เรื่องของเรา... ใน​สตอกโฮล์ม​ 1

เหตุเกิดที่ป่าสนหลังโรงเรียน

ในโรงอาหารขนาดใหญ่ เสียงพูดคุยจอแจกับเสียงช้อนส้อมกระทบจานดังไปทั่ว กลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิดลอยคละคลุ้งยั่วจมูก เหล่านักเรียนนั่งจับกลุ่มตามโต๊ะไม้ยาวๆ บางคนก็หัวเราะคิกคัก บางคนก็ซุบซิบเรื่องไร้สาระตามประสาวัยรุ่น วิลเฮล์มเองก็นั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนซี้อย่างเซบาสเตียนและโกรัน กำลังเคี้ยวแซนด์วิชไส้แน่นเต็มปากเต็มคำ ดวงตาคมกริบของเขาเหลือบมองใบประกาศกฎระเบียบใหม่ของโรงเรียนที่ติดอยู่บนบอร์ดอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

"วิลเฮล์ม... นายคิดยังไงกับกฎเพี้ยนๆ ที่ห้ามเอามือถือเข้าห้องเรียนเนี่ย?" เซบาสเตียนถามขึ้นพลางกัดแซนด์วิชคำโตๆ ใบหน้าเขาบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยเอามากๆ

วิลเฮล์มแค่ยักไหล่เบาๆ "ก็... งั้นๆ แหละ" เขาพูดเสียงอู้อี้เพราะมีอาหารเต็มปาก "ถ้ามันช่วยให้เรามีสมาธิกับการเรียนมากขึ้นก็ดีเหมือนกันนั่นแหละ... แต่เอาเข้าจริงนะ น่าจะมีพักกลางวันนานกว่านี้อีกนิด จะได้มีเวลาเดินย่อยบ้าง"

"โอ๊ย! นานกว่านี้แล้วจะไปทำอะไรล่ะ เบื่อตายชัก!" โกรันสวนกลับทันควัน ตาเป็นประกายวิบวับ "ชีวิตมันต้องมีอะไรมันส์ๆ ตื่นเต้นๆ บ้างดิ!"

"สนุกอะไรของนายอีกล่ะเนี่ย?" เซบาสเตียนขมวดคิ้วมุ่น มองเพื่อนด้วยความระแวง

"อืม..." โกรันเชิดหน้าหน่อยๆ อย่างภูมิใจ "ก็แบบว่า... ไปลองของที่บ้านร้างท้ายหมู่บ้านที่ใครๆ ก็ว่าผีโคตรเฮี้ยนเลยไง! ไม่ก็ไปแกล้งพวกไก่ที่ชอบมาคุ้ยดินหลังโรงเรียนก็ได้!" เขายิ้มแป้นจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ โผล่ออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

วิลเฮล์มชำเลืองมองเพื่อนซี้ด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "นายไปคนเดียวเหอะไอ้บ้านร้างนั่นน่ะ ฉันขอผ่านเลยละกัน ไม่อยากโดนผีหลอกจนไข้ขึ้นตัวสั่น แถมผมร่วงหมดหัวอีกต่างหาก"

"ฮ่าๆๆๆ! นายนี่มันขี้ขลาดตาขาวเป็นบ้าเลยว่ะ!" โกรันหัวเราะก๊ากเสียงดังลั่นจนเพื่อนโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง เขายกมือตบไหล่วิลเฮล์มปุๆ สองสามทีจนเจ้าตัวเซไปนิด "ผีที่ไหนมันจะมาทำให้ผมร่วงได้วะ! เพ้อเจ้อสิ้นดี! นายมันก็แค่ขี้กลัวนั่นแหละว้า!"

วิลเฮล์มยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป จู่ๆ... เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่บาดหูอย่างแรง ก็ดังสนั่นมาจากป่าสนหนาทึบด้านหลังโรงเรียน! มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัวสุดขีด ราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต! ทุกคนในโรงอาหารสะดุ้งเฮือก ตัวแข็งทื่อ เงียบกริบราวกับถูกสะกด!

จากนั้นไม่นาน... เสียงคำรามทุ้มต่ำลึกๆ ของสัตว์ป่าขนาดมหึมาก็ดังตามมาทันที มันฟังดูดุดันและน่าขนลุก จนขนแขนขาของผู้คนลุกชันไปหมด!

เซบาสเตียนตาเบิกโพลงจนแทบจะถลนออกจากเบ้า หน้าซีดเผือด "เสียงอะไรน่ะ... มัน... มันมาจากไหนกัน?"

ลีน่าซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ หน้าขาวซีดเป็นกระดาษ หันมองเพื่อนๆ ด้วยสายตาสั่นเทา "คง... ต้องมีใครบาดเจ็บแน่ๆ เลย..."

เสียงโกลาหลดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียง "ปัง!" ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว! เสียงปืนนั่นเอง! ทุกคนในโรงอาหารตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เวลาเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอกเท่านั้นที่ยังคงเต้นต่อไป

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้ามาใกล้ อาจารย์วาห์ลิน ครูฝ่ายปกครองผู้เคร่งขรึม เดินตรงมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาคมกริบกวาดมองนักเรียนอย่างสำรวจ

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ อาจารย์วาห์ลิน ครูฝ่ายปกครองจอมเคร่ง เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง สายตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจนักเรียนแต่ละคน

"ทุกคน... ตั้งใจฟังให้ดีนะ" อาจารย์วาห์ลินพูดด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น แต่ก็แฝงความกังวลไว้ไม่น้อย "มีเรื่องเกิดขึ้นที่ป่าหลังโรงเรียน นักเรียนปีสี่คนหนึ่งหลงเข้าไป แล้วเกือบจะโดนหมาป่าทำร้าย โชคดีที่เจ้าหน้าที่โรงเรียนเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน... แต่ยังไงเราก็ต้องจัดการกับหมาป่าตัวนั้น เพื่อความปลอดภัยของทุกคน"

โซเฟียถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าถอดสีจนไม่มีเลือดฝาด "โอ๊ย... น่ากลัวจังเลย"

วิลเฮล์มก็ดูไม่สบายใจและกังวลอย่างเห็นได้ชัดเจน ใบหน้าของเขาซีดลงไปนิดหน่อย "ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นใกล้โรงเรียนเราได้" เขาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ความทรงจำน่าขนลุกพลันผุดขึ้นมาในหัว... ดวงตาสีเหลืองอำพันที่น่ากลัวของหมาป่าสีดำตัวมหึมา ที่เขาเคยเจอพร้อมลาร์สและโกรันบนเนินเขาสีเทาในวันนั้น... ภาพนั้นยังคงติดตาเขามาจนถึงตอนนี้...

อาจารย์วาห์ลินพยักหน้ารับฟังความกังวลของเด็กๆ ด้วยความเข้าใจ "ก็เพราะเรื่องแบบนี้นี่แหละ ครูถึงย้ำเตือนอยู่เสมอว่าการทำตามกฎระเบียบของโรงเรียนนั้นสำคัญแค่ไหน การที่โรงเรียนห้ามเข้าป่าก็มีเหตุผลรองรับในตัวของมันเอง เราทุกคนต้องใส่ใจเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง และป้องกันอันตรายที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน แม้เหตุการณ์แบบนี้จะไม่ค่อยเกิดบ่อยนัก แต่มันก็เป็นเครื่องย้ำเตือนที่สำคัญให้ระมัดระวังและปฏิบัติตามกฎอยู่เสมอ พวกเขารู้สึกขอบคุณสำหรับคำแนะนำของอาจารย์วาห์ลิน และประทับใจที่โรงเรียนให้ความสำคัญกับการดูแลความปลอดภัยของนักเรียนอย่างเต็มที่

"เอาล่ะ... ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว" อาจารย์วาห์ลินสรุป พลางโบกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนกลับไปทำกิจกรรมของตัวเอง

วิลเฮล์มหันไปมองเพื่อนๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังว่าเรื่องไม่ดีแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก "หวังว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกนะ"

เซบาสเตียนพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น "ใช่... เราต้องระวังตัวอยู่เสมอ" เขายิ้มให้กำลังใจเพื่อนๆ

เหล่าเด็กๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะ ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศสนุกสนานในยามพักกลางวันถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดและความตระหนักถึงอันตรายที่อยู่ใกล้ตัวแทน แต่ในใจของพวกเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวังและความไม่ประมาท เพื่ออนาคตที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น... และเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ไร้เงาของหมาป่าร้าย