เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

แสงแรกแห่งความหวัง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงทองอ่อนละมุนจากสตอกโฮล์มสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งราวกับละอองเวทมนตร์ ปลุกวิลเฮล์มให้ตื่นจากภวังค์แห่งความฝันอันแสนหวาน ที่ซึ่งนกสีน้ำเงินตัวน้อยโบยบินเคียงข้างนางฟ้าผู้สง่างามบนท้องฟ้าสีคราม

"ตื่นได้แล้วนะ หนุ่มน้อย! แสงอาทิตย์ส่องหน้าเต็มๆ แล้ว วันนี้โลกกำลังรอคอยฮีโร่อย่างหลานอยู่นะ" เสียงคุณย่าดังลอดประตูเข้ามาเบาๆ แต่เปี่ยมด้วยความสดใสและพลังงาน

วิลเฮล์มขยับตัวช้าๆ ดวงตาสีฟ้าครามลืมขึ้นมองเพดานห้องที่คุ้นเคย ราวกับกำลังประมวลผลความฝันอันแสนวิเศษ ก่อนที่ประกายความตื่นเต้นจะวูบวาบขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ไม่ใช่แค่วันธรรมดา แต่เป็นวันสำคัญที่เขาเฝ้ารอ

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณย่า! วันนี้รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องเลย!" วิลเฮล์มตอบเสียงใส ก้องกังวานไปด้วยความกระตือรือร้น

เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที ไม่มีความงัวเงียหลงเหลืออยู่เลย การตื่นนอนเช้าตรู่ไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับเขา ยิ่งเมื่อมีเรื่องราวสุดตื่นเต้นรออยู่เบื้องหน้า ราวกับโลกทั้งใบกำลังจัดงานฉลองเล็กๆ เพื่อต้อนรับเขา

เลน่าเดินมาเคาะประตูอีกครั้งอย่างไม่รีบร้อนนัก ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มแสนอ่อนโยน คราวนี้เธอถือถาดไม้เล็กๆ ที่มีแก้วช็อกโกแลตร้อนอีกสองใบวางอยู่ ไอน้ำอุ่นๆ ลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวานชวนฝัน

"กาแฟยามเช้าสำหรับฮีโร่ของเรา... หรือจะเรียกว่า 'เครื่องดื่มแห่งพลัง' ดีนะ" เลน่าวางถาดลงพลางกระพริบตาซุกซน

"ช็อกโกแลตร้อนอีกแล้วเหรอ เลน่า! แต่ก็ดีนะ เหมือนได้เติมพลังเวทมนตร์เลย!" วิลเฮล์มหัวเราะพลางยกแก้วขึ้นสูดกลิ่นไอลอยอุ่นๆ เข้าไปเต็มปอด ราวกับกำลังซึมซับพลังงานดีๆ

"คุณย่าบอกว่าเธอต้องใช้พลังงานเยอะในการปกป้องพวกเราจากเงานั่น เธอเลยต้องดื่มเครื่องดื่มที่อร่อยที่สุดในโลกนี่ไง!" เลน่าแย้มยิ้มกว้างขณะที่เธอกระดกเครื่องดื่มสีเข้มจนหมดแก้วอย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำอมฤตที่ช่วยเสริมพลัง

ทันใดนั้น เสียงเรียกวิดีโอคอลก็ดังขึ้นจากแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะ อิงเกอร์ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอจากสนามบินฮีทโธรว์ในลอนดอน ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความรัก "วิลเฮ​ล์ม​ลูกรัก! แม่กำลังจะถึงบ้านตอน 11 โมงเช้านี้นะจ๊ะ"

วิลเฮล์มดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย "แม่ครับ! ผมดีใจมากๆ ที่แม่จะกลับมา! ผมรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เจอแม่ แล้วก็...ของขวัญของผม!" เขาพูดอย่างตื่นเต้น น้ำเสียงเจือความอ้อนเล็กๆ

อิงเกอร์ยิ้มอบอุ่นให้ลูกชาย "แม่ก็เหมือนกันจ้ะ อยากเจอลูกมากเลย... แต่แม่ดีใจที่เมื่อคืนนี้ลูกสนุกกับเพื่อนๆ นะ แม่ได้ยินจากคุณย่าว่าไม่อยากให้ลูกๆ กลับบ้านดึกเกินไป แล้วแม่ก็คิดว่าคุณย่าตัดสินใจถูกแล้วล่ะจ้ะ"

เซบาสเตียน เพื่อนสนิทของวิลเฮล์มที่กำลังนั่งอยู่ใกล้ๆ ได้ยินเข้าก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้ "เฮ้ วิลเฮล์ม! แม่นายจะเอาอะไรมาให้เนี่ย? ของขวัญสุดยอดแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

วิลเฮล์มยิ้มกว้างจนตาหยี "แม่จะเอาชุดต่อโมเดลปราสาทฮอกวอตส์ Harry Potter มาให้! ฉันอยากได้มานานแล้ว! มันเป็นงานศิลปะที่ต้องใช้สมาธิและความปราณีตสุดๆ เลยนะ!"

โกรันแซววิลเฮล์มด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก "ฮ่าๆ! ฉันนึกว่าแม่จะซื้อ Lion King ให้นายซะอีก! ก็เห็นนายชอบสิงโตตัวผู้ผมยาวๆ นี่นา!"

วิลเฮล์มเบ้ปากกับมุกตลกของโกรันก่อนจะตอบอย่างกระตือรือร้น "ไม่ใช่แค่นั้นหรอก! ฉันสะสมโมเดลการ์ตูนหลายแบบเลยนะ ทั้งตัวละครจาก One Piece, โคนัน, เกม Ragnarok, Street Fighter แล้วก็ตัวการ์ตูนอื่นๆ อีกเยอะแยะเลย! แต่ละตัวมันมีเรื่องราวและรายละเอียดที่น่าทึ่งมากๆ เลยนะ!"

เพื่อนๆ คุยกันอย่างสนุกสนานถึงของสะสมของวิลเฮล์มและของขวัญสุดพิเศษที่เขากำลังจะได้ในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าทุกคนตั้งตารอการกลับมาของอิงเกอร์และความสุขที่จะมาถึง

เลน่าเอนหลังพิงพนักโซฟา ดวงตาของเธอจ้องมองภาพวาดนกสีน้ำเงินที่กำลังโบยบินอย่างอิสระเหนือยอดเขาสูงที่เธอเพิ่งวาดเสร็จ ราวกับภาพนั้นกำลังกระซิบความลับบางอย่าง

"ฉันหวังว่าแม่ของเธอจะนำ 'ความสุข' กลับมาด้วยนะ... ไม่ใช่แค่ของขวัญ" เลน่าพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความหมายลึกซึ้ง

วิลเฮล์มหันไปมองเพื่อนสาว ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด "เธอหมายถึงความสุขที่เราตามหาในหนังสือ... ความสุขที่เปรียบเหมือนนกสีน้ำเงินตัวนั้นอย่างนั้นเหรอ?"

เลน่าพยักหน้าเบาๆ ดวงตาของเธอลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร "แน่นอนสิ... นกสีน้ำเงินไม่ได้บินมาให้เราเห็นง่ายๆ หรอกนะ บางทีมันอาจจะแอบซ่อนอยู่ในใจเราเองก็ได้"

"เราต้องออกไปตามหามันใช่ไหม?" วิลเฮล์มถาม เสียงเขาแผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ถูกต้อง... แค่เราต้องเปิดใจรับทุกเส้นทางที่พาไปถึง... ไม่ว่ามันจะดูแปลกประหลาดแค่ไหนก็ตาม" เลน่ากระซิบ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ราวกับเธอได้ค้นพบความลับของโลกใบนี้แล้ว