วันเก็บขยะรีไซเคิล
1461 Words
เช้านี้เป็นเช้าวันพุธที่ท้องฟ้าสดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบอาคารเรียนที่ตอนแรกยังคงเงียบสงบ แต่ไม่นานนักเสียงพูดคุยของกลุ่มเด็กวัยรุ่นก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อวิลเฮล์มกับเพื่อนๆ และนักเรียนคนอื่นๆ ทยอยมารวมตัวกันที่สนาม ทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่วันพุธธรรมดาๆ ทั่วไป แต่เป็น "วันเก็บขยะรีไซเคิล" ที่โรงเรียนจัดขึ้นทุกสัปดาห์ กลิ่นหญ้าสดชื่นยามเช้าคลุกเคล้ากับความคึกคักที่อบอวลไปทั่ว ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก
คุณครูออสต์ลิ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะพับที่จัดวางไว้ชั่วคราว มือถือใบนัดแนะเรื่องกิจกรรมรีไซเคิลไว้แน่น เธอยิ้มอย่างอบอุ่นขณะกวาดสายตามองนักเรียนที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบ “สวัสดีตอนเช้าค่ะทุกคน! วันนี้เรามีเรื่องสำคัญจะทำกันนะ!” เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงเป็นกันเอง “เราจะออกไปเก็บขยะที่นำกลับมาใช้ประโยชน์ได้ ไม่ว่าจะเป็นพวกขวดพลาสติก กระดาษ กระป๋อง รวมถึงเศษอาหารที่จะเอาไปทำปุ๋ยหมักสำหรับต้นไม้ในโรงเรือนหลังโรงเรียนของเราด้วย นี่แหละคือโอกาสดีที่เราจะได้ช่วยให้โลกของเราน่าอยู่ขึ้นอีกนิด!”
เสียงกระซิบกระซาบและเสียงพูดคุยเบาๆ ดังขึ้น เด็กๆ แต่ละกลุ่มดูตื่นเต้นกันยกใหญ่ วิลเฮล์ม เซบาสเตียน โกรัน และลาร์ส เด็กชายทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด ตั้งใจฟังคุณครูอธิบายรายละเอียดอย่างตั้งอกตั้งใจ
วิลเฮล์มเสนอขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจและแววตาเป็นประกายว่า “คุณครูครับ เราเริ่มที่สนามเด็กเล่นก่อนดีไหมครับ ผมว่าตรงนี้น่าจะมีขยะเยอะแยะเลยนะ”
พอคุณครูจัดกลุ่มเรียบร้อย เซบาสเตียนก็พยักหน้าสบตากับเพื่อนๆแล้วตอบกลับว่า “เจ๋งเลยวิลเฮล์ม! ความคิดดีมาก! เราต้องรีบหน่อยนะเนี่ย กลุ่มอื่นก็คงอยากเริ่มเร็วๆ เหมือนกันแหละ ยิ่งเริ่มเร็วกว่า เราก็ยิ่งช่วยโรงเรียนได้เยอะ!”
ลาร์สพูดเสริมด้วยความกระตือรือร้น “ใช่ๆ! ฉันว่าเราตั้งเป้าหมายกันไปเลยดีไหม ว่ากลุ่มเราจะเก็บให้ได้เยอะที่สุดเลย!”
โกรันยิ้มกว้าง “เอาเลยพวก! วันนี้แหละ พวกเราจะโชว์พลังรักษ์โลกกันให้เต็มที่!”
---
วิลเฮล์ม, โกรัน, ลาร์ส และเซบาสเตียนไม่รอช้า พากันออกไปตามเก็บขวดพลาสติกทันที พวกเขาเดินดูไปตามห้องเรียนที่ว่างเปล่า ระเบียงทางเดินกว้างๆ และสนามหญ้าเขียวๆ ทุกคนตั้งใจมองหาตามพื้นดินและซอกมุมต่างๆ อย่างละเอียด สักพัก โกรันก็ยิ้มแป้น พร้อมกับร้องบอกว่า “ดูสิ! พวกเราเจอขวดน้ำเยอะเลย!” ขณะที่เก็บขวดพลาสติกเปล่าหลายใบออกจากใต้พุ่มไม้ “เยี่ยมมากเลยโกรัน! ถ้าเราขยันเก็บแบบนี้ต่อไป เราช่วยโลกได้เยอะเลยนะเพื่อน” ลาร์สพูดขึ้นมาพลางกำถุงขยะสีดำใบใหญ่ไว้แน่น แม้หน้าจะเปื้อนเหงื่อ แต่พวกเขาก็เต็มไปด้วยความสุขและความตั้งใจ
วิลเฮล์มชี้ไปที่ถังขยะเหล็กเก่าๆ สนิมขึ้นที่อยู่ใกล้รั้วโรงเรียนด้วยสายตาจับจ้องพลางพูดว่า “ตรงใต้ถังนั่น มีอะไรบางอย่างแวววาวแปลกๆ นะ”
เซบาสเตียนย่อตัวลง เอื้อมมือไปควานหาตรงขอบถังเหล็กเก่าๆ นั้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “อะไรนั่นเซบบ์? นายเจออะไร” ลาร์สถามเสียงเบาๆ พร้อมกับเม้มปากแน่น ความอยากรู้ของทุกคนก็เริ่มก่อตัวขึ้นมา
เซบาสเตียนดึงของสิ่งนั้นออกมา มันสะท้อนแสงแดดยามเช้าจนเป็นประกายระยิบระยับ ทำให้ทุกคนต้องหรี่ตาลง
"นี่มันไม่ใช่ขวดพลาสติกเลยนี่หว่า" เซบาสเตียนอุทาน เสียงเขาแหบแห้งคล้ายกระดาษทรายถูไม้เก่า ตาเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจสุดขีด "นี่มันแก้วชัดๆ เจียระไนมาซะคมกริบเชียว"
วิลเฮล์มก้าวเข้าไปใกล้ ตาจ้องเขม็งไปที่วัตถุในมือเพื่อนไม่กะพริบ ราวกับถูกมนต์สะกด
"ขอดูหน่อยสิ" ลาร์สเอื้อมมือไปรับอย่างไม่รีรอ ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งไปที่ประกายแปลกๆ นั้น
วิลเฮล์มประคองแก้วไว้ด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ สีหน้าเขาเคร่งขรึมจนยากจะคาดเดา "น้ำหนักมันมากกว่าที่เห็นตั้งเยอะเลยนะ"
"มีรอยแกะสลักบางอย่างอยู่ข้างใต้" เซบาสเตียนโน้มตัวเข้าไปใกล้ เพ่งดูรอยจางๆ ที่ก้นภาชนะอย่างละเอียดถี่ถ้วน
"ฉันก็เห็นเหมือนกัน" ลาร์สค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะเบาๆ ด้วยความระมัดระวัง "เหมือนอักษรโบราณที่ใช้คมมีดสลักไว้เลย"
วิลเฮล์มหมุนแก้วช้าๆ แสงลอดผ่านเนื้อแก้วสีเขียวมอๆ เผยให้เห็นร่องรอยการใช้งานอย่างหนักมานานแสนนานจนรู้สึกขนลุก
"มันเหมือนแก้วไวน์ที่จมน้ำอยู่เป็นร้อยปีเลยนะ" โกรันบ่นพึมพำ สายตาเขาจ้องมองของเหลวขุ่น ๆ ที่ยังค้างอยู่ก้นแก้วอย่างทั้งสงสัยและกังวล
"เก็บไว้ก่อนนะวิลเฮล์ม" เซบาสเตียนสั่งเสียงเข้มด้วยสีหน้าจริงจัง "เราต้องสืบรู้ให้ได้ว่ามันมาจากไหน"
วิลเฮล์มค่อย ๆ สอดแก้วลงในกระเป๋าเป้สะพายข้างอย่างเบามือ แม้จะสัมผัสได้ว่ามันเย็นเฉียบ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในใจมันกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
"กลับไปโรงเรียนก่อนเถอะ" วิลเฮล์มพูด เสียงเขาดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย
"ทำไมต้องตอนนี้ด้วยล่ะ?" โกรันถาม เสียงเขามีแววระแวงอย่างเห็นได้ชัด "ยังเก็บขยะไม่เสร็จเลยนี่นา"
"ฉันอยากให้ลีนาเห็นมัน" วิลเฮล์มตอบสั้น ๆ แค่นั้น เขามองไปยังโรงเรียนที่อยู่ข้างหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด
"แล้วลีนาจะช่วยอะไรเราได้มากขนาดนั้นเชียวเหรอ?" โกรันแค่นเสียงถาม กำมือแน่นจนข้อขาว เขาไม่ค่อยชอบใจกับท่าทางแปลก ๆ ของวิลเฮล์มซักเท่าไหร่
"เธออาจจะเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ในหนังสือเก่าของพ่อเธอน่ะ" วิลเฮล์มละสายตาจากเพื่อนๆแล้วหันไปมองก้อนเมฆสีเทาครึ้มที่เริ่มก่อตัวอยู่เหนือยอดสน
---
วิลเฮล์มแอบเก็บแก้วที่เต็มไปด้วยโคลนไว้ในกระเป๋าอย่างเงียบๆ ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งขโมยมา ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าเขาเมื่อนึกถึงเรื่องลึกลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
"เราต้องไปห้องสมุดเก่าเดี๋ยวนี้เลย" วิลเฮล์มพูดเสียงหนักแน่นจนเพื่อนๆ สัมผัสได้ถึงความจริงจัง
"ทำไมต้องรีบขนาดนั้นล่ะวิลเฮล์ม? งานก็เพิ่งจะเสร็จหมาดๆ เอง" ลาร์สเลิกคิ้วมอง ดวงตาจับจ้องไปที่เงาของอาคารเรียนอย่างสงสัย
"รอยสลักบนแก้วนั่นมันไปสะกิดความทรงจำอะไรบางอย่างในหัวฉันน่ะ" วิลเฮล์มตอบเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความรีบร้อน
"ความทรงจำแบบไหนกันที่ทำให้นายต้องรีบถึงขนาดนี้?" เซบาสเตียนเอ่ยถาม เสียงของเขาค่อยลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่พวกเขา
"ก็ฉันติดใจตรงที่ว่า แก้วนั่นดูเหมือนจะเก่าแก่เป็นร้อยปีแล้ว แต่อักษรที่สลักไว้กลับเป็นอักษรโบราณที่มีอายุเป็นพันๆ ปี แถมดูๆ ไปยังคล้ายอักษรรูนอีกด้วย" วิลเฮล์มอดที่จะฉงนกับอักษรพวกนั้นไม่ได้จริงๆ "เดี๋ยวฉันจะไปถามเลน่าดู เผื่อเธอจะพอรู้เรื่องนี้บ้าง" เขาบอกเพื่อนๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และตั้งใจที่จะคลี่คลายปริศนานี้ให้ได้
"ห้องสมุดเก่าเหรอ... มันอยู่ส่วนไหนกันแน่นะ?" เซบาสเตียนพึมพำกับตัวเอง สีหน้าเขามีแววกังวลจางๆ มือข้างหนึ่งเผลอกระตุกสายสะพายเป้ที่หลวมจนเกือบจะหลุดจากบ่าไปโดยไม่รู้ตัว
"อ้อ... ตรงตึกอิฐแดงทางฝั่งตะวันตกโน่นไง" ลาร์สชี้ไปที่อาคารเก่าแก่ที่ดูเงียบสงบและเต็มไปด้วยความลึกลับ แววตาของเขาก็มีประกายครุ่นคิดตามไปด้วย"ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็มีคนเข้าไปในนั้นไม่มากนัก"
พอลาร์สพูดจบ วิลเฮล์มก็ก้าวพรวดออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วทันที สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจและอาการไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไปเองดีกว่านะเซบบ์" เขาหันมาบอกเซบาสเตียนด้วยน้ำเสียงที่ทั้งจริงจังและเป็นห่วง "นายอยู่ตรงนี้กับลาร์สและโกรันเถอะ ฉันไม่ค่อยชอบบรรยากาศของที่นั่นเลย"
วิลเฮล์มรีบจ้ำอ้าวไปที่อาคารห้องสมุดเก่าทันที ปล่อยให้เพื่อนๆ ได้แต่มองตามไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไป
- Writer
