ไอซ์สเก็ตหรรษา
1187 Words
หลังจากอิ่มหนำสำราญจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นที่ "Café Bistro Gränden" พวกวิลเฮล์มก็มุ่งหน้าสู่ลานไอซ์สเก็ตด้วยหัวใจที่พองโต ทุกคนต่างใจจดใจจ่อที่จะได้ออกไปโลดแล่นบนผืนน้ำแข็งเย็นฉ่ำ
เมื่อไปถึงลานสเก็ตที่คึกคักแต่ก็ดูโปร่งสบาย ทุกคนก็จัดการเก็บสัมภาระไว้ในล็อกเกอร์อย่างเป็นระเบียบ ทว่าเหล่าเด็กๆ กลับทำตาโตเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เตรียมรองเท้าสเก็ตมาด้วย เนื่องจากแรกเริ่มเดิมทีไม่ได้มีแผนจะแวะมาที่นี่เลยนี่นา!
“ไม่ต้องกังวลหรอกนะพวกเธอ!” เอ็มม่ารีบเอ่ยปลอบพลางยิ้มกว้าง “ที่นี่มีอุปกรณ์ให้เช่าพร้อมทุกอย่างเลยจ้ะ ทั้งรองเท้า ถุงมือ หมวก กันน็อค มีหมดเลย!”
กลุ่มเพื่อนก็เบาใจขึ้นมากทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง เพราะอย่างน้อยก็มั่นใจว่าจะได้เล่นสนุกกันอย่างเต็มที่แล้ว!
โชคดีที่วันนี้ลานสเก็ตไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก ทำให้ทุกคนมีพื้นที่ให้โลดแล่นกันได้อย่างเต็มอิ่ม บรรดาเด็กๆ ก็ได้เล่นสเก็ตกันอย่างอิสระเสรี เหมือนนกน้อยที่เพิ่งหัดบิน ขณะที่ผู้ใหญ่เองก็อดใจไม่ไหว ขอออกมาสนุกด้วยเช่นกัน
กลุ่มเด็กๆ วิ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์เช่าอุปกรณ์ด้วยความกระตือรือร้น วิลเฮล์มกวาดตามองรอบลานน้ำแข็งที่ดูโล่งตาเหมือนผืนผ้าใบที่รอการระบายสี เขาหันไปพูดกับเพื่อนๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นว่า “โอ้โห! วันนี้เราคงได้สนุกกันแบบสุดเหวี่ยงไปเลยนะ!”
เมื่อเพื่อนๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างร่าเริงและสวมรองเท้าสเก็ตกันเสร็จเรียบร้อย เตรียมตัวออกไปยังลานน้ำแข็ง เอ็มม่าก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและสดใสว่า “พร้อมแล้วนะทุกคน! ไปกันเลย!”
วิลเฮล์มพุ่งตัวออกไปบนลานน้ำแข็งอย่างสง่างาม เขาโชว์การหมุนตัวและสไลด์ไปมาด้วยทักษะที่ยอดเยี่ยม ลีลาการเล่นสเก็ตของเขาสวยงามและพลิ้วไหวอย่างน่ามองราวกับนักบัลเลต์บนผืนน้ำแข็ง วิลเฮล์มเป็นเด็กหนุ่มที่ยังดูเป็นเด็กอยู่ สังเกตได้จากรูปร่างที่ยังไม่เติบโตเต็มที่นัก เขาสูงโปร่งสำหรับเด็กอายุ 14 ทั่วไป ผมสีบลอนด์ยาวตรงของเขาถูกรวบเป็นหางม้าสูงๆ ซึ่งแกว่งไกวไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่ว
เพื่อนๆ มองเขาด้วยความชื่นชมและหลงใหลในใบหน้าที่หล่อเหลาน่ารักราวกับเจ้าชายน้อยผู้ไร้เดียงสา รวมถึงรูปร่างที่เพรียวบางสง่างามของเขา จนบรรดาเด็กสาวหลายคนในลานสเก็ตก็พากันจับจ้องมองเขาเป็นตาเดียว เล่นเอาวิลเฮล์มถึงกับออกอาการเขินจนทำอะไรไม่ถูก ต้องก้มหน้าหัวเราะเบาๆ
“วิลเฮล์ม! เธอเล่นสเก็ตเก่งสุดยอดไปเลย!” เอ็มม่าร่อนเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มกว้างพลางกระซิบอย่างขี้เล่น “ดูสาวๆ พวกนั้นสิ จ้องเธอตาไม่กะพริบเลยนะ!”
วิลเฮล์มยิ้มตอบอย่างถ่อมตน “ขอบใจนะเอ็มม่า ฉันหัดเล่นมาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยได้ซ้อมเยอะหน่อยน่ะ”
โกรันซึ่งกำลังพยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเลเสริมขึ้นว่า “นายเล่นดูง่ายไปหมดเลยนะวิลเฮล์ม! ฉันนี่แค่ยืนยังแทบจะล้มเลย!”
“นั่นเพราะนายยังไม่ชินกับความลื่นของน้ำแข็งน่ะ” วิลเฮล์มตอบกลับพลางหัวเราะเบาๆ อย่างเป็นกันเอง “ลองจับมือฉันดูสิ ฉันจะช่วยพยุง”
แต่โกรันส่ายหน้าปฏิเสธอย่างจริงจัง “ไม่เอา! ฉันอยากลองเอง! กลัวจะไปเกี่ยวแขนนายแล้วทำให้นายเสียจังหวะซะเปล่าๆ” เขาพูดพลางเงยหน้ามองวิลเฮล์มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเกรงใจ
เอ็มม่าหัวเราะคิกคัก “ไม่เป็นไรน่าโกรัน! วิลเฮล์มเขาเก่งจะตายไป แค่เธอล้มก็ไม่ทำให้เขาเสียจังหวะหรอก”
“ไม่เป็นไรหรอก” วิลเฮล์มกล่าวอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “ถ้าล้มก็บอกนะ ฉันจะรีบไปช่วย” เขากล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปอีกครั้งอย่างใจดี
ไม่นานนัก เสียงหัวเราะสดใสและเสียงล้มลุกคลุกคลานที่ดังเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลอ ก็สร้างบรรยากาศแห่งความสุขไปทั่วลาน เด็กๆ ต่างสนุกสนานกับการทรงตัวบนลานน้ำแข็งอย่างเต็มที่ ผู้ใหญ่เองก็ร่วมวงแจมความสนุกสนาน รอยยิ้มแห่งความสุขประดับอยู่บนใบหน้าของทุกคน
วิลเฮล์มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการช่วยเหลือเพื่อนๆ ที่กำลังหัดเล่น เขาคอยประคอง ยิ้มให้กำลังใจ และบางครั้งก็สาธิตท่าทางการเล่นง่ายๆ ให้ดูอย่างอดทน
“เห็นไหมโกรัน แค่ก้าวขาแบบนี้ แล้วก็ทรงตัวดีๆ” วิลเฮล์มพูด นำโดยให้มือข้างหนึ่งของโกรันจับไว้แน่นๆ
“โอ้โห! มันไปเองได้จริงๆ ด้วย!” โกรันอุทานด้วยความดีใจเมื่อสามารถทรงตัวอยู่ได้นานขึ้นกว่าเดิม
“เก่งมาก! เห็นไหมบอกแล้ว” วิลเฮล์มยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ “เดี๋ยวพอคล่องแล้ว เรามาลองแข่งกันดูไหม?”
“เอาสิ! แต่ถ้าฉันชนะนาย อย่าหาว่าโกงนะ!” โกรันตอบกลับอย่างท้าทายด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
เอ็มม่าที่กำลังเล่นอยู่ใกล้ๆ ก็หัวเราะร่า “ฝันไปเถอะโกรัน! วิลเฮล์มเขาเป็นนักสเก็ตระดับนี้ นายต้องฝึกอีกเยอะเลย!”
“รอดูแล้วกัน!” โกรันตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ พร้อมกับพยายามทรงตัวให้ดีขึ้นกว่าเดิม
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก ท่ามกลางเสียงหัวเราะใสๆ เสียงพูดคุยที่อบอุ่น และความสุขจากการได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ลานไอซ์สเก็ตแห่งนี้ได้กลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำอันหรรษาและน่าประทับใจของพวกวิลเฮล์ม
กลุ่มเพื่อนของวิลเฮล์มหันมาส่งยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข แสงไฟจากโคมไฟรอบลานสเก็ตสะท้อนระยิบระยับในดวงตาของทุกคน เป็นประกายแห่งความสุขที่ได้ใช้ช่วงเวลาดีๆ เช่นนี้ร่วมกัน เสียงหัวเราะที่ยังคงก้องกังวานไปทั่วลานสเก็ต เหมือนเป็นบทสรุปของช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้
"นี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ!" วิลเฮล์มตะโกนขึ้นอย่างร่าเริง พลางใช้มือโบกไปมาในอากาศอย่างอารมณ์ดี
พวกเขาสนุกกับการเล่นสเก็ตไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาที่ต้องคืนอุปกรณ์และเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าธรรมดา วิลเฮล์มและเพื่อนๆ ต่างก็รู้สึกพอใจและมีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกันในวันนี้อย่างเต็มเปี่ยม
"ฉันว่าเราไปหาอะไรเย็นๆ กินกันต่อไหม" เอ็มม่าเสนอขณะที่เธอเช็ดเหงื่อที่ขมับอย่างสดชื่น
"ดีเลย!" แม็กซ์ตอบรับทันทีด้วยเสียงที่กระตือรือร้น "ท้องฉันเริ่มร้องประท้วงแล้วล่ะ!"
โกรันหัวเราะร่วน “ฉันขอไอศกรีมรสช็อกโกแลตเข้มๆ สักถ้วยนะ!”
วิลเฮล์มยิ้มรับข้อเสนอด้วยแววตาเป็นประกาย “ตรงหัวมุมน่ะมีร้านเปิดใหม่ ลองไปดูกันไหม?”
กลุ่มเพื่อนเดินออกจากลานสเก็ต รองเท้าผ้าใบสัมผัสพื้นทางเท้าอย่างมั่นคง แต่เสียงหัวเราะที่สดใสยังคงก้องอยู่เบื้องหลังความเงียบสงัดของเมืองยามบ่าย ราวกับทิ้งร่องรอยของความสุขเอาไว้.
- Writer
