เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

วันหิมะโปรย

หลังจากประชุมกันไปสองชั่วโมงเต็มที่ห้องเย็นเฉียบ วิลเฮล์มและเพื่อนๆ ก็รีบกลับไปเรียนต่อ พวกเขายังก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉง แต่ใจกลับลอยไปถึงช่วงพักเที่ยงที่น่าจะได้ไปเตะบอลกันในสนามหญ้าเขียวๆ ที่พวกเขาคุ้นเคย แต่พอเปิดประตูออกมาเท่านั้น เสียงกระซิบกระซาบของสายลมเย็นเฉียบก็ปะทะใบหน้า พร้อมกับภาพของหิมะเม็ดเล็กๆ ที่โปรยปรายลงมาผสมกับฝนพรำๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับฤดูหนาวแวะมาทักทายก่อนเวลาอันควร

"โอ๊ย! ท่าทางวันนี้อดเตะบอลแน่ๆ" วิลเฮล์มผมสีทองปลิวไสวเล็กน้อยเมื่อต้องลม พูดพลางกวาดสายตามองสนามหญ้าที่ตอนนี้กลายเป็นผืนผ้าใบสีขาวปนน้ำชื้นแฉะ มีละอองน้ำจับตัวอยู่ทั่วไปหมด

เฟลิกซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอขาวๆ ลอยออกจากปาก "เซ็งอากาศแบบนี้จริง อยากให้ฤดูใบไม้ผลิมาถึงไวๆ จะแย่แล้ว อยากเห็นดอกไม้บานๆ แสงแดดอุ่นๆ"

โกรันพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย "ใช่ เบื่อหิมะจะแย่แล้ว! หนาวก็หนาว แถมยังเฉอะแฉะอีก อยากให้มีกิจกรรมล่าไข่อีสเตอร์ทันที!"

ลีนาและโซเฟียที่ยืนอยู่ข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้กับความร่าเริงของโกรัน ลีนาผมเปียสองข้างดูน่ารักเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า "นั่นมันต้องรอถึงอีสเตอร์นู่น โกรัน! เรายังต้องเจอหน้าหนาวอีกตั้งหลายเดือน นี่ขนาดยังไม่เริ่มเลยนะเนี่ย" โซเฟียเสริมว่า "เผลอๆ อาจจะเจอพายุหิมะซ้ำอีกก็ได้"

วิลเฮล์มกอดอกกล่าวว่า "ถึงหิมะจะสวยก็จริงอยู่แหละนะ เหมือนโลกถูกปกคลุมด้วยน้ำตาลไอซิ่งเลย แต่ก็วุ่นวายเหมือนกันนั่นแหละ ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว เรามาช่วยกันตักหิมะรอบๆ สนามดีกว่า อย่างน้อยจะได้เดินกันได้สะดวกๆ ไม่ต้องกลัวลื่นหัวทิ่ม" เขาพูดอย่างมีเหตุผลและพร้อมที่จะลงมือทำ

ทั้งกลุ่มเลยคว้าพลั่วที่วางพิงอยู่ข้างอาคารมาช่วยกันโกยหิมะที่เริ่มกองสูงขึ้นรอบสนาม เสียงเสียดสีของพลั่วกับพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะ แม้จะเหนื่อยหน่อยเพราะความเย็นกัดกินมือและหิมะก็หนัก แต่ทุกคนก็หัวเราะคิกคัก คุยหยอกล้อกันไปเรื่อยๆ จนหิมะถูกตักไปกองรวมกันได้เยอะพอสมควร พวกเขาจึงสามารถเดินวนรอบสนามได้โดยไม่ต้องกลัวลื่นอีกต่อไป

เมื่อจัดการหิมะเสร็จเรียบร้อย มือไม้ก็เริ่มชาจากความเย็นยะเยือก พวกเขาก็เริ่มคุยกันว่าจะทำอะไรกันดีในช่วงที่เหลือของวัน วิลเฮล์มเสนอด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "ฉันว่าเราไปหาช็อคโกแลตร้อนๆ มาจิบกันดีกว่าไหม? อุ่นๆ หอมๆ น่าจะดีนะ"

"ใช่! ฉันเห็นด้วยสุดๆ" เฟลิกซ์รีบเสริม ใบหน้ายังคงมีร่องรอยของความหนาว "ฉันไม่ค่อยชอบอากาศหนาวเท่าไหร่เลยจริงๆ ให้ตายเถอะ"

คนอื่นๆ ก็เห็นพ้องต้องกันด้วยรอยยิ้ม และพวกเขาก็พากันเดินเข้าไปในโรงอาหารที่อบอุ่นเพื่อทานมื้อกลางวันด้วยกัน ขณะซดซุปร้อนๆ และเคี้ยวแซนด์วิชแสนอร่อย พวกเขาก็คุยกันถึงแผนการสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ที่จะถึง และเล่าเรื่องสนุกๆ เกี่ยวกับวันที่หิมะตกในอดีตที่เคยเจอมาให้ฟังกันอย่างสนุกสนาน

ถึงแม้จะไม่ได้เล่นฟุตบอลอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่พวกเขาก็ยังคงสนุกกับการพักเที่ยงด้วยกัน และใช้เวลาในวันที่หิมะโปรยปรายอย่างไม่คาดฝันนี้ให้คุ้มค่าที่สุด แบ่งปันความอบอุ่นซึ่งกันและกัน.