาดมองไปรอบๆ อย่างสนใจ

"อยากกินไอติมไหมจ๊ะ" คุณย่าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางชี้ไปที่ถาดขนมหวานหลากสีสันบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยความอร่อย

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ อาบไล้ห้องนั่งเล่นให้กลายเป็นสีทองอ่อนนุ่ม นาธาเนียลนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนลูกแมวที่เพิ่งตื่นนอน ดวงตาเล็กๆ ที่เพิ่งจะหายงัวเงียเริ่มทอประกายเมื่อเห็นถาดขนมที่คุณย่าเตรียมไว้

"ไอติมรสส้ม! ผมอยากได้รสส้มครับ!" นาธาเนียลเปล่งเสียงออกมาอย่างกระตือรือร้นทันทีที่เห็นไอติมสีส้มสดใส

วิลเฮล์มหัวเราะร่วนแล้วส่งค้อนให้คุณย่าอย่างล้อเลียน "ดูสิครับคุณย่า เจ้าตัวเล็กของผมอยากได้ของหวานแล้ว สงสัยพลังงานก็อดซิลล่าจะหมด"

"ว้าว! น่าอร่อยจัง!" นาธาเนียลตาเบิกกว้างจ้องมองไอติมไม่วางตา

"รีบกินซะก่อนที่มันจะละลายหมดนะเจ้าตัวแสบ" วิลเฮล์มหยิบช้อนตักไอศกรีมสีส้มสดใสใส่ถ้วยเล็กๆ ให้เขาอย่างประณีต

คุณย่ายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ มองภาพพี่น้องสองคนด้วยแววตาเปี่ยมสุขและอบอุ่นหัวใจ

"ย่าชอบรอยยิ้มตอนที่พวกเธอมีความสุขแบบนี้จังเลยนะ" คุณย่าเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงบ่ายวันหยุดนี้คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับเธอ