เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

ของฝากจากคุณยาย

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านฮาเกลิน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและอบอุ่น เมื่อคุณยายผู้เป็นที่รักของทุกคน ซึ่งเป็นคุณแม่ของอมาเลีย และคุณยายแท้ๆ ของเลน่า มายา และคลาร่า ได้เดินทางกลับมาจากฟินแลนด์ ดินแดนบ้านเกิดอันงดงามของท่าน สเตลลัน อมาเลีย และสองแฝดมายา คลาร่า ทั้งครอบครัวฮาเกลิน พากันออกมาให้การต้อนรับคุณยายด้วยรอยยิ้มกว้างและความรักที่เอ่อล้น ราวกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในบ้าน

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ แม่ เข้ามาข้างในก่อนสิคะ ข้างนอกอากาศเย็นนะคะ" อมาเลียรีบก้าวเข้าไปกอดคุณแม่ของเธออย่างอบอุ่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจและคิดถึง

คุณยายโอบกอดลูกสาวตอบพลางลูบหลังเบาๆ "จ้ะลูก แม่คิดถึงพวกหนูจังเลยนะ แม่ตั้งใจแวะมาเยี่ยมลูกกับหลาน ๆ น่ะ แล้วก็จะเลยไปหาครอบครัวของอัลเฟรดต่อ" คุณยายเอ่ยถึงลูกชายคนเล็กอย่างเอ็นดู จากนั้น ท่านก็เริ่มหยิบของฝากมากมายที่อยู่ในถุงผ้าใบขนาดใหญ่ที่ท่านถือมาออกมาทีละชิ้นด้วยความตั้งใจ "แม่มีของที่ระลึกจากฟินแลนด์มาฝากลูกและหลานด้วยนะ นี่คือตุ๊กตาผ้าสำหรับเลน่ากับเจ้าแฝด" คุณยายส่งตุ๊กตาผ้าที่ทำจากวัสดุธรรมชาติเนื้อนุ่มให้มายาและคลาร่าคนละตัวอย่างอ่อนโยน ส่วนของเลน่า คุณยายวางไว้บนตู้ใบหนึ่งอย่างรู้ใจ เพราะรู้ว่าตอนนี้เลน่ายังไม่ได้อยู่ที่บ้าน

"ว้าว! ตุ๊กตา! ขอบคุณค่ะคุณยาย! น่ารักที่สุดเลยค่ะ!" สองแฝดร้องอุทานพร้อมกันด้วยความตื่นเต้นดีใจ แววตาเป็นประกาย คุณยายลูบหัวหลานตัวน้อยทั้งสองคนด้วยความรักใคร่เอ็นดูและรอยยิ้มอบอุ่น "ยายดีใจนะที่พวกหนูชอบ ของพวกนี้ยายเลือกเองกับมือเลยนะจ๊ะ" จากนั้นท่านก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับตามหาใครบางคน "อ้าว แล้วเลน่าล่ะลูก แม่ยังไม่เห็นเลย"

สเตลลันยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะตอบว่า "เลน่าออกไปทำกิจกรรมของโรงเรียนกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่เช้าน่ะครับคุณแม่ วันนี้เขามีกิจกรรมสำคัญเลยครับ"

"ใช่ค่ะแม่ วันนี้มีงานแสดงผลงานศิลปะของเด็ก ๆ ที่หอศิลป์น่ะค่ะ" อมาเลียเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "เลน่าได้เอาผลงานของเธอไปแสดงที่นั่นด้วยนะคะ"

คุณยายยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูและภูมิใจในตัวหลานสาว "โอ้โห! หลานคนนี้มีแววด้านศิลปะไม่เบาเลยนะ แม่ว่าน่าจะไปได้ดีทางศิลปะนะจ๊ะ"

อมาเลียยิ้มตอบด้วยความรัก "เลน่าเขาชอบประวัติศาสตร์น่ะค่ะแม่ เธอชอบค้นคว้าเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยู่เรื่อยเลยค่ะ สงสัยจะซึมซับจากคุณพ่อเขามาเยอะ"

คุณยายพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ก็ดีเลยนะ ประวัติศาสตร์ก็เป็นสิ่งสำคัญ จะทำให้เราได้รู้ที่มาที่ไปของตัวเอง และเข้าใจโลกใบนี้มากขึ้นนะจ๊ะ"

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ คุณยายก็ล้วงมือลงไปในถุงผ้าใบขนาดใหญ่อีกที คราวนี้ดึงผ้า Marimekko ลายดอกไม้สีม่วงอ่อน ชมพูพาสเทล ซึ่งเป็นสีโปรดของเลน่าออกมาอย่างบรรจง พร้อมกับผ้าลายเดียวกันในโทนสีฟ้าพาสเทลกับสีเหลืองสดใสสำหรับมายากับคลาร่า

"โอ้โห! ผ้าสวยจังเลยครับคุณแม่! ลวดลายมีเอกลักษณ์มากเลยครับ" สเตลลันร้องทักด้วยความชื่นชม

"นี่มันผ้า Marimekko เลยนะคะแม่!" อมาเลียพูดพลางลูบผ้าอย่างสำรวจด้วยความประทับใจ "แม่ไปหามาจากที่ไหนคะเนี่ย"

คุณยายยิ้มอย่างอบอุ่นและภาคภูมิใจ "ใช่จ้ะ ผ้า Marimekko ของแท้จากฟินแลนด์เลยนะ แม่ตั้งใจเลือกให้เลยจ้ะ เอาไว้ตัดชุดฤดูร้อนสวยๆ ให้เลน่ากับสองแฝดไงลูก"

มายาและคลาร่าส่งเสียงเฮพร้อมกัน "เย้! คุณยายใจดีที่สุดเลยค่ะ!"

"ส่วนของลูกกับสเตลลัน" คุณยายล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าใบอีกใบที่ซ่อนไว้ "นี่คือสเวตเตอร์ที่แม่ถักให้ลูกนะอมาเลีย แม่ถักเองกับมือเลยนะจ๊ะ ส่วนของสเตลลันก็มีหมวกถักอุ่นๆ กับเสื้อแจ็กเก็ตที่แม่ตั้งใจเลือกให้เลยจ้ะ"

สเตลลันมองดูหมวกถักและเสื้อแจ็กเก็ตที่คุณยายมอบให้ พร้อมกับยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณคุณแม่มากนะครับ ผมเกรงใจคุณแม่จังเลยครับ อุตส่าห์เตรียมมาให้เยอะแยะเลย"

คุณยายยิ้มให้ลูกสาวและลูกเขยอย่างเอ็นดูและเปี่ยมด้วยความรัก "ไม่หรอกจ้ะ แม่แค่อยากแวะมาหา ให้หายคิดถึง แล้วก็ถือโอกาสเอาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาฝากลูกๆ กับหลานๆ ด้วยไงจ๊ะ"

อมาเลียยิ้มรับผ้าสีม่วงอ่อนด้วยความปลื้มปริ่ม "ขอบคุณมากเลยนะคะแม่ นี่เป็นสีที่เลน่าชอบที่สุดเลยค่ะ แม่จำได้ด้วย!"

"แล้วคุณแม่จะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนครับ" สเตลลันถามพลางพับเสื้อแจ็กเก็ตของตนเองอย่างทะนุถนอม

"อยู่แค่คืนนี้จ้ะ พรุ่งนี้เช้าก็จะเดินทางไปหาอัลเฟรดต่อแล้ว" คุณยายตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาคิดถึงลูกชาย

"ถ้าอย่างนั้นเราต้องรีบจัดห้องให้คุณแม่แล้วสิคะ" อมาเลียรีบพูดก่อนจะหันไปทางสเตลลันด้วยแววตาบอกให้รีบจัดการ

"ใช่เลยครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปจัดการห้องของคุณแม่เองครับ รับรองว่าห้องจะอบอุ่นและน่านอนที่สุดเลยครับ" สเตลลันรับคำอย่างกระตือรือร้นแล้วรีบเดินไปที่บันได

มายากับคลาร่าวิ่งตามพ่อขึ้นไปบนชั้นสองทันทีด้วยความกระตือรือร้นที่จะช่วย "หนูจะช่วยด้วยค่ะพ่อ!"

"หนูจะช่วยยกของค่ะคุณยาย!" มายาพูดเสียงเจื้อยแจ้ว ขณะที่คลาร่าคว้าถุงของขวัญใบเล็กอีกใบจากมือคุณยายด้วยความตั้งใจจะช่วยแบ่งเบา

"โอ้ ขอบใจจ้ะ ที่รักของยาย" คุณยายพูดยิ้มๆ ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและอบอุ่นใจอย่างที่สุดที่ได้เห็นความรักและความผูกพันของครอบครัวที่ท่านสร้างมา